โอกาส และการมาถึงของศัตรู

ตอนที่ 254 โอกาส และการมาถึงของศัตรู

“อสูรไห่หยวนตนนี้ค่อนข้างน่าสนใจเลยทีเดียว...”

"แต่ก็เข้าใจได้ว่าด้วยสภาพแวดล้อมในแดนอมตะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกฝนหรือสัตว์อสูร ไม่มีสิ่งที่มีค่าเทียบได้กับชีวิตของตัวเอง"

“สำหรับจุดนี้ ทุกๆ คนล้วนเข้าใจมันอย่างชัดเจนเพราะกว่าจะมายืนบนจุดๆ นี้ได้ย่อมต้องผ่านอะไรมามากมาย”

“มีเพียงการมีชีวิตอยู่เท่านั้นที่เราจะสามารถเพลิดเพลินกับทรัพยากรได้”

แม้ว่าซูหยางจะอยู่ในแดนอมตะเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงสภาพแวดล้อมของแดนอมตะได้อย่างเต็มที่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นเจ้าวังเพลิงอัสนีหรืออสูรไห่หยวนตนนี้

ไม่มีใครมีความคิดที่จะต่อสู้จนตายไปข้างหนึ่งเลย

นี่คือกฎที่พวกเขาจดจำเอาไว้ในใจ

ตอนนี้เมื่ออสูรไห่หยวนระดับอมตะต้าหลัวได้หลบหนีไป ซูหยางก็ไม่มีความตั้งใจที่จะไล่ตาม

การไล่ตามไปไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไร สิ่งที่เขาต้องการคือ น้ำพุอมตะระดับสูงสุด

อีกฝ่ายละทิ้งสิ่งนี้อย่างชาญฉลาด ซึ่งสำหรับซูหยางก็ถือว่าเป็นเรื่องดี มันจะลดเวลาที่เขาต้องเสียลงได้ไม่น้อย

ซูหยางก้าวไปหาน้ำพุอมตะระดับสูงสุด

หลังจากมาถึง เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าพลังบริสุทธิ์อย่างยิ่งกำลังแผ่กระจายมาอย่างต่อเนื่อง...

สิ่งนี้สามารถเป็นรากฐานของโลกได้ และมันยังเป็นสิ่งที่กองกำลังต่างๆ และผู้ฝึกฝนทุกคนต่างแสวงหา...

ซูหยางโบกมือเพื่อเก็บมันมา

ได้หยดแรกมาแล้ว ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี

การยกระดับโลกต้าเซี่ยต้องใช้น้ำพุอมตะระดับสูงสุด 10,000 หยด ทำให้อาจต้องใช้เวลาพอสมควรในการรวบรวม

อย่างไรก็ตาม มีน้ำพุอมตะระดับสูงสุดหลายล้านหยดที่นี่ ปริมาณมีอย่างเพียงพอ

สิ่งที่ต้องใช้คือเวลา นั้นไม่สำคัญเท่าไรนัก

หลังจากเสร็จธุระในที่แห่งนี้ ซูหยางก็ออกเดินทางต่อ

น้ำพุอมตะระดับสูงสุดหยดที่ 2

น้ำพุอมตะระดับสูงสุดหยดที่ 3

น้ำพุอมตะระดับสูงสุดหยดที่ 6

ภายในเวลาครึ่งชั่วโมง ซูหยางได้รับน้ำพุอมตะระดับสูงสุดถึง 6 หยด

จากสิ่งนี้ ซูหยางไม่พอใจกับความเร็วโดยธรรมชาติ

เขาไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนแรก แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาเห็นถึงเบาะแสบางอย่าง

ระหว่างทางไปที่จุดหมายต่อไป ซูหยางก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“มีน้ำพุอมตะระดับสูงสุดหลายร้อยหยดถูกรวบรวมไว้ในที่เดียวกัน?”

หลังจากค้นพบเรื่องนี้ ซูหยางก็เข้าใจได้ถึงสิ่งหนึ่ง

น้ำพุอมตะไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่แห่งใดแห่งหนึ่ง

จะมีมากกว่าหนึ่งหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกมันมารวมตัวกันหรือไม่

จุดหมายที่ 7 ของเขาคือ ที่ๆ มีน้ำพุอมตะระดับสูงสุดจำนวนมากมารวมตัวกัน

ต้นตอของสถานการณ์นี้คือ มีกลุ่มอสูรไห่หยวนมารวมตัวกันอยู่ที่แห่งนั้น

มีอสูรไห่หยวนนับหมื่นตน ตั้งแต่อมตะเต๋าไปจนถึงอมตะต้าหลัว

น้ำพุอมตะที่รวมตัวกันอยู่ไม่ได้มีเพียงระดับสูงสุดเท่านั้น แต่ยังมีน้ำพุอมตะระดับกลาง และระดับสูงอีกด้วย

ตราบใดที่เขาพิชิตที่แห่งนี้ได้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ซูหยางก็จะสามารถเก็บเกี่ยวน้ำพุอมตะระดับสูงสุดได้มากกว่าสองร้อยหยดในคราวเดียว

อย่างไรก็ตาม ซูหยางไม่ได้ตั้งใจที่จะเปิดฉากโจมตีโดยตรง

เพราะเขาสู้ไม่ไหว

ในบรรดาอสูรไห่หยวนนับหมื่น มีมากกว่า 200 ตนที่อยู่ในระดับอมตะต้าหลัว ซึ่งเทียบได้กับจำนวนน้ำพุอมตะระดับสูงสุด

ในหมู่พวกมัน มีอสูรไห่หยวนระดับอมตะต้าหลัวขั้นสูงสุดอยู่ด้วย

แม้ว่าเจตจำนงดาบของเขาจะไร้ขีดกำจัด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ไม่มีความได้เปรียบใดๆ

เมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะต้องหาวิธีการอื่น

ด้วยความคิดนี้ ซูหยางจึงปกปิดร่องรอยของตัวเองด้วยเจตจำนงดาบ และพลังแห่งกฏอมตะ

ร่างของเขาหายไปในทันที

ไม่ต้องพูดถึงการเห็น มันจะเป็นเรื่องยากที่จะสัมผัสถึงตัวเขาได้หากไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเขาหลายเท่าหรือใช้วิธีการพิเศษใดๆ

“มาลองดูกันว่าอสูรไห่หยวนเหล่านี้จะรับรู้ถึงตัวข้าได้หรือไม่”

“ถ้าไม่ก็ถือว่าข้าโชคดีอย่างยิ่ง”

หลังจากที่ซูหยางซ่อนร่องรอยของตนเรียบร้อยแล้ว เขาก็เริ่มเคลื่อนตัวไปยังส่วนลึกของที่ๆ อสูรไห่หยวนมารวมตัวกัน

อสูรไห่หยวนเหล่านี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก และมีขนาดพอๆ กับมนุษย์

พวกมันดูเหมือนแมลงปีกแข็งที่ลักษณะคล้ายด้วง และมีแสงสีน้ำเงินเปล่งประกายอยู่รอบตัว

นั่นคือ ออร่าของทะเลต้นกำเนิด

แค่มองดูก็รับรู้ได้ถึงพลังป้องกันที่สูงมาก

ส่วนพลังโจมตีนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด

เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น ซูหยางก็มองเห็นเส้นสีน้ำเงินบนตัวด้วงอสูรเหล่านี้

ฐานการบ่มเพาะที่ต่างกัน จำนวนเส้นก็จะแตกต่างกันออกไป

ด้วงอสูรระดับอมตะเต๋ามีเส้นสีน้ำเงินเพียงเส้นเดียวที่ด้านหลัง

ระดับอมตะร้อยเต๋ามีสองเส้น

ระดับอมตะหมื่นเต๋ามีสองเส้น

แต่หากเป็นด้วงอสูรระดับอมตะต้าหลัว มันมีถึง 10 เส้น

มันกระจายอยู่บนด้านหลังส่วนที่เหมือนเปลือกด้วงเหมือนรอยมีด

ซูหยางมองดูสักพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็ละความสนใจ และไปยังใจกลางของที่แห่งนี้

น้ำพุอมตะระดับสูงสุดคือ เป้าหมายของเขา

น้ำพุอมตะระดับอื่นๆ สำหรับเขาไม่คุ้มค่าที่จะให้ความสนใจ

จากมุมมองของซูหยาง เขากำลังเดินโซเซอยู่ในอาณาเขตของด้วงอสูรจำนวนนับหมื่น

แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตระหนักถึงการมีอยู่ของซูหยางเลย แม้ว่าซูหยางจะเดินผ่านพวกมันไปก็ตาม

ด้วยเหตุนี้ ซูหยางก็ได้มาถึงส่วนลึกของอาณาเขตของด้วงอสูรในเวลาไม่นาน

มีน้ำพุอมตะระดับสูงสุด 243 หยดสะสมอยู่ที่นี่

แก่นอมตะที่หนาแน่นอย่างยิ่งถูกปลดปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง

แก่นอมตะในที่แห่งนี้หนาแน่นมากจนเปลื่ยนจากสถานะก๊าซเป็นของเหลว

หากไม่ถูกดูดซับ สถานที่แห่งนี้จะค่อยๆ กลายเป็นทะเลสาบอมตะที่มีความบริสุทธิ์สูงอย่างยิ่ง

กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับเหล่าผู้ฝึกฝน

นี่คือความแตกต่างระหว่างน้ำพุอมตะ และเส้นชีพจรอมตะ

แก่นอมตะที่ปลดปล่อยออกมาจากน้ำพุอมตะจะก่อตัวเป็นทะเลสาบอมตะ

ส่วนแก่นอมตะที่ก่อตัวจากเส้นชีพจรอมตะนั้น เมื่อควบแน่น มันจะก่อตัวเป็นผลึกขาว และค่อยๆ กลายเป็นหินอมตะ

นอกจากนี้ยังมีลักษณะเฉพาะบางอย่างอยู่ด้วย

มีความแตกต่าง แต่ในความเห็นของซูหยาง ความแตกต่างไม่ได้ใหญ่เกินไปนัก

ล้วนเป็นทรัพยากรบ่มเพาะที่สำคัญ

ขณะนี้ น้ำพุอมตะระดับสูงสุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ถ้าเขาต้องการ เขาก็ใส่พวกมันลงในกระเป๋าได้เลยในตอนนี้

แต่ก็มีปัญหาอย่างหนึ่ง

ถ้าเขาลงมือ การปกปิดของเขาก็จะไร้ผล

ด้วงอสูรที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่จะตอบสนอง และฉีกเขาเป็นชิ้นๆ

นี่ทำให้เขาประสบปัญหาเล็กน้อย

เมื่อเป็นแบบนี้ หากต้องการปล้นชิงน้ำพุอมตะระดับสูงสุดทั้งหมด เขาก็ต้องเดินทางมาที่นี่หลายครั้ง และตายซ้ำไปซ้ำมา

จากปัญหาตรงหน้า ซูหยางตกอยู่ในห้วงความคิด ตอนนี้เขาควรทำอย่างไร?

แต่เมื่อเขาประสบปัญหา ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่ามีผู้ฝึกฝนจำนวนมากมารวมตัวกันที่บริเวณรอบนอกอาณาเขตของด้วงอสูร

ผู้ฝึกฝนเหล่านี้ล้วนมาจากเผ่าอมนุษย์ และเมื่อมองดูเสื้อผ้าแล้ว พวกเขาสังกัดกองกำลังเดียวกัน

ลวดลายเปลวเพลิงสีแดงทอง

นี่คือ สมาชิกวังจี้หยาง

มีผู้ฝึกฝนมากมายในแดนอมตะ นั้นทำให้มีกองกำลังต่างๆ มากมายตามไปด้วย

โดยธรรมชาติแล้ว ซูหยางไม่สามารถจำทุกสิ่งได้ แต่เขายังคงจำลักษณะของเก้าเผ่าอมนุษย์ และสามเผ่าปีศาจที่เป็นเผ่าพันธุ์หลักได้

เปลวเพลิงสีแดงทอง นี่คือ สัญลักษณ์ของวังจี้หยางที่มีต้นกำเนิดมาจากเผ่าจี้หยาง!

เมื่อสมาชิกวังจี้หยางชุดแรกปรากฏตัว ก็มีอีกหลายๆ คนตามมา และรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานก็เกินหนึ่งแสนคน

มีตั้งแต่อมตะร้อยเต๋าไปจนถึงอมตะต้าหลัว

“พวกเขาวางแผนที่จะโจมตีที่แห่งนี้?”

ซูหยางเข้าใจทันทีว่าคนเหล่านี้กำลังวางแผนจะทำอะไร

หลังจากมีคำตอบนี้อยู่ในใจแล้ว ซูหยางก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น

“ดี พวกเขามาได้ถูกเวลาจริงๆ หากพวกเขาดึงดูดความสนใจของด้วงอสูรเหล่านี้ได้ มันจะช่วยข้าได้เป็นอย่างมาก”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซูหยางก็รอคอยด้วยความคาดหวัง

เมื่อกลุ่มผู้ฝึกฝนของวังจี้หยางเปิดฉากโจมตี มันจะเป็นโอกาสของเขา