จงสนุกไปกับมันเถอะ

ลูกบอลทั้ง5ตกลงมาตรงหน้าเจียงหมิง และค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ

ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น

[ ติ้งท่านได้รับบุคคลระดับเงิน เซียหวู่ ]

[ ติ้งท่านได้รับบุคคลระดับทอง ฟานซิ ]

[ ติ้งท่านได้รับบุคคลระดับทอง หยานเฟย ]

[ ติ้งท่านได้รับบุคคลระดับเงิน มู่หลง ]

เจียงหมิงกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ “โชคของข้ามันเลวร้ายถึงเพียงนี้ได้ยังไง!!”

ก่อนจะถอนหายใจออกมาและจ้องมองไปยังลูกบอลอันสุดท้าย

“ไม่คาดหวังเท่ากับไม่ผิดหวัง”

ลูกบอลอันสุดท้ายเปิดออกอย่างช้าๆ ตามมาด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้สีหน้าของเจียงหมิงกับมาดีขึ้น

[ ติ้งท่านได้รับบุคคลพิเศษระดับทอง เจ้าแห่งท้องนภา ตงหยาง ]

“บุคคลพิเศษ ดวงของข้ามันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”

บุคคลพิเศษแม้จะมีระดับทอง แต่มันแตกต่างกันกับบุคคลทั่วไปมาก

บุคคลพิเศษเป็นบุคคลที่ถูกสร้างขึ้นจากระบบและถูกปล่อยตัวออกมาโลดเล่นก่อนกำหนด

ด้วยการนั้น ทำให้บุคคลพิเศษมีความรู้ความเข้าใจมากกว่าบุคคลทั่วไป และยังมีความแข็งแกร่งกว่าอีกด้วย

ในมือของเจียงหมิงปรากฏแผ่นป้าย5อัน ก่อนเขาจะโยนมันออกไป

ไม่นาน ด้านหน้าของเจียงหมิงก็ปรากฏบุคคลทั้ง5ขึ้น ซึ่งตงหยางนั้นยืนอยู่หน้าสุด

พริบตา ทั้ง5ก็ก้มศีรษะลง“ข้าน้อย ตงยาง เซี่ยหวู่ ฟานซิ มู่หลง หยานเฟยยินดีที่ได้พบท่านเจ้าสำนัก”

สิ้นเสียงตรงหน้าของเจียงหมิงก็ปรากฏแผงหน้าจอค่าสถานะขึ้น

[ ชื่อ : เซี่ยหวู่

อายุ : 100,000ปี

ฐานการบ่มเพาะ : เทพเจ้าขั้นสูง ]

[ ชื่อ : มู่หลง

อายุ : 110,000ปี

ฐานการบ่มเพาะ : เทพเจ้าขั้นกลาง ]

[ ชื่อ : ฟานซิ

อายุ : 150,000

ฐานการบ่มเพาะ : แม่ทัพเทพขั้นต่ำ ]

[ ชื่อ : หยานเฟย

อายุ : 220,000ปี

ฐานการบ่มเพาะ : แม่ทัพเทพขั้นสมบูรณ์ ]

หลังจากเจียงหมิงเห็นเขาก็แทบสิ้นหวังทันที

ระดับเงิน ขอบเขตอยู่แค่เทพเจ้า

และระดับทอง อยู่ในระดับแม่ทัพเทพ

มันเป็นอะไรที่โชคร้ายมาก

ควรรู้ไว้ว่า แม้จะอยู่ในระดับเดียวกันแต่ขอบเขตนั้นจะแตกต่างกันขึ้นอยู่กับดวง

ในระดับทอง ขอบเขตสูงสุดที่มันจะให้ได้คือปฐมเทพและต่ำสุดคือแม่ทัพเทพ

เพียงแค่นี้ก็รับรู้ได้แล้วว่าดวงของเจียงหมิงนั้นย่ำแย่แค่ไหน

ไม่นาน เจียงหมิงก็หันมาดูแผงค่าสถานะของตงหยาง

สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดในตอนนี้คือตงหยาง บุคคลพิเศษ

[ ชื่อ : ตงหยาง

อายุ : 520,000ปี

ฐานการบ่มเพาะ : ปรมาจารย์เทพขั้นสมบูรณ์

ประวัติ : หลังจากออกท้องมหาสมุทรดาราไม่นาน ก็ได้รับตำแหน่งผู้ปกครองท้องนภาและกลายเป็นเทพเจ้าแห่งท้องนภาเพียงองค์เดียวในทวีปมนุษย์....]

เจียงหมิงพูดอะไรไม่ออก บุคคลพิเศษ? ปรมาจารย์เทพขั้นสมบูรณ์

“เหตุใดมันขึ้นเป็นแบบนี้ได้!!”

คำว่าพิเศษ บุคคลนั้นๆจะมีการบ่มเพาะอยู่ในระดับปฐมเทพขึ้น แต่เจียงหมิงไม่เป็นเช่นนั้น

เขาได้เพียงแค่ปรมาจารย์ หาใช่ปฐมเทพอย่างที่กล่าวไม่

หลังจากทำใจอยู่นาน เจียงหมิงก็ให้ทุกคนแยกย้าย

ในตอนนี้สำนักยังมีศิษย์น้อย บุคคลเหล่านี้ยังไม่ค่อยสำคัญ

ส่วนเหตุผลที่เจียงหมิงสุ่ม ก็แค่เขาเบื่ออยากทำอะไรที่มันตื่นเต้น

ไม่นานหลังจากทุกคนแยกย้าย เจียงหมิงก็หลับตาลงเช่นกัน

ในฐานะผู้แข็งแกร่ง เขาไม่มีสิ่งใดให้ทำแล้วนอกจากนอน สุ่ม และเฝ้าดูการกระทำของเหล่าศิษย์

.....

ณ สำนักวิสัยปราณี ร่างของหวังเฟยและลั่วเจิ้งค่อยๆบินลงมาอย่างช้าๆ

ด้านล่าง มีเย่ชิงและเหล่าผู้อาวุโสรออยู่แล้ว

เมื่อเย่ชิงและผู้อาวุโสเห็นทั้ง2 พวกเขาก็ไม่รอช้ารีบทักทายทันที “ผู้น้อย ยินดีที่ได้พบผู้สูงส่งทั้ง2”ก่อนจะเหลือบมองลั่วเจิ้งเล็กน้อย

แววตาของพวกเขาแสดงออกถึงความตกตะลึงได้อย่างชัดเจน

ด้วยการที่ลั่วเจิ้งมีการบ่มเพาะที่ต่ำกว่า ทำให้พวกเขาสามารถมองการบ่มเพาะของลั่วเจิ้งออก

“ญาณทิพย์ขั้นต้น แถมถ้าดูจากรูปลักษณ์อายุของเด็กคนนั้นยังไม่ถึง20ด้วยซ้ำ!”

เย่ชิงตะโกนในใจ เขาแทบจะไม่อยากเชื่อ

ลั่วเจิ้งในสายตาของเย่ชิง เป็นอัจฉริยะที่หาตัวได้อยากนับพันปี

แม้แต่ตัวเขาที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะเช่นกัน ก็ยังทำไม่ได้อย่างลั่วเจิ้ง

ลั่วเจิ้งที่สัมผัสได้ถึงสายตาของเย่ชิงและคนอื่นๆ ก็เพียงยกยิ้ม

หวังเฟยก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน และเอ่ยขึ้น“นำไปได้แล้ว”

เย่ชิงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และรีบพาทั่ง2ไปยังห้องโถง

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงห้องโถง

ฉูเสวี่ยชิงเมื่อเห็นก็กล่าวขึ้น “เรียบร้อยดีหรือไม่?”

หวังเฟยพยักหน้า “เป็นไปตามที่ท่านบอก ราชวงศ์หลี่ที่มาจากทะเลทรายแดงข้าจัดการไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

“และถ้าดูจากสิ่งที่เกิดขึ้น สงครามครั้งใหญ่ก็จะเริ่มแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นภารกิจของเราก็จะเริ่มเช่นกัน”

ฉูเสวี่ยชิงกล่าว “เมื่อจบภารกิจ การจะได้ออกมาอีกนั้นคงอีกนาน เว้นเพียงมีโชควาสนาเกิดขึ้น”

“ในเมื่อเรายังเหลือเวลาอยู่ จงสนุกไปกับมันและทำให้เต็มทีเถอะ”

ลั่วเจิ้งเดินมานั่ง และเอ่ยขึ้น“ข้าคงทำได้เพียงแค่ดูศิษย์พี่และศิษย์น้องต่อสู้แล้ว”

หวังเฟยนั่งลงและตบไหล่ของลั่วเจิ้ง “ใครใช่ให้เจ้าอ่อนแอกันละศิษย์พี่”ก่อนจะหัวเราะออกมา

ต้าซูเหลือบมองลั่วเจิ้ง “ศิษย์พี่สาม ท่านควรทำตัวให้สมกับเป็นศิษย์คนที่3นะ”

หลิวซียกยิ้ม “แหม่ๆ ศิษย์น้อง3พึ่งจะอายุเท่าไหร่เอง ดูพวกเจ้าสิกลายเป็นคนแก่หมื่นปีกันแล้ว ยังจะมาหยอกล้อศิษย์น้องลั่วเจิ้งอีก”

ฉูเสวี่ยชิงกล่าว “ขอโทษด้วยล่ะกัน ข้าไม่ไช่คนแก่อย่างที่เจ้าว่ามาหรอก”

หวังเฟยกล่าว “เอาล่ะๆ เรามาเลิกคุยเรื่องไร้สาระดีกว่า”ก่อนจะแบนหน้าหนี

หลิวซีหัวเราะเล็กน้อย “เจ้าในฐานะผู้ที่อายุเยอะที่สุด ทำเป็นยอมรับไม่ได้ว่าตนแก่”

หวังเฟยโกรธเล็กน้อย “ท่าน!!”

เสียงพูดคุยของทั้ง5 ทำให้เย่ชิงและเหล่าผู้อาวุโสรู้สึกขบขันไปด้วย

แต่แค่ไม่ได้แสดงออกมาก็เท่านั้น