ตอนที่ 130 รับศิษย์!
นักปรุงยาหลิวได้ยินดังนั้นหน้าผากก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ในใจได้แต่ตะโกนว่า'ไม่ดีแล้ว'
ในเมื่อประธานเฉินพูดเช่นนี้ นั่นหมายความว่าเขาอาจได้ยินบทสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างตนกับหลิงเซียว
แต่เขาไม่รู้ว่าประธานเฉินได้ยินมามากน้อยแค่ไหน
นักปรุงยาหลิวฝืนปาดเหงื่อบนหน้าผาก แสร้งทําเป็นสับสน "ท่านประธาน ท่านใส่ร้ายข้าแล้ว!"
"ชายคนนั้นสั่งให้สัตว์วิญญาณทําร้ายคนด้วยเจตนาร้าย ดังนั้นข้าจึงลงมือแก้ไข”
ประธานเฉินได้ยินดังนั้นก็มีโกรธทันที
"ลงมือแก้ไข? หากไม่ใช่เพราะข้าได้ยินบทสนทนาของพวกเจ้าทั้งหมด ข้าเกรงว่าข้าคงถูกเจ้าหลอกไปจริงๆ!" ประธานเฉินตําหนินักปรุงยาหลิวด้วยความโกรธ
เมื่อนักปรุงยาหลิวได้ยินคําพูดเหล่านี้ ร่างกายของเขาก็ราวกับถูกฟ้าผ่า
เขาล้มลงกับพื้น
นักปรุงยาหลิวไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นเช่นนนี้
ด้วยนิสัยของประธานเฉิน เขาเกรงว่าเขาคงไม่อาจทนรับผลที่จะตามมาได้!
ประธานเฉินแค่นเสียงเย็นชาแล้วพูดขึ้นว่า "ตอนนี้รู้สึกกลัวแล้วหรือ? ความหยิ่งผยองที่รังแกคนอื่นก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้ว? ข้าขอประกาศว่าเจ้าถูกไล่ออกจากสมาคมนักปรุงยาตั้งแต่บัดนี้!"
"และข้าจะบอกทุกหน่วยงานว่าไม่ให้รับคนเช่นเจ้าเข้าสู่หน่วยงาน!”
เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนในที่นี้ต่างเบิกตากว้าง
นักปรุงยาหลิวที่เคยหยิ่งยโสในสายตาพวกเขาถูกประธานเฉินปลดออกจากตําแหน่งด้วยประโยคเดียว?
ไม่เพียงแค่นั้น เขายังตัดเส้นทางของนักปรุงยาหลิวไปยังแผนกอื่นอีกด้วย!
นักปรุงยาหลิวได้ยินดังนั้นก็รีบคุกเข่าลงกับพื้น สองมือดึงขากางเกงของประธานเฉินแล้วพูดอ้อนวอนว่า "ท่านประธาน ไม่เอานะ! ข้าทำงานอย่างหนักให้กับสมาคมมาตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่มีผลงานแต่ข้าก็ทํางานหนักกว่าใคร! ขอให้ท่านประธาน ให้ทางรอดแก่ข้าด้วย!”
ประธานเฉินไม่สนใจเขา เขายกเท้าขึ้นเตะนักปรุงยาหลิวและชายผมสั้นออกไปราวกับสุนัขที่ตายแล้ว
พรูด!
นักปรุงยาหลิวกระอักเลือดออกมาคําโต แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดภายในจิตใจ
เขารู้ว่าชีวิตของเขาถูกทําลายโดยตัวของเขาเอง!
ชายผมสั้นยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้น "ท่านลุง นี่..."
เมื่อนักปรุงยาหลิวได้ยินชายผมสั้นพูด หัวใจของเขาก็ยิ่งโกรธ ถ้าไม่ใช่เพราะหลานชายที่ไม่เอาไหนคนนี้ บางทีเขาอาจยังคงเป็นนักปรุงยาหลิวที่ใครๆเคารพนับถือ
เปี้ยะ!
เขาตบหน้าชายผมสั้นจนฟันหลายซี่ลอยออกมาจากปากของชายผมสั้น
ในสนามทดสอบ ประธานเฉินชี้ไปที่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยและพูดว่า "ยังมีเจ้าด้วย! เจ้าถูกไล่ออก! และอย่าพูดจาไร้สาระอะไรกับข้าอีก! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตัวสั่นไปทั้งตัว แต่เขาไม่มีความคิดที่จะโต้แย้ง
เขาเดินออกไปข้างนอกราวกับซอมบี้
"ส่วนพวกเจ้าเก้าคนกลับไปทบทวนตัวเอง ตอนนี้ออกไปได้แล้ว" ประธานเฉินพูด
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งเก้าคนได้ยินดังนั้นก็ตอบรับทันที
จากนั้นประธานเฉินก็เดินไปหาหลิงเซียว และมองไปยังเม็ดยาฟื้นฟูจิตวิญญาณเม็ดหนึ่งซึ่งหลิงเซียวหลอมขึ้นมาก่อนหน้านี้
เขากล่าวอย่างพึงพอใจว่า "สหายน้อย นี่คือเม็ดยาฟื้นฟูจิตวิญญาณ ที่เจ้าหลอมขึ้นมางั้นหรือ?”
หลิงเซียวรู้สึกสับสนเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงตอบ "ใช่? มีอะไรหรือ?”
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดีดี! พรสวรรค์ในการปรุงยาของสหายน้อยช่างเหนือมนุษย์ทั่วไปจริงๆ ถึงกับสามารถสกัดกลั่นเม็ดยาฟื้นฟูจิตวิญญาณเช่นนี้ได้!" ประธานเฉินหัวเราะเสียงดัง
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า "ไม่ทราบว่าสหายน้อยเคยกราบอาจารย์หรือยัง?"
เมื่อได้ยินคําพูดนี้ ทุกคนในที่นี้ต่างตกตะลึง
ทันใดนั้นพวกเขาก็ตอบสนองทันที
ฟังจากที่ประธานเฉินพูด นี่เป็นจังหวะที่จะรับศิษย์!