บรรลุมหายาน

ในทะเลไร้ขอบเขตมีพิภพมากมายก่อตัวขึ้นมาเรื่อยๆจนนานนับยุคสมัยไม่ได้

กาลเวลาแต่ละยุคสมัย มักจะมีพิภพที่แตกต่างกันเกิดขึ้น และพิภพเหล่านั้นก็จะกลายเป็นที่ต้องตาในที่สุด

ด้วยการเป็นพิภพใหม่ ทำให้ทรัพยากรที่ปรากฏออกมามักจะล้ำค่าและน่าดึงดูด

ทรัพยากรแต่ละพิภพนั้นจะแตกต่างกันอย่างมาก และการปกครองพิภพใหม่ก็เหมือนเป็นการผูกขาดแต่เพียงผู้เดียว

ไม่ใช่แค่ทรัพยากรที่ปรากฏ แต่จะมีดินแดนลึกลับปรากฏขึ้นมาเช่นกัน

ดินแดนลึกลับ เป็นสิ่งที่ก่อตัวขึ้นจากพลังของพิภพ

สิ่งที่อยู่ในดินแดนลึกลับ เพียงพอสร้างตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ได้

และยิ่งเป็นดินแดนลึกลับแห่งใหม่ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง มันเพียงพอในการสร้างเซียนขึ้นมาเลย

เซียน คำนี้เป็นเพียงคำกล่าวเอ่ยถึงตัวตนเหนือชั้น

ในทะเลไร้ขอบเขต การปรากฏตัวของเซียนแทบจะนับจำนวนได้

หนึ่งในนั้นคือเซียนดาบ ที่บังเอิญไปพบกับดินแดนลึกลับแห่งดาบซึ่งไม่เคยปรากฏออกมาสู่ภายนอก

ด้วยมรดกในดินแดนลึกลับ ทำให้ภายในแสนปีเขาสามารถกลายเป็นเซียนและโบยบินอยู่เหนือฟากฟ้าได้อย่างอิสระ

นี้ทำให้ พิภพใหม่เป็นที่ต้องตาของผู้คนจากทุกพิภพ

และเพียงไม่นาน ทะเลไร้ขอบเขตก็เต็มไปด้วยเรือวิญญาณ

เรือวิญญาณเหล่านี้ต่างมุ่งหน้าไปยังพิภพใหม่ทั้งนั้น

....

ภายในห้องปิดตาย หลี่จ้านดวงตาเบิกกว้าง“พลังเหล่านี้!!”

ด้วยการกลายเป็นพิภพ ทำให้เส้นทางสู่มหายานเปิดออก

เส้นทางแห่งมหายาน เป็นเส้นทางที่หลี่จ้านตามหามานานนับหมื่นปี

เพียงเขาหาและเดินตามเส้นทางมหายาน การกลายเป็นมหายานก็ไม่ไช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ไม่นาน หลี่จ้านก็จมลึกไปยังเส้นทางมหายานและเริ่มสร้างแผ่นดินอย่างช้าๆ

จากโดมแก้วแห่งการจองจำแปลเปลี่ยนแผ่นดินด้วยความรวดเร็ว

ด้วยรากฐานนับหมื่นปีที่หลี่จ้านก่อไว้ ทำให้เขากลายเป็นมหายานได้ไม่อยาก

ไม่นาน เสียงแห่งการบรรลุก็ดังกึกก้องจากภายในร่างของเขา

พลังปราณจำนวนมากกวาดไปทั่วห้อง และทำลายสิ่งต่างไปอย่างรวดเร็ว

ออร่าที่แตกต่างจากเดิมถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของหลี่จ้าน

เสียงหัวเราะของเขาดังกึกก้อง “ข้ากลายเป็นมหายานแล้ว!!”สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ

นับตั้งแต่บ่มเพาะ หลี่จ้านทุ่มเทมานานหลายหมื่นปีเพื่อมาถึงระดับจองจำขั้นสมบูรณ์

และเสียเวลานับหมื่นปีในการหาหนทางไปเป็นมหายาน

และในตอนนี้ เขาก็กลายเป็นมหายานสำเร็จแล้ว

ร่างที่แก่ชราค่อยๆกลายเป็นชายวัยกลางคนอีกครั้ง

ด้วยการที่หลี่จ้านกลายเป็นมหายาน ทำให้เขามีอายุยืนยาวนับล้านปี

ซึ่งแตกต่างจากจองจำที่มีอายุได้เพียงแสนปีเท่านั้น

ล้านปีกับแสนปี

เพียงแค่นี้ก็บ่งบอกถึงความแตกต่างของมหายานกับจองจำได้แล้ว

หลี่จ้านกำหมัดแน่น และยืนขึ้น “ฮ่าๆๆ ต้าฮวง ข้ากำลั...”ก่อนที่เขาจะกล่าวจบ ก็มีบางอย่างดึงเข้าไป

พริบตา รอบๆตัวของหลี่จ้านก็กลายเป็นท้องฟ้า

ร่างของหลี่จ้านตัดผ่านท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

“เกิดอะไรขึ้นกันนนนนนน!!!”

ไม่นาน ร่างของหลี่จ้านก็หยุดลง

ด้วยความตื่นตระหนก ทำให้หลี่จ้านหันมองรอบๆและเห็นเข้ากับฉูเสวี่ยชิง

“เจ้าเป็นใครกัน?!”

แรงกดดันของมหายานปะทุขึ้นมาทันที

ด้วยการกลายเป็นตัวตนเช่นมหายาน ทำให้หลี่จ้านไม่หวาดกลัวสิ่งใดอีกต่อไป

ฉูเสวี่ยชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ข้าเป็นใครไม่สำคัญ”และปลดปล่อยแรงกดดันของนางออกมา

พริบตา แรงกดดันของหลี่จ้านก็แตกสลาย

ด้วยการที่หลี่จ้านพึ่งบรรลุ และยังไม่ได้ทำความคุ้นชิน ทำให้แรงกดดันของเขาไม่อาจสู้แรงกดดันของนางได้และแตกสลายไป

และแม้จะคุ้นชิน มันก็ไม่อาจเอามาเทียบกับนางได้เลย

ฉูเสวี่ยชิงที่เป็นกึ่งฟีนิกซ์หลากสีซึ่งเป็นตระกูลราชวงศ์ของเหล่าฟีนิกซ์

มนุษย์ธรรมดาเช่นหลี่จ้านจะเทียบได้อย่างไร

สีหน้าของหลี่จ้านซีดเซียว “เจ้าก็เป็นมหายาน!!”

เขาไม่อยากเชื่อว่าเพียงบรรลุไม่นานก็ได้พบกับมหายานคนอื่นแล้ว

นี้มันเร็วเกินไป

สายตาของหลี่จ้านกวาดมองไปรอบๆ และเห็นหลิวซีกับหวังเฟย

แรงกดดันของทั้ง2ทำให้หลี่จ้านแทบไม่กล้าขยับ

มันน่ากลัวเกินไป

แค่กลิ่นอายก็เพียงพอบดขยี้เขาได้แล้ว

หลิวซีที่เห็นก็ไม่ได้สนใจ และกล่าวขึ้น“ศิษย์พี่ ดูเหมือนคนเหล่านั้นจะสังเกตเห็นแล้ว ถ้าไม่รีบทำภารกิจที่2 ข้าว่ามันต้องวุ่นวายมากขึ้นแน่”

ฉูเสวี่ยชิงพยักหน้า “รอเพียงต้าซูกลับมา ภารกิจที่2ก็จะเริ่มขึ้น”

หวังเฟยกล่าว “เมื่อภารกิจสำเร็จ ข้าจะได้กลับไปที่สำนักเสียที”และบิดขี้เกียจ

ไม่นานร่างของต้าซูก็ปรากฏ

กลิ่นอายของนางไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นจองจำขั้นสมบูรณ์

แต่ที่แปลกคือมี2คนตามมากลับนางด้วย นั้นก็คือจ้าวคง และถังหยู๋

หวังเฟยจับจ้องไปยังจ้าวคงและถังหยู๋ ก่อนจะละสายตา

ต้าซูกล่าวขึ้น “ปล่อยให้เหล่าศิษย์พี่รอเสียนาน”และตรงมาทางหลิวซี

ด้วยการปรากฏของต้าซู ทำให้ในตอนนี้ศิษย์ของสำนักเหนือฟ้าก็อยู่กันเกือบครบแล้ว ยกเว้นเพียงลั่วเจิ้ง

เนื่องจากฐานการบ่มเพาะที่ต่ำของเขา ทำให้เขาไปอยู่กับผู้คนของสำนักวิสัยปราณีแทน และรอคำสั่งจากฉูเสวี่ยชิง

หลิวซีหันมองต้าซู และถามขึ้น“พวกเขาเป็นใครกัน?”

ต้าซูตอบกลับ “พวกเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าและยังเป็นผู้ที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ”

หลิวซีมองทั้ง2สักพัก ก่อนจะละสายตา

ฉูเสวี่ยชิงไม่ได้สนใจสิ่งที่พวกนางคุยกัน และเริ่มภารกิจที่2ทันที