วิชาฝ่ามือพิฆาตมังกร
“บูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!
หลิวเฉวียนกระแทกฝ่ามือออกไป พลังปราณปะทุ เปรียบเสมือนคลื่นยักษ์ถาโถมใส่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปหลายสิบจั้ง
ต้นไม้ใหญ่ถูกพลังปราณจากฝ่ามือนี้กระแทกจนหักโค่น กลายเป็นเศษไม้ปลิวว่อน
“พลังทำลายล้างน่าทึ่ง แต่ก็สูญเสียพลังปราณไปมากโข”
“เป็นที่ประจักษ์แล้วว่า การพึ่งพลังปราณและพละกำลังดิบล้วนๆ นั้นไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด หากเจอศัตรูที่มีฝีมือเก่งกาจใกล้เคียงกัน คงตกที่นั่งลำบากเป็นแน่”
“ข้าเริ่มมีแนวคิดของวิชานี้แล้ว ต่อไปก็แค่รวบรวมเป็นตำราฝึกฝน และส่งมอบให้ซู่หยานศึกษาต่อไป”
หลิวเฉวียนถอนหายใจออกมา
“แล้ววิชาเคลื่อนที่ล่ะ? จะถ่ายทอดอย่างไร? ข้าเองก็ไม่สันทัดเรื่องพวกนี้ แล้วจะแสดงให้ศิษย์เห็นได้อย่างไร? หากจะพึ่งพลังปราณเพียงอย่างเดียว คงจะแสดงให้เห็นถึงพลังที่แท้จริงของวิชาไม่ได้แน่”
พอนึกถึงเรื่องทักษะการเคลื่อนที่แล้ว หลิวเฉวียนก็ปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง
“หรือว่าข้ามาผิดทาง? ทำไมข้าต้องแสดงให้ศิษย์ดูด้วย? แค่บอกแนวทางให้ศิษย์ไปฝึกฝนเอง ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ?”
เมื่อคิดเช่นนี้ หลิวเฉวียนก็เหมือนถูกปลดปล่อยความคิด พบแนวทางที่จะเดินหน้าต่อไปแล้ว
เขาออกไปหาพื้นที่โล่งๆ นอกหมู่บ้าน
“ข้าจะวาดลวดลายผังแปดทิศอย่างไรดีนะ?”
หลิวเฉวียนรำลึกถึงลวดลายปากั้วหรือเรียหว่า “ผังแปดทิศ” ที่เคยเห็นในภพก่อน พร้อมกับโบกมือใช้พลังปราณวาดรูปมันขึ้นมา ลงบนพื้นดิน
“ฮ่า ฮ่า น่าจะคล้ายๆ แบบนี้นะ”
หลิวเฉวียนมองดูสัญลักษณ์ผังแปดทิศบนพื้นดิน แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
รอให้ซู่หยานกลับมาก่อน แล้วค่อยให้เขาฝึกฝนทักษะเคลื่อนที่ในนี้
ไหนๆ ก็ฝึกฝนมั่วซั่วอยู่แล้ว ก็ให้เขาฝึกในผังแปดทิศดู เผื่อว่าจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นก็ได้นะ....
ร่างกายของหลิวเฉวียนผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ความตึงเครียดที่เกาะกุมจิตใจของเขามลายหายสิ้น กลายเป็นความรู้สึกสบายตัว โล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก
……
ยังไม่ถึงสิบวัน หลังจากซู่หยานกลับบ้าน
การกวาดล้างโจรภูเขาด้วยความรุนแรงของซู่หยาน ทำให้เขาตระหนักถึงจุดอ่อนของตัวเองในด้านทักษะการต่อสู้
เขาไม่รอช้า รีบร้อนกลับมาหมู่บ้านบนภูเขาในทันที
"ท่านอาจารย์!"
ซู่หยานค้อมตัวคารวะอย่างเคารพ ใจของเขาครุ่นคิดหาวิธีเริ่มบทสนทนา ไตร่ตรองคำพูดที่จะขอคำสอนจากอาจารย์เกี่ยวกับวิชาการต่อสู้
“อืม”
หลิวเฉวียนพยักหน้า ลุกขึ้นยืน และเดินมุ่งหน้าออกจากหมู่บ้าน
"เจ้ากลับมาพอดี ตามข้ามา…"
ก่อนที่ลูกศิษย์จะเอ่ยปากขอเรียนวิชาต่อสู้ อาจารย์ก็เตรียมถ่ายทอดวิทยายุทธและเคล็ดลับวิชาการฝึกฝนให้ศิษย์แล้ว
แสดงให้เห็นถึงความรอบรู้และความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง
“ขอรับ อาจารย์!”
ซู่หยานรู้สึกสงสัยในใจ ไม่รู้ว่าอาจารย์มีอะไรให้ทำ
ทั้งสองมาถึงเนินเขาเตี้ยๆ นอกหมู่บ้าน
หลิวเฉวียนประสานมือไว้ข้างหลัง เอ่ยว่า "ศิษย์เอ๋ย แม้เจ้าจะเข้าสู่วิถีแห่งบู๊และมีพลังปราณล้นเหลือ แต่เจ้ากลับไม่รู้วิธีควบคุมมัน ไม่รู้วิธีใช้มันต่อสู้กับศัตรู"
"วิถีแห่งบู๊ ไม่ได้วัดกันแค่ระดับพลังปราณเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ยิ่งนักรบผู้ทรงพลัง เทคนิคการต่อสู้และพลังพิเศษที่พวกเขามี ย่อมลึกลับและแกร่งกล้ามากกว่า"
จิตใจของซู่หยานร้อนรนขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินดังนั้น
"ท่านอาจารย์จะถ่ายทอดวิชาต่อสู้แห่งวิถีบู๊ให้ข้าอย่างนั้นหรือ? ในที่สุด ข้าไม่ใช่แค่คนหยาบๆ ที่ใช้แต่พละกำลังดิบเถื่อน!"
หลิวเฉวียนหันหลัง กลับมาจ้องมองศิษย์โง่ของเขา พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"วันนี้ ข้าจะถ่ายทอดวิชาฝ่ามือพิฆาตมังกรให้เจ้า วิชานี้เป็นเทคนิคการต่อสู้ที่มีพลังโจมตีรุนแรง ยิ่งเจ้ามีพลังปราณสูง สามารถเข้าใจอย่างลึกซึ้ง พลังก็ยิ่งร้ายกาจ"
ในเมื่อเป็นวิชาต่อสู้ หลิวเฉวียนตั้งใจจะตั้งชื่อวิชานี้ว่า “สิบแปดฝ่ามือพิฆาตมังกร" แต่เมื่อคิดทบทวนอีกครั้ง เขารู้สึกว่าการจำกัดจำนวนท่าไว้ที่สิบแปดท่า อาจเป็นอุปสรรคต่อความเข้าใจของศิษย์
เรียกมันว่า "ฝ่ามือพิฆาตมังกร" ไปเลยก็สิ้นเรื่อง ชื่อไม่สำคัญ ตราบใดที่พลังทำลายรุนแรง!
สิ่งสำคัญ เขายังกำหนดให้ "ฝ่ามือพิฆาตมังกร" เป็นวิชาที่สามารถพัฒนาไปพร้อมกับผู้ฝึกฝน ก้าวข้ามขีดจำกัดสู่ระดับเทพเจ้าแห่งยุทธภพได้!
ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ ขึ้นอยู่กับศิษย์แล้วว่า จะเข้าถึงแก่นแท้ได้หรือไม่
“ฝ่ามือพิฆาตมังกร!”
“ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์!” ซู่หยานตื่นเต้นจนตัวสั่น
“มังกร คือสัตว์เทพเจ้า เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ เกิดมาพร้อมฤทธิ์เดช... ศิษย์เจ้า ทราบหรือไม่?”
“เจ้าคิดอย่างไร?” หลิวเฉวียนเอ่ยถาม
“ท่านอาจารย์ ข้าเคยอ่านตำนานเกี่ยวกับมังกรแท้ในตำราโบราณ ว่ากันว่ามันคือสัญลักษณ์แห่งความยิ่งใหญ่สูงสุด เพียงขยับก็เกิดพายุฝน ฟ้าดินเปลี่ยนสี…”
ซู่หยานตอบอย่างนอบน้อม
“โลกนี้มีตำนานเกี่ยวกับมังกรด้วยหรือ? ไม่รู้ว่าหนังสือนิทานที่ซู่หยานอ่านนั้น เป็นเรื่องแต่งขึ้นมา หรือว่าเคยมีจริงในอดีต”
หลิวเฉวียนรู้สึกประหลาดใจ
ถ้าโลกนี้มีตำนานเกี่ยวกับมังกรอยู่แล้ว อีกทั้งซู่หยานยังเคยอ่านตำราโบราณที่เกี่ยวข้อง มันน่าจะก็สะดวกขึ้นเยอะ
“อาจารย์ โลกนี้มีมังกรจริงหรือขอรับ?”
ซู่หยานพูดด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น
“เรื่องนี้มันไกลตัวเจ้ามาก ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะเข้าใจ รอจนเจ้าแข็งแกร่งขึ้น เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าจะรับรู้ได้เอง”
หลิวเฉวียน ย่อมไม่ให้คำตอบที่แน่ชัดกับคำถามเหล่านี้
“ขอรับท่านอาจารย์”
ซู่หยานพยักหน้าด้วยความเคารพ
“อืม เอาล่ะ ข้าจะถ่ายทอดวิชา ‘ฝ่ามือพิฆาตมังกร’ ให้เจ้า ฝ่ามือนี้มีชื่อว่า ‘พิฆาตมังกร’ เจ้าก็น่าจะเข้าใจถึงความร้ายกาจของมัน”
“ศิษย์เข้าใจแล้ว!”
“จับตาดูให้ดี!”
หลิวเฉวียนพูดจบ ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือออกไป
บูม!
พลังปราณอันมหาศาล แผ่ขยายพลังอำนาจน่าสะพรึงกลัว ออกไป ในพริบตา ต้นไม้ใหญ่โคนโตเท่าต้นขาที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้ง กลายเป็นท่อนฟืน!
ซู่หยานตกตะลึง!
พลังของฝ่ามือพิฆาตมังกรช่างร้ายกาจปานนี้เชียวหรือ!
“นี่แหละคือพลังของฝ่ามือพิฆาตมังกรที่อยู่ในอาณาจักรรวมปราณ"
หลิวเฉวียนพอใจกับปฏิกิริยาของศิษย์เป็นอย่างมาก เขาเก็บมือไว้ด้านหลัง เริ่มพูดจาโอ้อวด
“เพื่อไม่ให้ข้ารบกวนเจ้าในการเข้าถึงแก่นแท้ของวิชาฝ่ามือพิฆาตมังกรที่เป็นของเจ้า ข้าจึงไม่ได้แสดงออกมาในรูปแบบของท่าทาง”
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านอาจารย์มาก” ซู่หยานก้มหน้าฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าแดงก่ำ แสดงให้เห็นถึงความตื่นเต้นภายในใจของเขา
“นี่แค่ท่าตีโจมตีธรรมดาของอาจารย์ที่ใช้พลังปราณขั้นเริ่มต้น ยังมีพลังทำลายร้ายกาจขนาดนี้ แถมอาจารย์ยังไม่ได้ใช้ท่าฝ่ามือพิฆาตมังกรขั้นสูงด้วยซ้ำ มันช่างทรงพลังจริงๆ!”
“ท่าฝ่ามือพิฆาตมังกรนั้น เมื่อตีออกไปจะปรากฏเป็นพลังปราณรูปมังกร พลังนั้นรุนแรงว่องไว เปรียบดั่งมังกรที่แท้จริง ยิ่งเข้าใจวิชาลึกซึ้งเท่าใด พลังปราณรูปมังกรที่พุ่งออกไปก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น…”
หลิวเฉวียนพูดด้วยท่าทางจริงจัง เริ่มอธิบายเกี่ยวกับวิชาฝ่ามือพิฆาตมังกร
ต่อจากนั้น หลิวเฉวียนก็ทำท่าทำทาง ตวัดฝ่ามือพิฆาตมังกรออกไปอีกสองสามครั้งอย่างสบายๆ พลางอธิบายให้ศิษย์ฟังไปด้วยว่า
“ข้าไม่ได้ใช้พลังปราณรูปมังกรที่แท้จริงสาธิตให้เจ้าดู เพราะข้ากลัวว่าเจ้าจะติดอยู่ในความคิดของข้าเกี่ยวกับท่าฝ่ามือพิฆาตมังกร หากเจ้าจมดิ่งลงไป เจ้าจะไม่สามารถฝึกฝนวิชาฝ่ามือพิฆาตมังกรเป็นของตนเองได้”
“ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกกุมขังไว้ใต้เงาของอาจารย์ วิถีแห่งบู๊ไม่มีที่สิ้นสุด ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถฝึกฝนแก่นแท้ที่เป็นของตนเองได้”
“เจ้าเข้าใจไหม?”
อาจารย์ตั้งใจสอนศิษย์อย่างสุดความสามารถ!
ข้าไม่ได้สาธิตให้เจ้าดู ไม่ได้แปลว่าข้าใช้พลังปราณรูปมังกรไม่ได้!
สีหน้าของหลิวเฉวียนดูจริงจัง
ซู่หยานรู้สึกตื้นตันใจภายใน: “อาจารย์เป็นผู้วิเศษเหนือโลกยุทธภพอย่างแท้จริง ท่านอาจารย์รับข้าเป็นศิษย์ ไม่ได้แค่สอนวิชาให้ข้าเท่านั้น แต่ยังมีความหวังดีต่อข้า หวังว่าข้าจะสามารถก้าวเดินบนวิถีแห่งบู๊ที่เป็นของตนเองได้”
“หากอยู่ใต้เงาของอาจารย์ ข้าก็ไม่มีวันก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไปตลอดชีวิต!”
ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื้นตัน ซู่หยานรีบพยักหน้าตอบกลับ:
“ขอรับอาจารย์ ศิษย์เข้าใจแล้ว!
“ดีมาก! ท่าฝ่ามือพิฆาตมังกรนี้ก็เหมือนกับวิถีบู๊ที่ข้าสอนเจ้า เน้นการเข้าใจใหม่ เน้นค้นหาความหมาย ไม่ได้เน้นรูปแบบ เจ้าต้องลองฝึกฝน ลองเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน”
“เมื่อเจ้าสามารถปล่อยพลังปราณออกมาเป็นรูปมังกรแท้จริงพร้อมกันสิบแปดสายได้ ก็ถือว่าบรรลุขั้นต้นในท่านี้”
หลิวเฉวียนพูดเสมอ เหมือนพ่อสอนลูก เน้นย้ำกับศิษย์อีกครั้งว่าต้องเน้นการเข้าใจใหม่ เน้นความหมาย ไม่ต้องใส่ใจกับท่าทางที่เขาเพิ่งสาธิต ให้ลองคิดวิเคราะห์จากทฤษฎีของพลังปราณรูปมังกรด้วยตัวเอง
“ขอรับ ศิษย์เข้าใจแล้ว”
ซู่หยานพยักหน้าตอบรับ
หลิวเฉวียนพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนที่จะสอนบทวิชาฝ่ามือพิฆาตมังกรที่เขาแต่งขึ้นเอง:
“ศิษย์ เจ้ามีคำถามหรือไม่?”
นี่เป็นคำถามตามธรรมเนียม หลังจากสอนเสร็จ มักจะถามเพื่อดูว่าศิษย์ยังมีจุดไหนที่ไม่เข้าใจ
“ท่านอาจารย์ ข้ามีข้อสงสัยอย่างหนึ่ง”
ซู่หยานเอ่ยถามทันที
“ว่ามา!?”
“ท่านอาจารย์ขอรับ ท่าโจมตีนี้มีชื่อว่า ‘ฝ่ามือพิฆาตมังกร’ แต่ทำไม เมื่อปล่อยพลังออกมามันถึงเป็นรูปมังกรล่ะขอรับ?”
ซู่หยานถามด้วยสีหน้ามึงงง
หลิวเฉวียน: …