ตอนที่ 118 ตัดร่าง

"ตราบใดที่พวกแกสองคนสามารถรับหนึ่งดาบของฉันได้โดยมีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยหรือไร้ซึ่งบาดแผล หากเป็นเช่นนั้น ฉันก็จะยืนอยู่ตรงนี้และปล่อยให้พวกแกทุบตีฉันจนบาดเจ็บสาหัส!" หลิงเซียวกล่าวอย่างใจเย็น

คําพูดนี้ของหลิงเซียวราวกับระเบิด ทําให้ทุกคนตกตะลึง

นักรบจิตวิญญาณระดับเจ็ดกล่าวกับผู้ฝึกยุทธระดับแปดสองคน นี่ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ?

ทุกคนในที่นี้ต่างมองไปที่หลิงเซียวด้วยความประหลาดใจ ไม่มีใครคาดคิดว่าหลิงเซียวจะกล่าวเช่นนี้ออกมา

แม้แต่ ตง หลิ่วชวน และ หัวหน้าหน่วยหลินก็ยังมองไปที่หลิงเซียวด้วยความประหลาดใจ

มีเพียงซูเหยาและสมาชิกทีมอีกสองคนเท่านั้นที่สงบนิ่งเหมือนกับหลิงเซียว แม้แต่แววตาของพวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไป

ในใจของพวกเขา ตราบเท่าที่หลิงเซียวกล้าพูด เช่นนั้นพวกเขาก็มั่นใจ

ฉากนี้ถูกถ่ายทอดสดผ่านแว่นตาของซูเหยาและสมาชิกทีมอีกสองคน

เมื่อเหล่าคนดูในห้องถ่ายทอดสดได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

"เทพเจ้าหลิง ไม่จำเป็นต้องทําแบบนั้น อย่าไปสนใจหมาแก่สองตัวนี้เลย!"

"ใช่แล้ว เจ้าหมาแก่สองตัวนี้ เป็นถึงนักรบจิตวิญญาณระดับแปด! มันช่างน่ารังเกียจจริงๆ!”

"หลิงเซียวจะเอาชนะพวกเขาได้หรือไม่?"

"หนึ่งดาบ... ฉันรู้สึกว่ามันค่อนข้างหน้าสงสัยอยู่นะ”

"ถุ้ย! สามีของฉันจะชนะได้อย่างแน่นอน!”

"หลิงเซียว ต้องชนะ!"

“......”

ชายแซ่ฉิวและชายแซ่หยางไม่รู้ว่าคอมเม้นต์ในห้องถ่ายทอดสดเรียกพวกเขาว่าสุนัขแก่

มิฉะนั้น พวกเขาคงจะอักเลือดออกมาอย่างน้อยสามลิตร

ตอนนี้พวกเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดีพวกเขามีความกล้าที่จะพูดเรื่องนี้ต่อหน้า ตง หลิ่วชวน แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลิงเซียวจะตอบตกลง

ตอนนี้หลิงเซียวไม่เพียงแต่ตอบตกลง เท่านั้น แต่ยังเสนอข้อเสนอที่ดูโง่เง่าอย่างหาที่เปรียบมิได้อีกด้วย

"เอาล่ะ ถึงแม้ว่าคำพูดนี้มันยากที่จะทำตาม! แต่อาจารย์ใหญ่ตงคงจะเห็นด้วยใช่หรือไม่?" เมื่อชายแซ่ฉิวได้ยินเช่นนั้น เขาก็เปิดปากพูดทันที เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการ การตัดสินใจขั้นสุดท้ายของ ตง หลิ่วชวน

ตง หลิ่วชวน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า เวลานี้เขาไม่อยากพูดอะไรมาก

เขาคิดว่าแม้ว่าหลิงเซียวจะบาดเจ็บสาหัส เขาก็มีวิธีรักษาหลิงเซียวให้หายดีอย่างรวดเร็ว ด้วยวิธีนี้หลิงเซียวจะเป็นหนี้บุญคุณเขา

ส่วนหลิงเซียวจะชนะหรือไม่ ตง หลิวชวน รู้สึกว่าโอกาสนั้นไม่มากนัก

เมื่อชายแซ่หยางเห็นดังนั้น ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที "เจ้าเศษสวะ สวรรค์มีทางกลับไม่ไป นรกไร้ทางกลับบุกเข้ามา!”

"ฮ่าฮ่าฮ่า! โง่เหมือนพ่อแม่เจ้าจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าทําไม่ได้ แต่กลับรนหาที่ตายอีก! วันนี้เราทั้งคู่จะทุบตีเจ้าจนบาดเจ็บสาหัส!" ชายแซ่ฉิวหัวเราะเสียงดัง

ราวกับว่าในสายตาของพวกเขา หลิงเซียวได้กลายเป็นเนื้อปลาบนเขียงที่ปล่อยให้พวกเขาฆ่าได้ตามใจ

หลิงเซียวหรี่ตาลง ในหัวใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

ดูถูกพ่อแม่ของเขา คนแบบนี้สมควรถูกฆ่า!

"รับดาบของฉันให้ได้ก่อนเถอะ แล้วค่อยมาโม้!" หลิงเซียวกล่าวอย่างเย็นชา

ชายแซ่ฉิวและชายแซ่หยางได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดัง "มาเถอะ ข้ารอไม่ไหวแล้ว!”

แววตาของหลิงเซียวเต็มไปด้วยความเย็นชา เขามองไปที่ชายแซ่ฉิวและชายแซ่หยาง ราวกับกําลังมองคนตาย

หลิงเซียวดึงดาบถังออกมาจากฝักดาบที่เอว จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์แห่งกำเนิดบนศีรษะปรากฏออกมา แรงกดดันที่ทําให้ผู้คนหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ ประหนึ่งภูเขาไท่ซานกดทับหัวใจของผู้คน

"ตัดร่าง!" หลิงเซียวตะโกนอย่างเย็นชา ดาบถังในมือของเขาฟาดฟันออกไปทันที!

ปราณดาบได้ฟาดฟันออกไปด้วยความเร็วสูงสุด ในชั่วพริบตามันก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าของทั้งสองคน

รูม่านตาของทั้งสองหดเล็กลงทันที เมื่อแสงดาบปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสอง นี่มันปรานดาบอะไรกัน! เห็นได้ชัดว่านี่มันคำเชื้อเชิญของนรกชัดๆ!

ในขณะที่ทั้งสองพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะหลบ แต่ปรานดาบก็พลันหายวับไป

แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ระดับอย่างเจ้า ยังคิดที่จะทําร้ายพวกเรา? มันเป็นเพียงความฝันที่โง่เขลา!" หนึ่งคนหัวเราะเสียงดัง

หลิงเซียวทำเพียงหัวเราะเบาๆ และค่อยๆเก็บดาบถังกลับเข้าไปในฝัก