ตอนที่ 127 ไร้ยางอาย!
ชายผมสั้นยืนอยู่ข้างๆกับชายที่สวมชุดทํางานของสมาคมนักปรุงยาจิงตูและมีเหรียญตราห้อยอยู่ที่หน้าอก
ทุกคนในที่นี้ต่างรู้ได้ทันทีว่านี่คือเหรียญของนักปรุงยาระดับต่ำ คนผู้นี้เป็นนักปรุงยาระดับต่ำ!
เมื่อมองอย่างละเอียดอีกครั้ง นี่ไม่ใช่นักปรุงยาหลิวหนึ่งในผู้ดูแลสมาคมนักปรุงยาจิงตูหรอกหรือ?
ทุกคนพลันเข้าใจ ชายผมสั้นเกรงว่าจะเกี่ยวข้องกับนักปรุงยาหลิว!
ชายผมสั้นในตอนนี้กลับมาหยิ่งผยองอีกครั้ง เขาชี้นิ้วไปที่หลิงเซียวอย่างดูแคลน และกล่าวว่า "ท่านลุง มันคือเขา! เขาสั่งให้สัตว์เลี้ยงกัดกางเกงของฉัน!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมองชายผมสั้นด้วยความประหลาดใจ
พวกเขาไม่คิดเลยว่านักปรุงยาหลิวจะเป็นลุงของชายผมสั้น
นักปรุงยาหลิวถลึงตาใส่ชายผมสั้น "นี่คือที่ทํางานของข้า เรียกข้าว่านักปรุงยาหลิว!”
ชายผมสั้นหดคอลงทันที "นัก... นักปรุงยาหลิว”
นักปรุงยาหลิวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขามองไปที่หลิงเซียวและกล่าวเสียงเข้มว่า "หลิงเซียวใช่ไหม? ใครอนุญาตให้เจ้านําสัตว์เลี้ยงวิญญาณเข้ามาในสมาคมนักปรุงยา?"
"และเจ้ากล้าดียังไงถึงได้สั่งให้สัตว์วิญญาณทําร้ายคน เจ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดครั้งนี้จะเกิดผลอย่างไร?”
หลิงเซียวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาด เขาเพียงสั่งให้หวังไฉกัดกางเกงของชายผมสั้นให้ขาด แต่จากปากของนักปรุงยาหลิว กลับกลายมาเป็นคําสั่งให้ทำร้ายคน
ทักษะพลิกขาวเป็นดำนี่สุดยอดจริงๆ!
ชายผมสั้นได้ยินดังนั้นดวงตาของเขาก็เป็นประกายและกล่าวว่า "ถูกต้อง! ใช่แล้ว! ฉันบาดเจ็บเพราะมัน!”
ทุกคนในที่นี้ค่อนข้างรู้สึกละอายใจ แต่นักปรุงยาหลิวผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะยั่วยุได้ ดังนั้นแต่พวกเขาจึงได้แต่ปิดปากเงียบ
"ผลที่ตามมา? ผลที่ตามมาคืออะไร? ฉันอยากฟัง" หลิงเซียวกล่าวอย่างเย็นชา
นักปรุงยาหลิวเคยชินกับความเย่อหยิ่ง เมื่อเขาเห็นหลิงเซียวกล้าที่จะเถียง เขาจึงโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
"ผลที่ตามมา? ข้ากลัวผลที่ตามมาเจ้าจะไม่สามารถจ่ายได้! ข้าสามารถทําให้เจ้าขึ้นบัญชีดําของสมาคมนักปรุงยาทั่วทั้งประเทศได้!"
"อย่าว่าแต่เป็นนักปรุงยาเลย แม้แต่ประตูใหญ่ของสมาคมนักปรุงยาเจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว!" นักปรุงยาหลิวกล่าวด้วยสีหน้าหยิ่งยโส
ตอนนี้หลิงเซียวยังไม่ใช่นักปรุงยาระดับต่ำ แม้ว่าหลิงเซียวจะเป็นแล้วอย่างไร?
ด้วยฐานะนักปรุงยาของเขา แม้ว่าจะเป็นเพียงนักปรุงยาระดับต่ำ แต่หากคิดจะเล่นกลบางอย่างก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ทุกคนในที่นี้ต่างตกตะลึง และพากันเงียบกริบ
หลิงเซียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดเลยว่านักปรุงยาหลิวที่อยู่ตรงหน้า จะกล้าพูดเช่นนั้นต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้
ท่าทางของหลิงเซียวตกอยู่ในสายตาของนักปรุงยาหลิว เขาคิดว่าหลิงเซียวกำลังหวาดกลัว!
"ตอนนี้แกรู้สึกกลัวและรู้สึกเสียใจแล้วใช่ไหม?" ชายผมสั้นหัวเราะคิกคัก
ท่าทางนั้นช่างน่าอุบาทเสียจริง
นักปรุงยาหลิวชําเลืองมองหลิงเซียวและกล่าวว่า "แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงตัวเลือกแรกเท่านั้น ข้าเห็นว่าเจ้ายังเด็กและคิดว่าเจ้ากระทําผิดเป็นครั้งแรก ข้าไม่อยากลงโทษเจ้าอย่างรุนแรงเช่นนี้"
"มีตัวเลือกที่สองสําหรับเจ้า และไม่รู้ว่าเจ้าจะทำได้ไหม"
เมื่อหลิงเซียวเห็นใบหน้าของพวกเขา เขาก็อยากจะพุ่งเข้าไปทุบตีผู้คนจริงๆ
แต่พอหลิงเซียวได้ยินนักปรุงยาหลิวพูดเช่นนี้ เขาก็ระงับความโกรธในใจเอาไว้
เขาอยากฟังว่านักปรุงยาหลิวคนนี้จะพูดอะไรต่อไป
"บอกมา" หลิงเซียวกล่าว
นักปรุงยาหลิวชี้ไปยังหวังไฉที่อยู่ข้างๆหลิงเซียวและกล่าวว่า "เช่นนั้นก็เอาอย่างนี้ ชดใช้ค่าเสียหายด้วยสัตว์เลี้ยงของเจ้าให้กับเขา เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ"
ชายผมสั้นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังทันที "ข้อเสนอนี้ดี! เจ้าหนูมอบสัตว์เลี้ยงวิญญาณของแกมาให้ฉันซะ มิฉะนั้นแกจะต้องทรมาน!”
แววตาของหลิงเซียวเย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ มุมปากของเขาโค้งขึ้น "ฉันไม่เลือกทั้งสอง!”