ท้าทายนามิคาเสะ มินาโตะ

“แย่แล้ว!” มินาโตะตะโกนออกมา

เขาก้าวเท้าเล็กน้อยจากนั้นร่างของเขาก็หายวับไป

“มาจบการต่อสู้นี้กันเถอะ” ริวอุนพึมพำ สายฟ้าปรากฏขึ้นใต้เท้าเขา เพียงพริบตาเดียวเขาก็มาปรากฎตัวขึ้นด้านหลังเทรุมิ เมย์แทบจะในพริบตา

มือแกร่งคว้าเสื้อด้านหลังเมย์แล้วก็พากลับมาตรงจุดที่พวกเขาเคยยืนชมการต่อสู้เมื่อสักครู่

อีกด้านก็เช่นกัน มินาโตะคว้าตัวคาคาชิแล้วก็พากลับมายังจุดของจิไรยะได้อย่างปลอดภัย

การต่อสู้เป็นตายของเด็กทั้งสอง ถูกชายหนุ่่มวัยรุ่นสองคนแก้ไขสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย

“แฮ่ก ๆ ๆ~” เมย์พอรู้สึกได้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้วก็หอบหายใจหนัก ใบหน้าซีดลง

คาถาขีดจำกัดสายเลือดได้กลืนกินจักระของเธอไปทั้งหมด ตอนนี้เด็กสาวรู้สึกว่าตัวเองเพลียและอ่อนแอมาก แต่ไม่นานพอเธอหายเหนื่อย เธอก็เงยหน้าขึ้นมองฝั่งของคาคาชิ ซึ่งเธอก็พบว่าคาคาชิก็เหมือนกับตัวเธอ

วิชาดาบฮาตาเกะ เป็นวิชาทุ่มสุดตัว หลังจากที่ใช้มัน ด้วยร่างกายเด็ก ๆของคาคาชิ เขาก็เหนื่อยจนทำอะไรแทบไม่ได้อีกต่อไป

“อ อาจารย์ การ ต่อสู้ครั้งนี้ ค ใครชนะคะ?” เมย์ต้องการถามเรื่องนี้มาก ดังนั้นเธอเลยพยายามถามริวอุนให้ชัดเจน

“วิชาดาบฮาตาเกะน่ะ เป็นวิชาที่พ่อฉันทิ้งไว้ให้ หากทำสำเร็จ เธอตายแน่!” ก่อนที่ริวอุนจะได้ตอบเมย์ คาคาชิก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน ด้วยศักดิ์ศรี เขาฝืนความง่วงพูดข่ม

“ฮึ! นายไม่สามารถรอดจากคาถาหลอมละลายของฉันได้หรอก อย่าหวังจะฟันโดนฉันเลย!!” เมย์กัดฟันข่มกลับ

ถ้าริวอุนไม่ได้เข้าไปแทรก เธอมั่นใจว่าเธอจะย่อยคาคาชิเป็นโครงกระดูกได้แน่ ดังนั้นเธอจึงคิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้เธอชนะแล้ว

“โจนินริวอุน การต่อสู้ครั้งนี้ถือว่าเสมอกันไหม?” มินาโตะขมวดคิ้วดูอาการคาคาชิ จากนั้นก็หันมาถามริวอุน

“ตกลง” ฝั่งริวอุนก็พยักหน้า

น่าเสียดายที่เมย์นั้นดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอแย้งขึ้น “อาจารย์ ไม่เห็นเหรอว่าฉันชนะน่ะ”

เมย์หน้ามุ่ยไม่พอใจพร้อมกับกระทืบเท้าขณะพูด ในความคิดของเธอ ต่อให้คาคาชิฟันเธอได้แต่เธอก็สามารถเอาชีวิตรอดได้อยู่ดี ส่วนคาคาชิที่โดนคาถาหลอมละลายนั้น ไม่สามารถรอดได้แบบมีชีวิต

“อย่าประมาทวิชาดาบตระกูลฮาตาเกะสิ” ริวอุนทุบหัวเมย์

ตระกูลฮาตาเกะ ไม่ใช่ตระกูลที่สืบมายาวนานแต่เป็นตระกูลซามูไร หลังจากการย้ายถิ่นฐานมาเกือบร้อยปี ทักษะดาบของซามูไรก็เริ่มอ่อนแอลง

ถึงอย่างนั้นหากเมย์โดนวิชานั้นเข้าไป เมย์จะต้องตายแน่ ดังนั้นก็ถือว่าทั้งสองคนเสมอกันจริง ๆ

“ฮึ่ม!” หลังโดนทุบหัว เมย์ก็ได้แต่ส่งเสียงโมโห

มินาโตะเห็นว่าคงต้องรีบไป หากอยู่ต่อไม่รู้ว่าจะโดนอะไรอีก เขาจึงรีบกล่าว “โจนินริวอุน ในเมื่อการแข้งขันสิ้นสุดลงแล้ว ทางเราขอตัวก่อนแล้วกัน”

เขารู้ว่าคงไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน ไม่เช่นนั้นคงจะเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่นอน เช่นเดียวกันการแข้งขันของคาคาชิและเมย์เมื่อสักครู่นี้

ทั้งสองฝ่ายกล่าวว่าเป็นการแข่งขัน แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเป็นการหมายฆ่า

ถ้าเขาและริวอุนไม่เข้าไปยุติ อย่างน้อยก็ต้องมีสักคนเสียชีวิต

“ทำไมนายถึงรีบออกไปแบบนั้นล่ะมินาโตะ? นินจาหมู่บ้านเราไม่ใช่หมู่บ้านที่ชอบผิดคำพูดหรอกนะ ถ้าฝั่งนายชนะก็คือชนะ แพ้ก็คือแพ้ ถ้าหากเราเป็นฝ่ายแพ้ เราก็จะไม่ปฏิเสธ”

ริวอุนพูดจบก็หยิบคุไนออกมา “เอาล่ะ... ผลของเด็กเสมอ งั้นรุ่นเราล่ะ มาแข่งกันไหม?”

สิ้นคำพูด ทุกคนต่างก็นิ่งงันกันไปหมด ไม่ต้องพูดถึงมินาโตะและจิไรยะ แม้แต่คิซาเมะและคนอื่น ๆก็ยังตกตะลึง

ประโยคก่อนหน้านี้บอกว่านินจาคิริงาคุเระสามารถยอมรับความพ่ายแพ้ได้และบอกคู่ต่อสู้ว่าไม่ต้องกังวล แต่ท่าทางมันตรงกันข้ามเลย แน่ใจหรือเปล่าว่าไม่ใช่ความรู้สึกไม่พอใจส่วนตัว เลยหาข้ออ้างอยากลงสนามเอง?

“นายคิดว่าอาจารย์ริวอุนทำตัวน่าอายแบบนี้อีกแล้วหรือเปล่า?” คุโมะแอบกระซิบกับเพื่อนร่วมทีมอีกสองคน

“......” แม้แต่คิซาเมะก็ยังพูดอะไรไม่ออก

ถึงเขาอยากพยักหน้าให้คุโมะ แต่ริวอุนก็เป็นอาจารย์ที่ใจดีกับเขา

“นายว่ายังไง โจนินมินาโตะ?” ริวอุนหัวเราะเบา ๆ

มินาโตะราวกับสมองพัง เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงในสถานการณ์แบบนี้ดี

“แข่งกับเขา มินาโตะ” จิไรยะคิดสักพักก็พูดขึ้น

เขารู้ดีว่าหากมินาโตะไม่แข่งกันริวอุน อีกฝ่ายจะไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แล้วตัวเขาเองก็ยังอยากรู้ด้วยว่าริวอุนมีความแข็งแกร่งแค่ไหน เขาถึงสามารถฆ่าซาคุโมะได้

“ก็ได้ครับ” มินาตะพยักหน้ายอมรับ

ถึงนิสัยของเขาจะอ่อนโยน แต่ความอ่อนโยนไม่ได้หมายถึงความขี้ขลาด ตอนนี้ถูกริวอุนท้าทายอย่างเปิดเผยเช่นนี้ แน่นอนว่าเขาไม่กลัว

มินาโตะก้าวออกมาด้านหน้า

“คุณมินาโตะต้องการสู้กับชิบะ ริวอุนเหรอ?” คาคาชิกำหมัดแน่น

ตัวเขาต้องการล้างแค้นริวอุน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเข้าใจถึงความแข็งแกร่งของศัตรู ตอนนี้ถือเป็นโอกาสอันดี

“อาจารย์กำลังจะลงมือแล้ว!” ตาของยุกิ คุโมะเป็นประกายแวววาว “พูดไปแล้ว ฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าอาจารย์ทรงพลังขนาดไหน”

ก่อนหน้านี้เขาก็รู้มาแล้วว่าริวอุนฆ่าเขี้ยวสีขาว เพียงแค่ว่าเขานั้นยังไม่เคยเจอเขี้ยวสีขาวเลย ทำให้ไม่รู้ว่าเขี้ยวสีขาวที่ว่าเก่งขนาดไหน เขายังเด็ก ไม่ทันได้ออกจากแคว้นน้ำเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นเขาย่อมต้องอยากรู้ระดับของริวอุน

“อาจารย์เก่งมาก เขาจะต้องชนะแน่นอน” คิซาเมะพูดด้วยความมั่นใจ

“อืม” เมย์พยักหน้าสนับสนุน

แม้ว่าเธอจะรู้ว่าริวอุนนั้นเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดไหนก็ตาม แต่เธอก็ไม่เคยสงสัยในความเก่งกาจของริวอุน

“โจนินมินาโตะ นายระวังตัวนะ” ดวงตาริวอุนส่องประกายคาดหวังและมีความจริงจังปนอยู่

ชายหนุ่มอายุพอ ๆกับเขาคืออนาคตโฮคาเงะรุ่นที่ 4 ซึ่งเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ แม้ว่าตอนนี้เขาเพิ่งจะอายุเพียงสิบห้าปีก็ตาม

ริวอุนรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นไม่อ่อนแอเลย

“อือ” มินาโตะส่งเสียงรับ

ชายหนุ่มผมทองหยิบคุไนออกมาจากกระเป๋านินจา ย่อตัวลงนิดหน่อยเพื่อตั้งท่าป้องกัน

ริวอุนรู้ว่ามินาโตะเก่งมาก ทางมินาโตะเองก็รู้ว่าริวอุนก็เก่งกาจเช่นเดียวกัน

ไม่อย่างนั้นฮาตาเกะ ซาคุโมะคงไม่ถูกฆ่า

เปรี๊ยะ!

สายฟ้าสีฟ้าม่วงแลบขึ้นที่เท้าริวอุน จากนั้นตัวเขาก็หายไป

“กระตุ้นเซลล์ด้วยไฟฟ้าเพื่อเพิ่มความเร็ว?” มินาโตะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเฉียบคม

มือกระชับคุไนแน่นแล้วมองไปรอบ ๆอย่างระมัดระวัง

ฟุ่บ!

เสียงอากาศถูกเผาไหม้ ริวอุนปรากฎตัวทางซ้ายมือมินาโตะ

‘เร็วมากจริง ๆ’ มินาโตะหันไปมองทัน

ขณะนั้นคุไนในมือริวอุนก็ปรากฏสายฟ้าขึ้นจากนั้นก็ฟันลงไปที่คอของมินาโตะ

***********************