วัดโบราณ

ที่ส่วนท้ายของซากปรักหักพัง วัดโบราณปรากฏขึ้นมันเงียบสงบแล้วมีขนาดไม่ใหญ่โตมากนัก ภายในวันนั้นมีเพียงพระพุทธรูปที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยหินซึ่งมีฝุ่นปกคลุมอยู่

หน้าวัดโบราณมีต้นโพธิ์โบราณแข็งแรงต่อให้ใช้หกเจ็ดคนอกก็ไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จ แต่เมื่อมองดูในระยะใกล้ก็เห็นว่าต้นโพธิ์นี้ด้านในกลวงหมดแล้ว

วัดโบราณและต้นโพธิ์ต่างเป็นที่พึ่งพาอาศัยมันทำให้ผู้คนรู้สึกเวลาที่ภาพมัวและการเปลี่ยนแปลงของปี นำมาซึ่งความสงบและความเก่าแก่ไม่รู้จบ

เมื่อเดินมาถึงที่นี่ ทุกคนแทบจะซ่อนความประหลาดใจไว้ไม่ได้กลุ่มวางที่กว้างใหญ่และตะการตาหลังได้กลายเป็นซากปรักหักพังไปนานแล้ว แต่วัดโบราณเล็กๆแห่งนี้ยังคงมีชีวิตชีวาอยู่

“จะมีวัดโบราณเช่นนี้ได้อย่างไร”

“ใบของต้นโพธิ์โบราณไม่กี่ใบมีแสงสีเขียวคริสตัลไหลออกมาจริงๆ”

ต้นโพธิ์สามารถเรียกได้ว่าเป็นต้นไม้พระพุทธเจ้าและมีความเกี่ยวพันอย่างลึกซึ้งกับพุทธศาสนา

ตามตำนานเมื่อกว่า 2,500 ปีที่แล้ว องค์ศากยมุนีตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์โบราณและบรรลุสถานะพระพุทธเจ้า

เบื้องหน้าทุกคน ต้นโพธิ์โบราณต้นนี้มาพร้อมกับวัดโบราณในขณะที่ด้านในก็มีพระพุทธรูปองค์หนึ่ง ซึ่งทำให้ผู้คนต้องประหลาดใจ

“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนมีแม่น้ำสายยาวแห่งประวัติศาสตร์พุ่งพล่าน ทั้งหมดนี้ที่อยู่ตรงหน้าฉันดูเหมือนผ่านมานานมากแล้ว”

ระยะทาง 50 เมตรแรกมันสั้นมาก ในไม่ช้าทุกคนก็เข้ามาใกล้หัวใจของทุกคนพองโตด้วยความรู้สึกแปลกๆ สิ่งที่เขาเห็นต่อหน้าเขาเป็นเหมือนภาพประวัติศาสตร์เก่าๆที่มีลมหายใจเป็นวัน เดือน ปี

“ที่นี่คือวัดที่เหล่าทวยเทพของพุทธศาสนาอาศัยอยู่หรือไม่”

“ในโลกนี้มีเพียงพุทธเจ้าเท่านั้นที่สามารถยืนยันได้ว่ามีตัวตนจริงๆวัดโบราณจะรกร้างแต่ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงสภาพแวดล้อมแบบเซ็นที่อ่อนโยนและเงียบสงบ”

วัดโบราณเงียบและสงบทำให้จิตใจของทุกคนผ่อนคลายลง

“มีแผ่นทองแดงเขียนอยู่”

วัดโบราณที่พังทลายมีแผ่นป้ายทองแดงขึ้นสนิมและมีรอยด่างพร้อมตัวอักษรโบราณ 4 ตัวสลักอยู่เช่นมังกรและงูที่ขดอยู่นับรอบๆ

ตัวหนังสือที่ถูกสลากอยู่นั้นเป็นตัวหนังสือจงดิ่งเหวินมันเป็นตัวหนังสือที่มีขนาดใหญ่ทำให้อ่านได้ง่ายแม้ว่าหลายคนจะไม่รู้ความหมายของมันแต่ก็สามารถจดจำไว้ในใจ

“คำพูดสุดท้ายคือวัด” โจวยี่มีความเข้าใจบางอย่างเกี่ยวกับจงติ่งเหวินและรู้จักคำพูดสุดท้าย

“สีคำนี้คือวัดต้าเล่ยหลิน” ในตอนนี้แย่ฟ่านอ่านทั้ง 4 คำ

ทุกคนแสดงท่าทีที่เหลือเชื่อ

“วัดต้าเล่ยหยิน ฉันจำไม่ผิดใช่ไหม”

“เป็นไปได้ยังไง…’’

วัดต้าเล่ยหยินในตำนานเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้าและเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของพุทธศาสนา

อย่างไรก็ตามวัดโบราณที่ถูกทำลายนี้มีขนาดเล็กมากไม่มีโมเมนตัมอันงดงาม มีเพียงวัดโบราณมันจะเป็นวัดต้าเล่ยหยินไปได้อย่างไร?

ทุกคนเห็นศพมังกรมาแล้วดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงค่อนข้างมีภูมิคุ้มกันในสิ่งที่เหนือจินตนาการและเกือบจะเชื่อในการมีอยู่ของเทพเจ้าแล้ว

แต่ในขณะนั้นทุกคนก็ยังตื่นตระหนกอยู่บ้างวัดโบราณบนดาวอังคารที่เรียกว่าวัดต้าเล่ยหยิน หมายความว่าอย่างไร บางทีประวัติศาสตร์และตำนานมากมายอาจมีการตีความหมายและประวัติศาสตร์โบราณที่ถูกทำลายล้างอาจจะถูกเปิดเผย

วัดโบราณที่อยู่ตรงหน้าเป็นวัดในตำนานจริงหรือ?

หากสิ่งที่พวกเขาคิดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องนี้ก็น่าตกใจอย่างยิ่งไม่ต้องสงสัยบนดาวอังคารที่มีดินและกรวดสีน้ำตาลแดงวัดโบราณที่ถูกปกคลุมมีต้นกำเนิดที่น่าจะถึงกว่าจะถึงระดับนี้

ยืมเขามองมากขึ้นเท่าไหร่วัดโบราณนี้ยิ่งมีความพิเศษมากขึ้นเท่านั้น

วังบนท้องฟ้าที่อยู่ข้างหลังเขาช่างงดงามกว้างใหญ่แต่ก็ถูกทำลายทิ้งเหลือเพียงซากปรักหักพังวัดโบราณแห่งนี้ดูเหมือนจะพังทลายแต่ก็ยังอยู่ทำให้เกิดความแตกต่างอย่างประหลาด

ต้นโพธิ์นั้นมาพร้อมกับพระพุทธรูปโบราณที่มีแสงสีฟ้าและแสงสีเขียวเล็กน้อยเหมือนตะเกียง และสามารถทนต่ออารมณ์และบททดสอบของเวลาได้ สิ่งที่เหลืออยู่คือ ‘’ความจริง’’

ตะเกียง พระพุทธรูป วัด ต้นไม้ ทุกสิ่งดูโบราณอย่างยิ่งและดำรงอยู่บนโลกนี้

“ถ้านี่คือวัดต้าเล่ยหยินในตำนานจริงๆต้นไม้โบราณต้นนี้คือต้นไม้ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้หรือไม่”

“เป็นไปได้อย่างไรนี่เป็นเพียงตำนานทางศาสนาพุทธองค์จะนั่งอยู่ใต้ต้นไม้โบราณบนดาวอังคารเป็นเวลา 7 วัน 7 คืนเมื่อ 2500 ปีก่อนจริงๆหรือ”

“ทุกสิ่งดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้วพวกนายยังคิดว่ามีเรื่องแปลกประหลาดที่เป็นไปไม่ได้อีก “

ประสบการณ์ของทุกคนทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนกับฝันแต่มันก็เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ

ในเวลานี้เย่ฟ่านเดินไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน ผังป๋อก็เดินไปกับเขา แล้วทั้ง 2 9 ตรงไปในวัดโบราณ ในเวลาเดียวกันโจ่วยี่และหวังจื่อเหวินก็ไม่รอช้า

จากด้านหลังหลิวหยุ่นจื่อดูเหมือนจะจำบางสิ่งได้ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันใดและเขาก็รีบวิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว

คนอื่นๆก็ตื่นจากภวังค์หากเป็นวัดต้าเล่ยหยินจริงๆ ก็แสดงว่าวันนี้เคยมีเทพอาศัยอยู่ บางทีเทพพวกนั้นอาจจะส่งพวกเขากลับบ้านได้

วัดโบราณมีขนาดเล็ก แต่ข้างในไม่มีอะไรเลยทุกอย่างเต็มไปด้วยความว่างเปล่า เย่ฟ่านเดินมาที่ด้านหน้าของพระพุทธรูปแล้วหยิบแกงโบราณขึ้นมาดู

นี่เป็นตะเกียงโบราณที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่ายแต่เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจอย่างยิ่งก็ตะเกียงโบราณนี้ไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่น้อย

วันนี้ไม่เคยผ่านการทำความสะอาดมาหลายปีแล้วและฝุ่นก็สะสมหนาเป็นชั้นแต่ตะเกียงโบราณสามารถหลีกเลี่ยงฝุ่นและก็ยังสว่างอยู่มันทำให้เย่ฟ่านรู้สึกประหลาดใจ

แม้ว่าจะผ่านมานานไม่รู้ว่ากี่ปี แต่ตะเกียงนี้ยังคงดูเหมือนใหม่และยังมีความอุ่นๆอยู่?

“ทุกสิ่งว่างเปล่าเหมือนไม่มีอะไรเลยนอกจากพระพุทธรูปและตะเกียงนี้”ผังป๋อเหลือบมองไปรอบๆแต่น่าเสียดายที่ไม่พบสิ่งประดิษฐ์อื่นๆ

ในขณะนั้นโจวยี่ที่เดินเข้ามาหลังพวกเขา ในเวลาเดียวกันหลิวหยุนจื่อและคนอื่นๆก็เข้าไปในวิหารโบราณ ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาทั้งหมดค้นหาอย่างเงียบๆ

ไม่ตอนที่ทุกคนเริ่มต้นไม่มีแผนอะไรพวกเขาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆอย่างสิ้นหวัง

แต่ตอนนี้เขาค้นพบว่าพวกเขาอยู่บนดาวอังคารและวัดนี้น่าจะเป็นที่สิงสถิตของทวยเทพ ดังนั้นพวกเขาจึงมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

ในวัดโบราณเย่ฟ่านกำลังถือตะเกียงทองแดงที่ใส่สะอาดและแวววาวศาลตะเคียนนี้ยังคงอ่อนโยนและส่องสว่างไปทั่วพื้นที่รอบๆ

ทันใดนั้นเย่ฟ่านก็ได้ยินเสียงสวดมนต์แผ่วเบาราวกับว่ามันมาจากฟากฟ้า ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาคงหูแว่วไปเองแต่ทันใดนั้นเสียงสวดมนต์นี้ก็ดังก้องไปทั่ววัดโบราณ

จากนั้นฝุ่นในวิหารทั้งหมดก็ลดลงเมื่อเสียงสวดมนต์นี้ดังขึ้นเศษฝุ่นละอองทั้งหมดถูกกำจัดออกไปอย่างรวดเร็ว

“นี่เป็นวัดต้าเล่ยหยิน”