ที่นี่มันที่ไหนกัน?!

หวังชี่เงยหน้ามองท้องฟ้าสีหน้ามีความสุขของเขาปรากฏออกมาอย่างชัดเจน

“ฮ่าๆๆๆ1ปีเต็ม แม้จะเป็นเพียงแค่1ปี แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามันผ่านไปนานแสนนาน”

“หื้ม?! นั้นมันอะไรกัน?!”หวังชี่ที่กำลังมีความสุข ก็สัมผัสได้ถึงพลังบางอย่าง

เขาหันมามองตรงหน้า ก่อนที่จะตกตะลึง ' นั้นมันคืออะไร? '

' เหตุใดมันถึงมีพลังปราณที่แข็งแกร่งกำลังตรงมาทางนี้ล่ะ? ที่นี่ไม่ใช่โลกรึ? '

ความสุขหายไปในทันที และความสงสัยก็ปรากฏขึ้น

โลกในความทรงจำของเขา มันไม่มีพลังปราณ

ถึงแม้มันจะมี แต่มันก็คงเบาบางอย่างมากแน่นอน

เนื่องจากโลกนั้นไม่เคยมีผู้บ่มเพาะ

และความเชื่อในเรื่องของผู้บ่มเพาะก็ไม่มีเช่นกัน มันมีเพียงคำว่าวิทยาศาสตร์เท่านั้นที่ทำให้ทุกคนบนโลกให้การยอมรับ

ถ้ามีคนพูดถึงการบ่มเพาะ คนๆนั้นจะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนบ้าอย่างแน่นอน

เจ้าควรเชื่อในวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่เรื่องไร้สาระอย่างเรื่องผู้บ่มเพาะ

นี้คือความทรงจำเกี่ยวกับโลกที่หวังชี่มี

แต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้เป็นดั่งความทรงจำของเขา

' ข้าไม่ได้มาที่โลกรึ? 'ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในหัวของหวังชี่อย่างรวดเร็ว

เขามองไปยังลำแสงอย่างจริงจัง

ลำแสงนี้ในสายตาของหวังชี่นั้นอ่อนแอเป็นอย่างมาก

มันอ่อนแอกว่าลำแสงที่มังกรแห่งเผ่าพันธุ์กฎเกณฑ์ปล่อยออกมาเป็นล้านเท่า

ลำแสงค่อยๆตรงมายังหวังชี่อย่างรวดเร็ว

มู่หว่านที่เห็นก็รีบชี้ไปยังลำแสงพร้อมกับตะโกนบอกหวังชี่อย่างรวดเร็ว “ระวัง!!”

แต่ก่อนที่เสียงของนางจะส่งไปถึง นางก็เห็นหวังชี่โบกสบัดมือ

ด้วยการโบกมืออยางเบาๆของหวังชี่

สายลมก็พัดไปยังลำแสงอย่างรวดเร็ว

เมื่อสายลมตกกระทบกับลำแสง มันก็พัดลำแสงนั้นหายไปพร้อมกับตัวมัน

มู่หว่านตัวแข็งทื่อ ปากของนางเปิดออกเล็กน้อย“กะ..เกิดอะไรขึ้น?”

ความสงสัยเริ่มปรากฏขึ้นในหัวของนาง

นางมองไปยังหวังชี่ด้วยความหวาดกลัว ' เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดลำแสงของเทพวาฬกลืนฟ้าถึงสลายหายไป '

' ชายคนนั้นเป็นทำอย่างงั้นรึ? '

' ในที่นี้มีเพียงแค่เทพอัคคี เทพสายฟ้าและเราเท่านั้น แต่เทพอัคคีและเทพสายฟ้าไม่อาจจะทำให้ลำแสงของเทพวาฬกลืนฟ้าหายไปได้โดยไม่ขยับ และเราก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรด้วย '

' ส่วนเหตุผลที่เทพวาฬกลืนฟ้าจะยกเลิกลำแสงยิ่งเป็นไปไม่ได้ มันต้องการจะโจมตีข้าอยู่แล้วเหตุใดต้องยกเลิกด้วย '

' เหตุผลเดียวที่ข้าจะสามารถคิดได้ก็คือ ชายหนุ่มที่ปรากฏออกมาอย่างลึกลับคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าข้าเท่านั้น '

เมื่อลำแสงหายไป เทพวาฬกลืนฟ้า เทพสายฟ้า เทพอัคคีก็มองเห็นหวังชี่

ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาธรรมดาปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ชายหนุ่มนั้นสวมเสื้อคลุมราชันย์สีขาวบริสุทธิ์ มีกระบี่พิพากษาวิญญาณข้างเอวและแหวนสีเงินอันเป็นเอกลักษณ์ที่แปรสภาพอยู่ตลอดเวลา

พร้อมกับชายเสื้อที่พัดตามสายลม

แม้หน้าตาจะธรรมดา แต่ด้วยการแต่งกายที่เป็นเอกลักษณ์

ทำให้ดวงตาของเทพทั้ง4สั่นสะท้าน

“ที่นี้มันที่ไหนกัน?!”เสียงพึมพำของหวังชี่นั้นเบามาก มันเหมือนกับว่าเขาไม่ได้เปิดปากพูดเลย

แต่แม้เสียงของหวังชี่จะเบา แต่ร่างกายของเทพทั้ง4กลับสั่นเล็กน้อย

ก่อนที่ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่ออยู่กับที่

เทพทั้ง4 ตกตะลึง ในห้วงความคิดมีเพียงประโยคคำถามเท่านั้น

' ร่างกายของข้ามันไม่ฟังคำสั่ง เกิดอะไรขึ้น?! '

' ไม่ว่าจะเป็นปากหรือแม้แต่ดวงตา มันก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย '

' มันเป็นไปได้ยังไง?! '

หวังชี่หันมองเทพทั้ง4 ที่อยู่รอบๆตน ก่อนที่จะดึงมู่หว่านเข้ามาใกล้ๆ

“ที่นี่มันคือที่ไหน ดาวนี้มันไม่ใช่โลกรึ?”หวังชี่กล่าว เสียงของเขานั้นสงบเป็นอย่างมาก

มันไม่ได้มีความตื่นตระหนกอยู่ภายในเสียงแม้แต่น้อย

แต่เมื่อเขาถาม เขากลับไม่ได้คำตอบ

“ทำไมเจ้าถึงไม่พูดกัน เป็นใบ้หรือไง!!?” เสียงของหวังชี่เริ่มแข็งกร้าว

เขามีความโกรธอยู่ภายในจิตใจ

เขานึกว่าจะได้กลับมายังโลก แต่นี้มันคืออะไร?

ไม่ว่าจะมองยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่โลก

โลกนั้นมีเพียงวิทยาศาสตร์เท่านั้น ไม่มีทางมีผู้บ่มเพาะได้

“ในเมื่อเจ้าไม่ตอบ ก็ตายไปเสีย!!”

หวังชี่ยกมือขึ้น

ทางด้านมู่หว่านนั้นเริ่มมีสีหน้าซีดเผือด

ไม่ใช่ว่านางเป็นใบ้ แต่นางไม่สามารถพูดได้ต่างหาก

ปากของนางมันไม่ขยับเลยแม้แต่น้อยไม่ว่านางจะพยายามขนาดไหน

นางมองไปยังมือของหวังชี่ที่แพร่พลังอันน่าหวาดกลัวออกมา

ดวงตาทั้ง2ของนางสั่น เหงื่อเริ่มไหล่ท้วมตัวของนาง

ความหวาดกลัวขั้นสุดปรากฏขึ้นในจิตใจของนาง

สัญชาตญาณของนางบอกนางว่าถ้าโดนฝ่ามือนี้ของหวังชี่

นางต้องตายอย่างแน่นอน

เทพอัคคี เทพสายฟ้า และเทพวาฬกลืนฟ้ามองการกระทำของหวังชี่ด้วยความหวาดกลัว

ความคิดหนีปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขาอย่างรวดเร็ว

แต่แม้ว่าพวกเขาจะอยากหนีขนาดไหน แต่ร่างกายของพวกเขากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

ฝ่ามือของหวังชี่ค่อยตกลงมาอย่างรวดเร็ว

แต่เมื่อมันมาได้ถึงครึ่งทาง มันก็หยุดลง

เหตุผลที่มันหยุดก็คือ หวังชี่ได้รับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ทำให้เขามีสีหน้าแดงเล็กน้อย

[ ติ้ง!! แจ้งเตือน เนื่องจาก.... ]