สังเวยโลหิต

ในเวลานี้หวังจื่อเหวินก็แสดงความกล้าหาญออกมาเช่นกัน เขาตะโกนใส่เพื่อนว่า

“ขอใครก็ได้ตามฉันมาเฉพาะผู้ชายเท่านั้นผู้หญิงไม่ต้อง”

เขารู้ดีว่าผู้หญิงนั้นไม่เจอตาลายแบบนี้จับมือไม้อ่อนไม่สามารถต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ดังนั้นเขาจึงไม่คิดจะนำพาภาระไปกับตัวเอง

“พวกแกตาย”

เมื่อผังป๋อรักแผ่นป้ายทองแดงมันออกมาก่อนจะออกไปข้างหน้าอย่างรุนแรงนี่คือคลื่นพายุที่เกิดขึ้นจากรัศมีกายภาพและจระเข้ที่อยู่ในรัศมี 10 เมตรก็ถูกทุบตีชนแหลกละเอียดทันที

เสียงร้องของความตายและการดิ้นรนของพวกมันทำให้แก้วหูของทุกคนเจ็บปวดแต่ในขณะเดียวกันร่างกายของพวกกันก็ไม่เป็นสีดำพร้อมกับระเหยกลายเป็นฝุ่นละออง

นี่เป็นการโจมตีครั้งใหญ่ ไม่เหมือนการโจมตีจระเข้ตัวเดียวนั้น พอมีจระเข้มากมาย ต่อให้บางส่วนหลบหนีออกไปได้แต่ก็ต้องมีตัวที่ถูกสังหารไปบ้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“แคร้ง……”

เสียงระฆังอันไพเราะดังนั้นจะทำให้จิตใจของทุกคนสงบลง ระฆังทองแดงในมือหวังจื่อเหวินเต็มไปด้วยแสงสีทองและหล่อๆคืนที่มองเห็นได้ก็สะเทือนเป็นคลื่นที่งดงาม

“บูมบูม”

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและในช่วงปิดตาจระเข้ทั้งหลาย 10 ตัวก็ถูกตัดขาดและเลือดก็ไหลลงสู่พื้น กลายเป็นฉากที่กระตุ้นความกล้าหาญของทุกคนขึ้น

อย่างไรก็ตามจระเข้จำนวนนับไม่ถ้วนและไม่กลัวความตายตอนนี้ จระเข้ตัวเล็กเกือบพันยังคงโจมตีพวกเขายังอัดแน่นไม่เว้นระยะห่างให้พวกเขาได้หายใจ

“บูม”

“ไม่นะ”

“ช่วยด้วย”

ในเวลานี้จู่ๆก็มีเสียงกรีดร้อง 2 ครั้งมาจากด้านหลังเพื่อนร่วมชั้น 2 ถูกจระเข้มากมายจู่โจมจนร่างกายแหลกเป็นชิ้นๆกลายเป็นภาพที่น่าสยดสยอง

ทุกคนที่ยังมีชีวิตรอดต่างก็ค่ำครวญด้วยความเศร้าโศกแต่พวกเขาก็กลับมามีสมาธิในการเอาตัวรอดอีกครั้ง

แม้แต่ความเป็นความตายของตัวเองยังเป็นปัญหา พวกเขายังไม่มีเวลากังวลกับคนอื่น

เพื่อนนักเรียนชาย 2 คนแบ่งปันของวิเศษของพวกเขาให้กับคนอื่นด้วยแต่จะเข้หลายๆตัวก็ลุงจู่โจมพวกเขาอย่างรุนแรงทำให้คนทั้งกลุ่มเสียชีวิตได้ทันที

“ถึงตายก็ไม่อาจถึงเพื่อนๆได้”

ในตอนนี้ทุกคนต่างเห็นแล้วว่าการแบ่งปันของวิเศษให้กับคนอื่นนั้นไม่เพียงพอที่จะปกป้องทุกคนได้ ดังนั้นจึงมีใครบางคนคิดที่จะใช้ของวิเศษปกป้องแค่ตัวเองเท่านั้น

“ช่วยด้วย”

“อ๊ากกกกกก”

เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองดังขึ้นไม่หยุดในเวลานี้เพื่อนอีก 2 คนก็ตายไปเช่นกัน

บุคคลที่อยู่ด้านหลังต่างไม่ได้ยินเสียงเตือนของหลินเจี๋ย พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองจะตายหรือไม่ต่อให้ใช้ของพิเศษเพียงคนเดียวดังนั้นพวกเขาจึงมีความละอายใจที่จะทำเช่นนั้น

ในเวลานี้ทุกคนรวมตัวกันเข้าเพื่อให้มันแสนวิเศษซ้อนทับกันหลายชั้นทำให้สถานการณ์ที่เลวร้ายเมื่อครู่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“ฆ่า”

ใบหน้าของหลิวหยุ่นจื่อซีดเซียว บุคลิกของเขาดูมืดมนเขาไม่เคยเป็นคนกล้าหาญแต่วันนี้เขาบ้าคลั่งไปแล้วดังนั้นเขาจึงใช้ไม้เท้าวัชระของตัวเองปรับแกว่งโดยตั้งเป้าจะแลกชีวิตกับปีศาจพวกนี้ให้ถึงที่สุด

ตามตำราของพุทธศาสนา ไม้เท้าวัชระนั้นถือเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดดังนั้นเมื่อมันถูกเกินออกไปก็สามารถบดขยี้จะเข้ได้หลายพันตัว

ณเวลานี้เด็กชาวต่างชาติก็วิ่งเข้ามาแล้วตะโกนคำว่าพระเจ้าทรงเมตตา กระทบไม้ตีบักฮื้อออกไปข้างหน้า

“พระเจ้าทรงเมตตา”

แมวเขาตะโกนอย่างนี้แต่ก็ลงมายังหัวเทียนไม้ตีบักฮื้อห้องเขาไม่ได้แสดงถึงความเอาใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้มีภาพทำของพระพุทธรูปปรากฏขึ้น 3 องค์เลยกว่าจะออกไปด้านนอกจระเข้พวกนั้นอย่างต่อเนื่องหลายพันตัว

“ข้าคือทูตจากสวรรค์ที่จะส่งเจ้าพวกปีศาจลงนรก!” เขาเป็นชาวต่างชาติแต่ในหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้เขากลับสามารถพูดภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว

“ ฮ่าๆๆ ปีศาจผมเหลือง นายถือของที่เป็นของพุทธศาสนาอยู่อย่างแน่ชัด นายพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน….” ในช่วงเวลาแห่ง

ชีวิตและความตายนี้ผังป๋อยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปกับคำพูดของเดค

“พระเจ้าตรัสว่า สิ่งมีชีวิตทั้งหมดเท่าเทียมกันพระเจ้าของฉันมีเมตตาเช่นเดียวกับพระโพธิสัตว์ของพวกคุณ….”

“ให้ตายเถอะรายนี้มันไร้สาระจริงๆ…”

บทสนทนาระหว่าง คนทั้งสอนแม้ว่าจะเต็มไปด้วยความขบขันแต่ละสถานการณ์แห่งความเป็นความตายในแท่นบูชายังคงไม่ลดลง

ถ้าทันใดนั้นเลือกที่อาบท่วมแท่นบูชาก็เลยขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุม่านแสงบรรจบกับแผนภาพไท่จี๋ทำให้มันมีความเสถียรมากขึ้น

ประตูบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่องแสงลงมาที่แท่นบูชา

แน่นอนทุกคนค้นพ[สถานการณ์นี้ และทันใดนั้นพวกเขาก็แสดงความตื่นเต้นออกมา

“ยิ่งฆ่าเยอะยิ่งดีแต่ละเคสพวกนี้เป็นทายาทของศูนย์เลือดของพวกมันสามารถใช้เป็นพลังงานศักสิทธิ์ให้กับแท่นบูชานี้ได้”

“ใช่ท่านบูชาหินสีนี้เป็นแท่นบูชาชื่อของมันก็บอกอยู่แล้วว่าเราต้องบูชาสักอย่างเพื่อเปิดใช้งานมัน”

แผนภาพไท่จี๋บนท้องฟ้าเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆจากตอนแรกที่ดูเหมือนกับภาพโฮโลแกรมในตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มชัดเจนมากขึ้นจนสามารถจับต้องได้

บูม

แต่ในเวลานี้เองที่วิหารตาเลยหินก็เกิดลมหายใจอันน่าสยดสยองแผ่นดินก็แตกสลายจนหมดและยักษ์ตนเองก็เพิ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

การเคลื่อนไหวของมันสร้างความสะเทือนไปทั่วทั้งดาวอังคาร

เกือบจะไม่ทันทีทุกคนรู้สึกว่าวิญญาณกำลังจะออกจากร่างและพวกเขาก็ใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการปกป้องตัวเองไม่ให้ล้มลงกับพื้น

ดวงตาสีเลือดเหมือนโคมไฟขนาดใหญ่ทั้ง 2 ดวงเคลื่อนจากที่ไกลๆฝากความมืดหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

“ดูเหมือนว่า มันจะทำลายแผนกออกมาแล้วมันคือบรรพบุรุษจระเข้ในตำนานหรือเปล่า”

ในเวลานี้พวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในขณะเดียวกันก็เร่งมืออย่างเต็มที่เพื่อที่จะสั่งหานะส่วนตัวเล็กๆพวกนี้ให้เพียงพอกับการเติมเต็มพลังงานให้กับท่านบูชา