สมบัติต้องเป็นของข้า

การต่อสู้ของ4มหายานสร้างภัยพิบัติที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในดินแดนรกร้างอย่างรวดเร็ว

ผืนแผ่นดินสั่นสะเทือน และแยกออกจากกันจนกลายเป็นเหวลึก

ท้องนภาแตกกระจาย หมู่เมฆนับไม่ถ้วนหายไปในพริบตา

ปราณในแดนรกร้างปั่นป่วน คลื่นพลังปริศนามากมายแพร่กระจายทำลายทุกอย่าง

ผู้คนในแดนนรกร้างตื่นตระหนกไม่เว้นแม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับจองจำที่แข็งแกร่ง

“เกิดอะไรขึ้น?!”

“พลังนั้นมันอะไรกันถึงขั้นทำลายท้องฟ้า!!”

“แผ่นดินไหว!! ไม่!! อ๊าก!!”

“ดูนั้น! มีบางอย่างกำลังตกลงมา!”

“หนี! หนีเร็ว”

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทั่วทุกมุม

ใต้เหวลึกนับไม่ถ้วน ซากศพมากมายตกตายเกลื่อน

บนพื้นปฐพี เศษเสี้ยวพลังมากมายกระเด็นออกมาและสังหารผู้ที่อยู่ใกล้ๆ

ราชวงศ์หลี่ หลี่จ้านหวาดกลัวถึงขีดสุด

“นี้นะรึคำว่าพึ่งเริ่มของนาง!!”

แม้ตัวหลี่จ้านจะไม่ได้อยู่ใกล้กับจุดที่เกิดการต่อสู้ แต่เขาก็ยังรับรู้ได้ถึงพลังทำลายล้างที่ถูกปลดปล่อยออกมา

มันไม่ใช่อะไรที่ผู้บ่มเพาะตัวน้อยๆในระดับจองจำจะทำได้

เพียงแค่คลื่นพลังที่กวาดผ่านมา มันก็เพียงพอให้ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าก่อเกิดตกตายได้แล้ว

“ ผู้คนของราชวงศ์หลี่จงฟัง ข้าหลี่จ้านขอสั่ง จนกว่าภัยพิบัติจะหายไปจงเก็บตัวให้มิดชิดอย่าได้ออกมาเด็ดขาด”

เสียงของเขาดังไปทั่วราชวงศ์หลี่ ไม่นานร่างของหลี่จ้านก็มาปรากฏอยู่ในห้องของตน

เขาไม่สนว่าคำพูดของเขาจะมีผู้ที่เชื่อฟังมากแค่ไหน

เพียงแค่เขารอด ราชวงศ์หลี่ก็สามารถบุกเบิกขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

ไม่นาน ผู้คนทั่วราชวงศ์หลี่ก็เริ่มหลบซ่อน

แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่สนใจและเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้น

หลี่จ้าน ตัวตนที่แข็งแกร่งในระดับจองจำขั้นสมบูรณ์

บอกให้เก็บตัวจนกว่าภัยพิบัติจะหายไป

มันแปลกเกินสำหรับพวกเขา

ในความเห็นของพวกเขา จุดที่เกิดคลื่นพลังต้องมีสมบัติในระดับสูงแน่นอน

และสมบัตินี้ หลี่จ้านต้องการเก็บไว้แต่ผู้เดียวแน่นอน

สิ่งนี้ทำให้พวกเขายอมรับไม่ได้

แม้จะเป็นหลี่จ้าน พวกเขาก็ไม่สน

สมบัติไม่ใช่ของที่สามารถยึดไว้แต่เพียงผู้เดียวได้

ร่างของผู้บ่มเพาะระดับจองจำมากมายปรากฏเหนือฟากฟ้า

ร่างเหล่านี้คือผู้ที่ไม่ได้ไปทำสงครามตามที่หลี่เหยียนบอก

พวกเขาเป็นถึงตัวตนระดับจองจำ หลี่เหยียนที่เป็นจักรพรรดิไม่อาจสั่งการพวกเขาได้

แม้จะมีผู้เชื่อฟัง แต่ผู้คนเหล่านั้นหาใช่พวกเขาไม่

ร่างของผู้บ่มเพาะระดับจองจำมากมายกลายเป็นริ้วแสงตัดผ่านท้องนภาและพุ่งตรงไปยังจุดที่พลังปะทุขึ้น

พริบตา พวกเขาก็มาถึงจุดที่พลังปลดปล่อยออกมารุนแรงมากที่สุด

ความโลภปรากฏในจิตใจของพวกแทบจะทันที

“สมบัตินั้นต้องเป็นของข้า”

สิ้นเสียง ร่างๆหนึ่งก็ลอยออกไป

“อย่าแม้แต่คิด”

ตามมาด้วยร่างของผู้บ่มเพาะทั้งหมด

แต่เมื่อพวกเขาเข้ามา ร่างของพวกเขาก็แหลกสลายในทันที

มันไม่มีแม้แต่เสียงร้องออกมาเลย

เพียงเสี้ยววินาที ร่างของผู้บ่มเพาะทั้งหมดก็หายไป

มังกรฟ้า6ปีกขบขัน “เป็นเพียงมดระดับจองจำ แต่กล้าที่จะเข้ามายุ่งกับการต่อสู้ของมหายาน สมควรตายแล้ว”

หลิวซีหันมองไปทางที่ผู้บ่มเพาะเหล่านั้นตกตายและอดไม่ได้ที่จะสายหัว

จองจำ ต่อหน้าผู้บ่มเพาะระดับมหายานก็เป็นเพียงมดที่สามารถบดขยี้ได้ตามต้องการ

ความต่างระหว่างทั้งมหายานและจองจำ แม้จะเป็นเพียงขั้นเดียว แต่มันก็เหมือนฟ้าและเหว

ไม่สามารถเอามาเปรียบเทียบกันได้

ด้านโม่อู๋ชาง เส้นโลหิตจำนวนมากโจมตีไปยังหวังเฟยอย่างรวดเร็ว

“หวังเฟย พลังของเจ้าไม่ได้เพิ่มตามระดับรึไง?! อ่อนแอชะมัด!!”

มือของโม่อู๋ชาวโบกสะบัดมาทางหวังเฟยและปลดปล่อยเส้นโลหิตออกมา

หวังเฟยกล่าว “อย่าพึ่งดีใจไปสิ ข้ายังไม่ได้เอาจริงเลย”

มังกรน้ำขนาดใหญ่กลืนกินเส้นโลหิตอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน ภายในท้องของมังกรน้ำก็มีเส้นโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่

ปัง!!

ร่างของมังกรน้ำระเบิดทำลายเส้นโลหิตทั้งหมดในทันที

โม่อู๋ชางปรบมือ “สมกับเป็นเจ้า ไม่ทำให้ฉายาผู้ปกครองพิภพอับอาย”

“แต่มันก็เท่านั้น!”

“โลหิตพันธนาการ!!”

สิ้นเสียง ร่างของหวังเฟยก็ถูกเส้นโลหิตจำนวนมากรัดแน่น

โม่อู๋ชางหัวเราะ “หวังเฟย แม้เจ้าจะรอดในครานั้น แต่ครานี้ไม่ จงตายซะ!!”

กลางอากาศ ปรากฏเลือดจำนวนมากและแปรเปลี่ยนเป็นเข็มโลหิต

“พันโลหิตทิ่มแทง”

เข็มโลหิตพุ่งตรงไปทางหวังเฟยอย่างรวดเร็ว และแทงเขาเป็นพันครั้ง

แต่เข็มโลหิตเหล่านั้นก็ยังไม่หยุด และยังคงแทงต่อ

โม่อู๋ชางเฉยชา “ชิ ข้ามัวแต่เสียเวลากลับร่างแยกเนี้ยนะ”

สิ้นเสียง ร่างภายใต้โลหิตพันธนาการของโม่อู๋ชางก็กลายเป็นสายน้ำและหล่นลงสู้พื้นด้านล่าง

โม่อู๋ชางหันเข็มโลหิตไปอีกด้าน และโจมตีไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่นาน เข็มโลหิตเหล่านั้นก็แตกสลาย

มือข้างหนึ่งปรากฏในอากาศ และปลดปล่อยน้ำวนขนาดใหญ่ออกมา

การปรากฏของน้ำวนไม่ได้ทำให้โม่อู๋ชาวตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

ด้านหน้าของเขา เลือดจำนวนมากก่อตัวขึ้นจนกลายเป็นพายุ

ก่อนจะพุ่งชนกลับน้ำวนจนแตกสลายกันไปทั้งคู่

โม่อู๋ชางกล่าว “ยังคงขี้ขลาดเช่นเคย!!”ในมือของเขาปรากฏดาบขึ้น

หวังเฟยตอบ “มันคือเล่ห์เหลี่ยมต่างหากล่ะ”และหยิบดาบของตนออกมา