บทที่ 180 สถานการณ์ที่ใกล้เข้ามา(ฟรี)

บทที่ 180 สถานการณ์ที่ใกล้เข้ามา(ฟรี)

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน หวังเย่ก็ยังคิดอะไรไม่ออก

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนบนดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ใต้ท้องฟ้ามืดสนิท ดวงตาลึกล้ำของหวังเย่หม่นลง

เขามองดูหุ่นยนต์ที่กำลังทำงานอยู่บนถนน

ตั้งแต่เขารับช่วงดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง นี้มา ก็ไม่มีมนุษย์อยู่แล้ว

ทุกซอกทุกมุมมีแต่หุ่นยนต์ที่ดูคล้ายๆ กัน

เขาจินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัยนี้จะเป็นอย่างไรก่อนที่จะประสบภัยพิบัติ

เทคโนโลยีที่นี่ล้ำหน้ากว่าโลกอย่างน้อย 100 ปี แม้ผ่านไปอีก 100 ปี เทคโนโลยีบนโลกก็อาจจะยังไม่ก้าวหน้าเท่าดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ในตอนนี้

เทคโนโลยีขั้นสูงที่เขาสกัดได้จากดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ยังเป็นเพียงส่วนน้อยนิด

หุ่นยนต์พลเรือนที่กำลังจะเปิดตัวในเมืองหลง ในสายตาผู้คนถือเป็นหุ่นยนต์ที่ทันสมัยที่สุดในประวัติศาสตร์

แต่เมื่อเทียบกับหุ่นยนต์อัจฉริยะบนดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง แล้ว ก็แทบไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้เลย

ทุกครั้งที่หวังเย่นึกถึงการที่ตนกำลังควบคุมดาวที่มีเทคโนโลยีล้ำสมัย บางครั้งก็รู้สึกว่าเกินกำลัง

ช่วงแรกทุกอย่างราบรื่น แต่ช่วงหลังดูเหมือนจะมีความยากบ้าง

แต่หวังเย่ก็ไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ สิ่งที่อยู่หลังประตูโลหะนั้นยิ่งดึงดูดใจเขา

เมื่อรู้ว่ามีคนอื่นบนดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ต้องการกุญแจประตูโลหะเช่นกัน ยิ่งทำให้หวังเย่มั่นใจในสิ่งล่อใจอันยิ่งใหญ่เบื้องหลังมัน

ถ้าเขาได้สิ่งที่อยู่หลังประตูโลหะจริงๆ นั่นจะไม่ใช่อุตสาหกรรมที่จะพลิกโลกอีกหรือ?

แม้ดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง จะก้าวหน้ากว่าโลกในทุกด้าน แต่การล่มสลายของมันย่อมมีเหตุผล

หวังเย่เริ่มคิดลึกซึ้งเกี่ยวกับปัญหานี้ตั้งแต่วันแรกที่รับช่วงดาวนี้

จนถึงตอนนี้ อย่างน้อยหวังเย่ก็มั่นใจได้ว่า สาเหตุที่ดาวเคราะห์หมายเลขหนึ่ง ล่มสลายเป็นเพราะมนุษย์ที่นี่พึ่งพาหุ่นยนต์ที่พวกเขาสร้างขึ้นมากเกินไป

นี่ทำให้เขานึกถึงหนังไซไฟต่างประเทศที่เคยดู เมื่อสติปัญญาของมนุษย์ถูกแทนที่ด้วยหุ่นยนต์

นั่นจะเป็นหายนะที่มองไม่เห็น

อาจถึงขั้นที่ทั้งดาวใกล้สูญพันธุ์ โดยไม่รู้ตัวว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาทำกับตัวเอง

เทคโนโลยีขั้นสูงแม้จะนำความสะดวกสบายมาสู่ชีวิตมนุษย์ แต่หากพึ่งพามากเกินไปก็จะกลายเป็นภัยพิบัติ

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ หวังเย่ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้

รอยยิ้มของเขาเหมือนกำลังเยาะเย้ยมนุษย์ที่นี่

แต่นี่ก็ถือเป็นบทเรียนสำหรับเขา ถ้าวันหนึ่งเขาแข็งแกร่งพอที่จะควบคุมชะตากรรมของโลกได้จริง

เขาจะไม่โง่พอที่จะให้หุ่นยนต์แทนที่มนุษย์อย่างสมบูรณ์

หวังเย่นั่งในรถมานาน ตาเขาเป็นประกายขึ้นมา แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

ตั้งแต่กลับมาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เขาก็ไม่ได้ติดต่อลิงน้อยและคนอื่นๆ เลย

เขาด่าในใจว่าลิงน้อยอยู่ที่นั่นสบายเกินไปจนลืมรายงานชีวิต "พักผ่อน" ให้เขารู้บ้าง ทำให้เขาต้องคิดถึงทุกวัน

"ไอ้เด็กบ้า อยู่ที่นั่นสบายเกินไปแล้วใช่ไหม ถึงได้ลืมรายงานชีวิต 'พักผ่อน' ของแกให้ฉันรู้บ้าง?"

เขาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วเก็บกลับเข้ากระเป๋ากางเกง

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้อีกด้านหนึ่ง ลิงน้อยกำลังอยู่ในสภาพยับเยิน

ลิงน้อยที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงเพิ่งคลานออกมาจากเสียงระเบิด

"ไอ้พวกบ้านี่ กล้าทำอะไรก็ได้จริงๆ โชคดีที่ฉันวิ่งเร็ว ถ้าวิ่งช้ากว่านี้คงไม่รอดแล้ว"

ลิงน้อยที่วิ่งออกมาจากกลุ่มควันปัดฝุ่นบนตัวพลางด่าอุบอิบ

"หัวหน้า...คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? สิ่งที่คุณทำเมื่อกี้อันตรายมาก ผมว่าพวกนั้นตั้งใจมาขู่เราแน่ๆ แล้วต่อไปเราจะทำยังไงดีครับ?"

ตอนนี้พวกต้าสุ่ยหนิวที่คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ เห็นว่าเป็นลิงน้อย ก็รีบเข้าไปถามทันที

สงครามในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็ระเบิดขึ้นในที่สุด

มันเริ่มต้นอย่างดุเดือดในวันที่สองหลังจากหวังเย่จากไป

ตอนแรก เมื่อลิงน้อยเห็นว่าสงครามรอบๆ ยังไม่ลามมาถึงที่ของพวกเขา จึงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไร

เพราะคิดว่าอย่ายุ่งกับเรื่องไม่จำเป็นดีกว่า แต่ใครจะรู้ว่าต่อมาสงครามระเบิดอย่างรุนแรง

พวกเขาไม่สนใจประเทศเล็กๆ รอบข้างที่ไม่เกี่ยวข้อง ตอนแรกอาจจะยังคำนึงถึงเส้นพรมแดน

แต่พอฆ่ากันจนตาแดง ก็ไม่สนใจเส้นพรมแดนอีกต่อไป

ลิงน้อยเห็นว่าสงครามกำลังส่งผลกระทบมาถึงพวกเขา ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ไม่นานพวกนั้นก็จะหันปืนมาที่พวกเขา

ดังนั้นลิงน้อยจึงคิดจะทำตามวิธีของหวังเย่ก่อนหน้านี้ คือหาทางเจรจากับประเทศเหล่านั้นอย่างสงบ หวังว่าอาจจะได้รับความไว้วางใจเหมือนที่หวังเย่เคยทำ

แต่ผลลัพธ์สุดท้ายไม่เป็นอย่างที่คิด

มันไม่เหมือนกับที่ลิงน้อยคาดหวังเลย เขาไม่คิดว่าคนพวกนี้จะดื้อดึงขนาดนี้

เขายังไม่ทันได้พูดอะไร อีกฝ่ายก็ยิงระเบิดมาเกือบเอาชีวิตเขาแล้ว

"ช่างกล้าดีนัก กล้ามาอวดดีกับฉัน ไป...ไปหาราชาที่นี่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

ลิงน้อยหันไปด่าคนที่ยิงปืนใส่เขาอีกครั้ง แล้วก็เรียกพรรคพวกเดินไปที่วังของราชา

ระหว่างทาง ลิงน้อยสงสัยว่าทำไมตอนนั้นหวังเย่พูดไม่กี่คำก็โน้มน้าวราชาที่นี่ได้ แถมยังกลับไปอย่างปลอดภัย

แต่ทำไมตัวเองถึงทำไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห

เขาตั้งใจว่าเมื่อเรื่องจบจะขอคำแนะนำจากหวังเย่ให้ดี แต่ดีที่สุดท้ายเขาก็ลืมเรื่องนี้ไป

ไม่งั้นคงหนีไม่พ้นโดนหวังเย่ด่าอีกยก...

"คนพวกนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ แล้วราชาที่นี่ก็ด้วย เห็นคนอื่นรบกันมาถึงหน้าประตูแล้ว ยังนั่งสบายในวังได้ ช่างใจเย็นจริงๆ..."

ต้าสุ่ยหนิวที่เดินไปด้วยก็บ่นให้ลิงน้อยฟังเป็นระยะถึงท่าทีเฉยเมยของราชาประเทศนี้

แม้จะมีอาวุธไฮเทคที่หวังเย่ให้มา แต่ราชาก็ยังลังเลไม่กล้าใช้

กลัวว่าถ้าใช้อาวุธก็เท่ากับประกาศสงคราม

จะไม่เป็นการนำความยุ่งยากมาสู่ตนเองหรือ ดังนั้นตอนนี้ราชาจึงเดินไปมาในวังอย่างกังวล ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

"รายงานพระองค์ มีคนขอเข้าพบที่นอกวัง บอกว่ามีเรื่องจะปรึกษาพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"

ขณะที่ราชากำลังกังวล จู่ๆ ก็ได้ยินทหารมารายงาน