บทที่47 การโจมตีของโอโรจิมารุ
ท่ามกลางวิกฤตความเป็นตายมินาโตะตอบสนองเร็วที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา เขาบิดสะโพกสุดตัว นิ้วเท้าของเขาเกี่ยวพื้น บิดตัวทางขวาครึ่งจุดเพื่อเลี่ยงการโจมตีหายสังหารของริวอุน
“นายคิดว่าแค่นี้จะจบแล้วงั้นเหรอ?” เสียงกะซิบเย็นเยียบของริวอุนดังขึ้นข้างหู
มินาโตะที่เพิ่งเลี่ยงการโจมตีมาได้ก็รีบเงยหน้า ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามืออีกข้างของริวอุน ปรากฏสายฟ้าขึ้นมาเหมือนกัน
“ตัดสายฟ้าสองมือ!”
จริง ๆแล้วมันก็แค่การประสานอินมือเดียวสองข้างบวกกับการเปลี่ยนจักระสายฟ้าของเขาเท่านั้น ดังนั้นการใช้ตัดสายฟ้าทั้งสองมือก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เสียงสายฟ้าดังสนั่น จากนั้นเขาก็ฟันมือไปทางมินาโตะราวกับสายฟ้า
วิกฤตที่เพิ่งผ่านพ้นกลับมาอีกครั้ง และคราวนี้... มินาโตะตอบสนองไม่ทันแล้ว!
“มินาโตะ!” จิไรยะคำราม “ชิบะ ริวอุน หยุดเดี๋ยวนี้!!”
จิไรยะไม่คิดว่าริวอุนจะกล้าฆ่ามินาโตะจริง ๆ แถมยังไม่มีความลังเลในสายตาอีกฝ่ายด้วย
หากมินาโตะถูกสายฟ้าในมือแทงทะลุหัวใจ ลูกศิษย์ของเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน
จิไรยะรีบวิ่งออกไปด้วยความเดือดดาล พยายามที่จะช่วยลูกศิษย์ของตัวเอง แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสามคนนั้นไกลมาก แม้ว่าเขาจะรีบวิ่งออกตัวตอนนี้ด้วยกำลังทั้งหมด เขาก็ไปไม่ทัน
ในใจของจิไรยะเริ่มหมดหวัง
“หัตถ์อสรพิษรัดพัน!” ในขณะที่มินาโตะกำลังจะถูกริวอุนสังหาร เสียงโอโรจิมารุก็ดังขึ้นมาขวาง เงาสีดำมองตัวพุ่งมาขวางด้วยความเร็วสูงสุด
“หือ?” สายตาริวอุนมองเห็นการโจมตีนี้ งูสองตัวอ้าปากหมายจะกัดริวอุนตามคำสั่ง ชายหนุ่มไม่มีทางเลือกอื่น นอกไปจากต้องกระโดดถอยออกมาตั้งหลัก จากนั้นก็ใช้ตัดสายฟ้าตัดงูสองตัวนั้นให้หายไป
ฟุ่บ!
งูทั้งสองตัวโดนฟันผ่าเป็นสองส่วน มินาโตะอาศัยจังหวะนี้คว้าโอกาส กระโดดตีตัวออกห่างจากศัตรู
“น่าเสียดาย...” ริวอุนถอนหายใจ
หากไม่มีงูสองตัวเมื่อกี้ เขามั่นใจเลยว่าจะสามารถสังหารมินาโตะได้ แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีความแค้นกับมินาโตะ ทว่าการมาเกิดในหมู่บ้านคิริงาคุเระ ทำให้เขาเข้าใจว่าหากไม่เอาหัวคนอื่น คนอื่นก็จะมาเอาหัวเขาแทน
เขาเป็นนินจาคิริงาคุเระ มินาโตะคือนินจาโคโนฮะ ในยุคที่สับสนวุ่นวายนี้ หมู่บ้านทุกหมู่บ้านต่างก็เป็นศัตรูกัน แม้ว่าจะไม่ได้รู้จักกันก็ตาม
เมื่อสงครามโลกนินจาครั้งที่สามปะทุขึ้น เขาและมินาโตะก็ถูกลิขิตให้เป็นศัตรูกันอยู่ดี แทนที่จะปล่อยให้ศัตรูเติบโตเป็นประกายแสงสีทอง ควรใช้โอกาสนี้ฆ่าไปซะดีกว่า
น่าเสียดายที่เขาพลาดโอกาสนี้ไป...
“หึหึหึ ดูเหมือนโจนินริวอุนจะจงใจเป็นศัตรูกับโคโนฮะนะ” โอโรจิมารุเดินหัวเราะออกมาจากพื้นที่ว่างด้านซ้าย เขาค่อย ๆโผล่ร่างออกมาจากพื้นดิน
แม้ว่าจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่เสียงหัวเราะก็เต็มไปด้วยความเย็นชา นอกเหนือจากครั้งนี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ริวอุนท้าทายเขา
คาคาชิคงจะตายตั้งแต่แรกแล้วหากมินาโตะไม่หยุดเอาไว้ แล้วครั้งที่สองนี้ หากเขามาหยุดไม่ทัน มินาโตะก็คงตาย
เมื่อสองเรื่องเกิดติด ๆกัน ทำให้โอโรจิมารุคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
“ท่านโอโรจิมารุคงเข้าใจอะไรผิด โจนินมินาโตะกับฉันก็แค่ทะเลาะกันตามปกติ แม้ว่าท่านจะไม่มาหยุด ฉันก็คงหยุดมือทันเวลาอยู่ดี” ริวอุนยิ้มพลางมองโอโรจิมารุ
หากเขาไม่มีโอกาสสู้ เขาคงไม่เสี่ยงฆ่าคนต่อหน้าต่อตาสามนานจาในตำนานพร้อมกัน
“แล้วนายไม่กลัวก่อให้เกิดสงครามระหว่างสองหมู่บ้านงั้นเหรอ?” จิไรยะตะคอกใส่ด้วยความโมโห
ในความเป็นจริงแล้ว ตอนที่เขาให้มินาโตะต่อสู้ เขาไม่ได้คิดสักนิดว่ามินาโตะจะแพ้จนเกือบตาย เพราะการเจรจากันระหว่างโคโนฮะกับคิริงาคุเระกำลังจะเริ่มขึ้น
หากอีกฝ่ายต้องการฆ่าพวกเขาจริง ๆ พวกเขาคงโดนตั้งแต่เดินเข้ามาในคิริงาคุเระแล้ว แต่พวกเขายังไม่เป็นอะไร นั่นหมายความว่าหมู่บ้านคิริไม่ต้องการทำสงครามจริงจัง
แต่ริวอุนราวกับไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เขาดูไม่มีความกลัวว่าจะก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างสองหมู่บ้านใหญ่เลย ซึ่งมันคงเกิดเพราะการตายของมินาโตะ
นี่ทำให้จิไรยะทั้งสับสนและปวดหัวมาก
ข้อสันนิษฐานแรกคือริวอุนได้รับคำสั่งมาจากใครบางคนหรือเปล่า ไม่เช่นนั้นจะทำการประมาทเลินเล่อแบบเห็นได้ชัดขนาดนี้ได้ยังไง
“ท่านจิไรยะคงพูดเล่นเก่งสินะ คิริงาคุเระเป็นหมู่บ้านรักสงบนะ” รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เขาไม่กลัวที่จะก่อสงครามงั้นเหรอ?
คำตอบคือไม่เลย!
ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่สอง นินจาโคโนะฮะนั้นอาจชนะการสงครามก็จริง แต่ก็สูญเสียไม่น้อย
ตอนนี้ฮาตาเกะ ซาคุโมะตายแล้วและโคโนฮะต้องการเพียงการเจรจาสันติภาพเท่านั้น แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะเข้าต่อสู้กับคิริงาคุเระเพื่อมินาโตะคนเดียว
ตอนนี้มินาโตะไม่ใช่โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ด้วยซ้ำ แม้ว่าจะมีความสามารถ แต่โคโนฮะก็ยังไม่คุ้มเสี่ยง
มันก็ไม่ต่างกับเหตุการณ์ของฮิวงะ ฮิซาชิ ที่เขาต้องเลือกเสียสละตัวเองเพราะไม่ต้องการให้เกิดสงครามรระหว่างหมู่บ้านขึ้น
**************************