ตอนที่ 142 กลิ่นหอมของเม็ดยาปลุกคลุมทั่วทั้งห้องจัดงานเลี้ยง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ลี่ลอบดีใจ "เป็นไอ้บ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกภายนอกจริงๆ ถึงควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อเผชิญหน้ากับวิชาต่อสู้จิตวิญญาณระดับต่ำที่มีมูลค่าเพียงร้อยล้าน!”
สำหรับข้อเท็จจริงที่ว่าหลิงเซียวสามารถปรุงยาจิตวิญญาณออกมาได้ หลี่ลี่ไม่เคยคิดเรื่องนั้นมาก่อน
"พี่หลิงเซียว!" โจวอวี่ถิงเรียกด้วยความเป็นห่วง
หลิงเซียวรู้ว่าเธอกลัวว่าตนเองจะพลาดพลั้งไปต่อหน้าแขกเหล่านี้
"วางใจเถอะ ในเมื่อฉันตอบตกลงแล้ว ในใจย่อมมีความมั่นใจ" หลิงเซียวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นแบบนั้นโจวอวี่ถิงก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เธอทำได้แต่เชื่อใจหลิงเซียว
"แล้วถ้าฉันปรุงล้มเหลวล่ะ?" หลิงเซียวถาม
"นักปรุงยาหลิงไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าเกิดว่าปรุงล้มเหลวล่ะก็ ได้โปรดออกไปจากที่นี่ทันที!" หลี่ลี่กล่าว
ความหมายเบื้องหลังคำพูดของเขาชัดเจนมาก เขากำลังบอกว่าหลิงเซียวไม่ควรมาที่นี่และไม่ควรเข้าใกล้โจวอวี่ถิง
"หลี่ลี่ ที่นายพูดมันหมายความว่าอย่างไร!" ดวงตาของโจวอวี่ถิงเบิกกว้างและพูดอย่างโกรธเคือง
อย่างไรก็ตามท่าทางของเธอไม่ได้ทำให้คนอื่นรู้สึกโกรธเธอเลย แต่พวกเขากลับรู้สึกว่าเธอน่ารักมากแทน
หลิงเซียวโบกมือแล้วกล่าวว่า "ไม่เป็นไร งั้นเรามาเริ่มกันเลย"
เมื่อหลี่ลี่ได้ยินเช่นนั้น ก็กล่าวเสียงดังว่า "ผู้จัดการรีบไปนำของมา! ฉันโทรบอกให้คนส่งสมุนไพรมาให้แล้ว!"
หลังจากนั้นไม่นาน เตายาก็ปรากฏขึ้นในห้องจัดงานเลี้ยง พร้อมกับสมุนไพรกว่ายี่สิบชนิดวางอยู่ตรงหน้า
"พี่หลิงเซียวสู้ๆ!" โจวอวี่ถิงให้กำลังใจหลิงเซียว
หลิงเซียวพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและไม่ได้พูดอะไร
ฉากนี้อยู่ในสายตาของเหล่านายน้อยที่ตกหลุมรักโจวอวี่ถิงทำให้พวกเขาเกลียดชังหลิงเซียวมากขึ้น
หลี่ลี่ยิ่งอยากจะฉีกกระชากหลิงเซียวออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
หลี่ลี่ไม่เข้าใจว่าทําไมเขาถึงสู้ชายหนุ่มธรรมดาๆอย่างหลิงเซียวไม่ได้
"ฉันอยากเห็นจริงๆว่าแกจะขายหน้ามากแค่ไหน เมื่อแกทําพลาด!" ในใจของหลี่ลี่คิดอย่างแค้นเคือง
เหล่าแขกเหรื่อต่างส่ายหัว การประเมินหลิงเซียวของพวกเขาลดลงอย่างต่อเนื่อง ยังไงหลิงเซียวก็ยังเด็กเกินไปเขาเต็มไปด้วยความมุทะลุ หลี่ลี่พูดเพียงไม่กี่ประโยคเขาก็งับเหยื่อแลัว
แต่ไม่นานพวกเขาก็เบิกตากว้าง
หลังจากจุดไฟ สมุรไพรสองสามชนิดก็ถูกใส่ลงไปในเตา หลังจากปิดฝาฝ่ามือของหลิงเซียวพลันประทับตราอย่างรวดเร็ว
พวกเขามองเห็นเพียงภาพติดตาของฝ่ามือ!
สำหรับเตายามันยังคงสงบนิ่ง ไม่มีความผันผวนหรือความผิดปกติใดๆเลยแม้แต่น้อย
"ซี๊ด! ความเร็วในการประสานอินช่างรวดเร็วยิ่งนัก”
"เขาไม่กลัวเตาระเบิดเลยงั้นเหรอ?"
"ฉันไม่เคยเห็นการปรุงยาที่รวดเร็วเช่นนี้มาก่อน!"
"มันช่างน่ากลัวจริงๆ!"
"ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาบอกว่าตัวเองไม่มีอาจารย์ ด้วยสวรรค์ที่มากมายเช่นนี้ เขายังต้องการอาจารย์อีกหรือ?"
ทันใดนั้นทุกคนก็พลันจดจำสิ่งที่หลิงเซียวเคยกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ได้
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะในใจ ด้วยพรสวรรค์ในการปรุงยาเช่นนี้ มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลย
ดวงตาคู่งามของโจวอวี่ถิงเต็มไปด้วยประกายสีสันสดใส ในใจของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความชื่นชม
สีหน้าของหลี่ลี่กลายเป็นสีเขียวคล้ำ เขาไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเลย!
หลิงเซียวที่จดจ่ออยู่กับการปรุงยานั้นย่อมไม่เห็นฉากที่เกิดขึ้น เสียงแจ้งเตือนยังคงดังขึ้นในใจของเขาเป็นครั้งคราว
"ติ๊ง! โฮสต์กําลังใช้ทักษะการปรุงยาระดับต่ำ "หัวตัน" ค่าความชํานาญ +1!”
"ติ๊ง! โฮสต์กําลังใช้ทักษะการปรุงยาระดับต่ำ "หัวตัน" ค่าความชํานาญ +1!”
“......”
30 นาทีต่อมา มือของหลิงเซียวก็หยุดลง กลิ่นหอมของเม็ดยาได้แผ่กระจายไปปลุกคลุมทั่วทั้งห้องจัดงานเลี้ยง