ตอนที่ 147 ต่อสู้กับโจวขุ่ย
"พี่รอง! พี่ไม่สามารถรังแกหลิงเซียวได้!" โจวอวี่ถิงที่ซ่อนตัวอยู่ด้านข้างได้ยินดังนั้นก็อดใจไม่ไหวแล้วรีบพูดขึ้นมาทันที
โจวขุ่ยได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "ข้อศอกของน้องเลี้ยวไปทางไหน พี่ยังเป็นพี่ชายแท้ๆของน้องอยู่หรือเปล่า?”
"หนูไม่สนหรอก ถึงอย่างไรระดับการฝึกตนของพี่ก็สูงกว่าหลิงเซียว การสู้กับเขาคือการรังแกผู้อื่น" โจวอวี่ถิงกล่าว
เมื่อโจวขุ่ยได้ยินคําพูดเหล่านั้น สายตาที่มองไปยังหลิงเซียวก็เปลี่ยนไป เขารู้สึกว่าเด็กโง่ของเขากําลังจะถูกหลิงเซียวลักพาตัวไป
หลิงเซียวกล่าว "วางใจเถอะ พี่ชายของเธอรู้ขอบเขตของเขาอย่างแน่นอน"
โจวขุ่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าทันที "ใช่ น้องสาว น้องวางใจเถอะ"
ส่วนเรื่องที่โจวขุ่ยคิดเช่นนั้นหรือไม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
หลิงเซียวมีความมั่นใจในตัวเองอย่างแท้จริง
ถ้าโจวขุ่ยใช้พลังเพียงขั้นนักรบจิตวิญญาณ หลิงเซียวก็มีโอกาสที่จะชนะ
"ถ้าอย่าง... งั้นจะทำอะไรก็แล้วแต่พวกพี่" โจวอวี่ถิงกล่าวอย่างไม่พอใจ
โจวขุ่ยเริ่มรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องสาวของเขาเห็นด้วยกับคำพูดของหลิงเซียว นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เขายังเป็นพี่ชายของเธออยู่หรือเปล่า ทำไมเธอถึงเชื่อฟังคำพูดของหลิงเซียวมากกว่าพี่ชายแท้ๆอย่างเขา
ในห้องจัดงานเลี้ยงวันเกิดมีเวทีสําหรับผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะ แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกห้องจัดงานเลี้ยงที่มีการจัดเวทีเช่นนี้
ขณะที่หลิงเซียวยืนอยู่บนเวที โจวอวี่ถิงที่อยู่ด้านข้างก็ตะโกนขึ้น "พี่หลิงเซียวสู้ๆ!”
ใบหน้าของโจวขุ่ยแทบจะกลายเป็นเขียวคล้ำ ฉันยังเป็นพี่ชายแท้ๆของน้องอยู่ใช่ไหม? ทำน้องถึงเชียร์แค่หลิงเซียว?
หลิงเซียวยิ้มและพยักหน้า จากนั้นเขาก็กล่าวกับโจวขุ่ยว่า "เริ่มกันเลยเถอะ”
เมื่อโจวขุ่ยได้ยินเช่นนั้น เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะสั่งสอนหลิงเซียว
"หากโดนทุบตีอย่างน่าอนาถ อย่ามาร้องไห้ก็แล้วกัน" โจวขุยกล่าว
ก่อนที่หลิงเซียวจะทันได้พูดอะไร โจวขุ่ยก็พุ่งตัวร่นระยะห่างจากสิบเมตรเข้ามาใกล้ทันที หมัดขวาของเขายกขึ้นสูงราวกับสายธนูที่ดึงรั้งจนถึงดวงจันทร์!
ฮูมมมม!
หมัดพุ่งเข้าใส่หลิงเซียวพร้อมกับเสียงแหวกอากาศ
หลิงเซียวไม่หลบ เขายกกําปั้นขึ้นเช่นกัน และเหวี่ยงมันออกไป!
เคร้ง!
หมัดทั้งสองปะทะกันทําให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน โจวขุ่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลิงเซียวถอยหลังไปสามก้าว
จากนั้นทั้งสองคนพลันหลบฉากออกไปสร้างระยะห่างระหว่างทั้งสอง
"แม้ว่าโจวขุ่ยจะสะกดระดับพลังไว้เพียงขั้นนักรบจิตวิญญาณ แต่ขั้นนักรบจิตวิญญาณระดับเก้าขั้นสมบูรณ์แบบ จะเหมือนกับนักรบจิตวิญญาณระดับเก้าธรรมดาๆทั่วไปได้อย่างไร?"
"ขั้นนักรบจิตวิญญาณระดับเก้าถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลิงเซียวอยู่ในระดับใดกันแน่?"
"ซี๊ด! หลิงเซียวน่าจะอยู่แค่ขั้นนักรบจิตวิญญาณระดับเจ็ด แต่พลังการต่อสู้ของเขากลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้”
“......”
ในเวลานี้ พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทําไมโจวขุ่ยถึงส่งคําเชิญประลองกับหลิงเซียว
เพราะพลังการต่อสู้ของหลิงเซียวนั้นคุ้มค่าสำหรับโจวขุ่ยที่จะต่อสู้ด้วย!
"ฉันมองนายไม่ผิดจริงๆ แต่กระบวนท่าต่อไปนี้ มันไม่ง่ายที่จะรับ" โจวขุ่ยเอ่ยปาก
ทันใดนั้น จิตวิญญาณรูปพยัคฆ์พลันปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา
กลิ่นอายของโจวขุ่ยเปลี่ยนไปในทันที ราวกับว่าเขากลายเป็นราชาแห่งพงไพรในพริบตา
โจวขุ่ยชกหมัดออกไปอีกครั้ง พลังจิตวิญญาณกลายเป็นหัวพยัคฆ์ที่ดุร้าย มันปล่อยเสียงคํารามขณะบินไปยังหลิงเซียว!
หลิงเซียวเข้าใจในทันทีว่านี่เป็นวิชาต่อสู้จิตวิญญาณ และมันก็เป็นวิชาต่อสู้จิตวิญญาณที่สามารถเปล่งเสียงแห่งจิตวิญญาณได้!
หลิงเซียวไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาตะโกนเสียงดัง "พลิกสมุทร!”
ทันใดนั้นเสียงคลื่นทะเลก็ดังขึ้นข้างหูของทุกคน