พี่น้องหายไป? / อารมณ์ของหวังชี่ปั่นป่วน

ตงไห่ บนท้องถนน

หวังชี่ปลายตามองสิ่งต่างๆรอบตัวเขา สิ่งแปลกใหม่มากมายนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่ถืออาวุธไปทั่ว มนุษย์ธรรมดาที่กำลังขายของ ผู้บ่มเพาะที่บินกันเต็มท้องฟ้า

หรือแม้แต่รถที่ขนศพอสูรขนาดใหญ่หลายสิบคัน

“โลกเปลี่ยนไปแล้วสินะ!?”หวังชี่แทบไม่อยากเชื่อ

เขาที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาในโลกนี้ก่อนที่จะไปเป็นผู้บ่มเพาะ

มันเป็นการยากที่หวังชี่จะเชื่อ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเชื่อในสิ่งที่เห็นเท่านั้น

“เห้อ~ รูปลักษณ์นี้ช่างแปลกประหลาดมาก”หวังชี่มองกระจกด้านข้าง

เนื่องจากมีคนทั่วโลกได้เห็นรูปลักษณ์ของเขาแล้ว การจะใช้รูปลักษณ์นั้นเดินไปทั่วมันคงไม่ดีแน่นอน

เขาไม่ได้อยากทำให้มันเดือดร้อน และการเปลี่ยนรูปลักษณ์มันก็จะไม่นำปัญหามาให้เขา

หวังชี่ค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ สายตาของเขามองไปยังทุกสิ่ง

ไม่เว้นแม้แต่ตรอกซอกซอยที่คับแคบก็ยังโดนหวังชี่มอง

ภายในตรอกต่างๆมีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการปล้นชิง ข่มขู่ ทำร้ายร่างกาย หรือแม้แต่ขอทาน

สิ่งเหล่านี้ไม่แปลกสำหรับเขา เนื่องจากก่อนที่จะมีพลังปราณมันก็มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นปล่อยอยู่แล้ว

เมื่อเขาเดินมาได้สักพัก เขาก็หยุดลงพร้อมมองไปยังบ้านขนาดใหญ่ด้านหน้า

สถานเรียกเด็กกำพร้า หงฮู

นี่คือสถานที่ที่หวังชี่เติบโตมา นับตั้งแต่ที่เขาจำความได้เขาก็มาอยู่นะที่นี่เสียแล้ว

เขาไม่รู้แม้แต่น้อยว่าพ่อแม่เขาเป็นใคร แต่สิ่งนั้นหาได้สำคัญไม่

สิ่งสำคัญคือ เขามีครอบครัว สิ่งที่เรียกว่าพ่อแม่นั้นไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

นั้นคือความคิดของเขามาตลอด

ถ้าพ่อแม่สำคัญ แล้วเขาที่ไร้พ่อแม่จะสามารถรอดมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร

แต่สำหรับคนอื่น พ่อแม่อาจจะสำคัญกับพวกเขา แต่สำหรับหวังชี่นั้นไม่

ทุกคนแตกต่าง การมีไม่มีมันคนละเรื่อง

หวังชี่ก้าวเดินไปยังด้านข้างสถานเรียกเด็กกำพร้าหงฮู

ด้านข้างนั้นมีบ้านเล็กๆตั้งอยู่ มันไม่โดดเด่นมากนัก และไม่ค่อยสำคัญสักเท่าไหร่

ทำให้หลายคนต่างพากันเมินเฉย และบางคนถึงขั้นไม่รับรู้เลยว่ามีบ้านหลังนี้อยู่ด้วย

แต่สำหรับหวังชี่มันสำคัญกับเขามาก มันเป็นที่ที่เขาย้ายมาพร้อมกับพี่น้องของเขา

หรือก็คือครอบครัวของเขาปัจจุบัน

หวังชี่หยุดอยู่หน้าประตู น้ำตาของเขาค่อยไหลออกมา

ความสุขบางอย่างเริ่มปรากฏออกมาจากสีหน้าของเขา

ความคิดถึงมากมายนับไม่ถ้วน หลังไหล่เข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างช้าๆ

ก๊อกๆ

หวังชี่เคาะประตูเบาๆ แต่ไม่ว่าเขาจะเคาะเท่าไหร่ก็ไม่มีคนมาเปิดให้เขาเลย

“เกิดอะไรขึ้น? พี่ใหญ่ไม่อยู่งั้นรึ?”หวังชี่สับสนเล็กน้อย

ทุกวันพี่ใหญ่จะอยู่ภายในบ้าน และเขาจะออกมาเปิดประตูทุกครั้งที่พี่น้องเคาะประตู

ไม่เคยมีหนใดไม่เคยไม่ออกมา

“ถ้าพี่ใหญ่ไม่อยู่ แล้วน้องสี่ล่ะ?”หวังชี่ยิ่งสับสน

เนื่องจากน้องสี่มักเลิกเรียนก่อนเขา และจะกลับมาถึงบ้านก่อนเขาเสมอ

เมื่อเขากลับมาบ้าน เขามักจะเห็นน้องสี่มาเปิดประตูพร้อมกับพี่ใหญ่

แต่นี้น้องสี่ก็ไม่มาเปิดประตูให้เขา มันเกิดอะไรขึ้น

ส่วนพี่รองนั้นหวังชี่ไม่ได้เก็บมาคิดเลย เนื่องจากพี่รองมักจะกลับบ้านดึก

เพราะหลังเลิกเรียน พี่รองมีงานที่ต้องทำ

การกลับบ้านดึกของพี่รองทุกวันนั้นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ก๊อกๆ

หวังชี่ยังคงเคาะประตูอยู่เรื่อยๆ

จนท้องฟ้าใกล้จะลับขอบฟ้า

“หนุ่มน้อยเจ้าไม่ใช่คนแถวนี้นิ๊ มาทำอะไรที่นี้กัน?!”ยายที่เดินผ่านมา ถามทันที

หวังชี่ที่ได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อย เนื่องจากเขาจดจ่ออยู่กับการเคาะประตู ทำให้ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนมาอยู่ข้างหลังตน

หวังชี่หันหลังไปและโล่งอก เมื่อเห็นว่ายายคนนี้เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา “คุณยาย คนในบ้านหลังนี้เขาไปไหนกันหรอครับ?!”

“คน? หนุ่มน้อยเธอบ้าหรือเปล่า?! บ้านหลังนี้ร้างมาตั้งแต่ยายยังไม่เกิดเลย นับตั้งแต่อยู่มายังไม่เคยเห็นใครมาอยู่อาศัยเลยนะ?!”

เมื่อหวังชี่ได้ยินเขาก็ตกตะลึง ' ร้าง?! มันจะเป็นไปได้ยังไง? ความทรงจำของข้าผิดเพี้ยนไปรึ? '

' ไม่!! ข้าไม่มีทางจำผิดได้อย่างแน่นอน บ้านหลังนี้ข้าเคยอยู่มาก่อน 'หวังชี่รีบหันไปมองตัวบ้านอย่างรวดเร็ว

ลักษณะของบ้านนี้นั้นพิเศษกว่าบ้านอื่นๆเล็กน้อย

ทำให้หวังชี่ไม่มีทางจำผิดแน่นอน

“ยายไปก่อนล่ะกลางค่ำกลางคืนมันอันตราย หนุ่มน้อยเจ้าก็ระวังด้วยล่ะ!”กล่าวเสร็จ ยายคนนั้นก็เดินจากไป

พระอาทิตย์ค่อยๆลับขอบฟ้าอย่างช้าๆ

1 ชั่วโมงผ่านไป หวังชี่ก็ยังตกตะลึงไม่หาย

“พี่ใหญ่ พี่รอง น้องสี่? พวกท่านย้ายไปอยู่ไหนกัน?”

“ไม่สิ! ถ้ายายคนนั้นบอกว่ามันร้างมาแต่เกิด ก็แแปลว่ามันร้างมามากกว่า50ปีแล้ว นั้นมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน”

ความสับสนถาโถมเข้าสู่หัวของหวังชี่อย่างรวดเร็ว

ร้างมากกว่า50ปี แล้วเขาที่พึ่งมีอายุแค่18แต่กลับเคยอาศัยอยู่ที่นี้มาล่ะ

มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

“มีบางอย่างผิดปกติ!! มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!!”อารมณ์ของหวังชี่เริ่มปั่นป่วนขึ้นอย่างรวดเร็ว

ออร่าของหวังชี่กระจัดกระจายไปทั่วตงไห่อย่างรวดเร็ว

ด้วยคลื่นพลังของหวังชี่ ทำให้ผู้บ่มเพาะทั้งหมดในตงไห่หวาดกลัว

ไม่เว้นแม้แต่เทพที่อาศัยอยู่ที่นี้

พวกเขาต่างหวาดกลัวและตื่นตระหนก

“เกิดอะไรขึ้น? พลังที่แข็งแกร่งนี้มาจากไหนกัน?”

“มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งบุกมารึ?”

“ไม่! ข้ากำลังจะตาย ช่วยข้าด้วย!!!”

“อ๊ากกก!!! มันเกิดอะไรขึ้นกัน!!?”

ตึกต่างๆเริ่มสั่นสะเทือน ท้องฟ้าแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ลมพายุอันรุนแรงบังเกิดขึ้นในพริบตา มันพัดเอาทุกสิ่งอย่างไปกับตัวมันด้วย

ไม่เว้นแม้แต่ผู้บ่มเพาะที่อ่อนแอ

ณ ที่พำนักของเหล่าเทพในตงไห่

เทพในตงไห่มี3ตน และแต่ละตนก็แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

แต่เมื่อพวกเขาสัมผัสออร่านี้ พวกเขาก็สีหน้าซีดเซียว

“แรงกดดันระดับนี้มันคืออะไรกัน?! สัตว์อสูรระดับเทพแรงค์3ปรากฏออกมารึ?”

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ตงไห่พินาศอย่างแน่นอน”

“ใช่!สัตว์อสูรระดับเทพแรงค์3ไม่ใช่อะไรที่เรา เทพแรงค์1จะจัดการได้!”