แม่นางดอกบัว
“โอม…”
หมื่นกิ่งงอกออกมาจากต้นปีศาจพะยูง พลังอันมหาศาลระเบิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
กิ่งก้านเหล่านี้เคลื่อนไหวเหมือนกับกำลังเต้นรำ มันพุ่งเข้าหาหลัวหลิวหยานและซูอี้หลิงอย่างรวดเร็ว
“บูม!”
สัตว์ประหลาดเฒ่าเขาเดียวก้าวออกไปเหมือนกับภูเขาเข้าไปหาคนสองคน พลังที่ปล่อยออกมาทำให้ผู้คนที่สัมผัสรู้สึกไม่อาจต้านทานได้
“โฮกกกกก!”
อสูรกายชราสีทองส่งเสียงคำรามออกมาราวกับมังกร เสียงคำราวนี้เขย่าไปทั่วสวรรค์ทั้งเก้า
ด้วยเสียงนี้ ทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนขยับตัวไม่ได้ ร่างกายของพวกนางถูกจำกัด การกระทำทั้งหมดของพวกนางหยุดกะทันหัน
"มันจบแล้ว"
ทั้งสองทำได้เพียงแค่มองดูสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งสามตนกระโจนเข้าใส่ พวกนางทำอะไรไม่ถูกและไม่อาจที่จะทำอะไรได้เลย สัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งสามกำลังจะลงมือฉีกหลัวหลิวหยาน และซูอี้หลิงให้เป็นผุยผง
ทัดใดนั้นเอง
“แต่ว!”
เสียงนี้ถูกกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา แต่มันกลับดังก้องกังวานอย่างไม่น่าเชื่อ
ซึ่งเมื่อสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งสามได้ยินเเสียงนี้ หูและหนังศีรษะของพวกเขาก็รู้สึกชาไปหมด และการเคลื่อนไหวของพวกเขาหยุดลงในที่สุด
จากนั้น เมื่อมองไปที่ต้นเสียง รูม่านตาของพวกเขาก็หดตัวลง พวกเขาเห็นว่าในสระน้ำบนไหล่ของเขา มีเทพดอกบัวร้อยสีกำลังเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์เก้าสีออกมา กลีบของเทพเจ้าดอกบัวบานออกทั้งหมด
ตรงกลางกลีบของดอกมีสาวสวยยืนอยู่ตรงนั้น นางสวมกระโปรงลายดอกบัวหลากสีและบนศีรษะยังมีดอกบัวประดับไว้อยู่
นางก้าวขึ้นไปบนอากาศโดยเหยียบกลีบของเทพดอกบัวไปทีละขั้น กลีบของเทพดอกบัวปรากฏขึ้นกลางอากาศรองรับการย่างก้าวของนาง
ภาพนี้งดงามจนทำให้คนไม่อาจจะละสายตาไปจากมันได้เลย
“ปีศาจ … ปีศาจอมตะ?”
สัตว์ประหลาดเฒ่าเขาเดียวพึมพำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
ทำไมถึงมีปีศาจอมตะอยู่ที่นี่?
ตัวตนที่ทรงพลังเช่นนี้จะมาอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
"มันเป็นไปไม่ได้ มันต้องเป็นความฝันแน่ๆ จะมีปีศาจอมตะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”
ปีศาจเฒ่าจินหลินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาใช้กรงเล็บยกขึ้นมาเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก
ปีศาจเฒ่าหวงลี่หดตัวอย่างสั่นเทา
“ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านขุ่นเคือง โปรดให้โอกาสพวกเราได้มีชีวิตอยู่!”
ปีศาจเฒ่าเขาเดียวโค้งตัวลงก่อนจะกราบลงบนพื้นด้วยความเคารพ
“ผู้อาวุโสโปรดยกโทษให้ข้าด้วย!”
ปีศาจเฒ่าอีก 2 ตัวก็รีบหมอบลงกับพื้นแล้วตะโกนออกมาพร้อมกัน ซึ่งเมื่อแม่นางบัวเห็นฉากนี้ สีหน้าของนางก็ยังไม่เปลี่ยน นางมองไปที่ปีศาจเฒ่าทั้งสามตนราวกับว่ากำลังมองมดสามตัว
“ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะของข้า เกรงว่าอาจารย์คงจะถูกพวกเจ้ารบกวนไปแล้ว!”
“จุดจบของคนที่กล้ามารบกวนท่านอาจารย์ ก็คือความตาย!”
หลังจากที่นางพูดอย่างนั้น นางก็เหยียดนิ้วที่เรียวยาวชี้ไปที่ปีศาจเฒ่าทั้งสามตน และเมื่อเห็นนิ้วนี้ ปีศาจเฒ่าทั้งสามก็อดไม่ได้ที่จะสั่นออกมาอย่างหวาดกลัว
"อ้ากกก!"
เสียงกรีดร้องของทั้งสามหายไปอย่างกะทันหัน ร่างของปีศาจเฒ่าทั้งสามแตกเป็นเสี่ยงๆก่อนจะระเบิดเป็นหมอกโลหิต
ทั้งสามหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“นี่…..” หลัวหลิวหยานและซูอี้หลิงตัวแข็งทื่อ ไม่มีคำใดอธิบายความตกใจของพวกนางได้
อาจารย์?
ปีศาจอมตะยังมีอาจารย์?
อาจารย์ของนางคือนายน้อยใช่หรือเปล่า?
ทันทีที่ความคิดนี้จบลง หลังของหลัวหลิวหยานและซูอี้หลิงก็เย็นเยียบ พวกนางมีอาการหนาวสั่นไปทั้งร่างกาย โชคดีที่พวกนางทำตัวดีกับนายน้อย มิฉะนั้น ผลที่ตามมาจะต้องเลวร้ายอย่างคาดไม่ถึง
“ฮืม … ”
ทันใดนั้น แม่นางดอกบัวก็มองไปที่หลัวหลิวหยาน
ในตอนนี้ หนังศีรษะของผู้หญิงทั้งสองคนเต็มไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก แรงกดดันที่ไม่รู้จบเหมือนกำลังจะบดขยี้พวกนางให้แหลกสลาย
หลังจากนั้น พวกนางสองคนก็ฟื้นจากอาการสั่นและกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
“แม้ว่าพวกเจ้าจะเป็นสหายของท่านอาจารย์ แต่พวกเจ้าควรฟังคำพูดของข้า!”
“อาจารย์กำลังฝึกฝนและใช้ชีวิตบนโลกในฐานะมนุษย์ธรรมดา พวกเจ้าต้องไม่ทำลายความตั้งใจนี้ มิฉะนั้น หัวใจเต๋าของอาจารย์จะเสียหาย ในตอนนั้น ข้าจะไม่เอาชีวิตของพวกเจ้าไว้!”
แม้ว่าเสียงของนางจะไม่ดังมาก แต่มันกลับทรงพลังอย่างเหลือล้น ซึ่งเมื่อหลัวหลิวหยานได้ยินดังนั้น พวกนางก็พนักหน้าเข้าใจในทันที
เข้าใจแล้ว!
“ขอบคุณที่เตือนเรา!”
“ผู้อาวุโสสามารถวางใจได้ ตั้งแต่วันนี้ เราจะปฏิบัติต่อนายน้อยเหมือนมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น!” หลัวหลิวหยานกล่าวอย่างหนักแน่น
"ดีแล้ว"
พูดจบ แม่นางบัวก็เหยียบดอกบัวเดินลงไปนั่งในเทพดอกบัวร้อยสีแล้วก็หายวับไป
เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้ว หลัวหลิวหยานและซูอี้หลิงก็รีบเช็ดเหงื่อเย็นออก
"ไปกันเถอะ!"
“อืม!”
ทั้งสองมองหน้ากันและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อพวกนางจากมาไกลพอแล้ว ทั้งสองก็หยุดลง ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองเผยให้เห็นถึงประสบการณ์ของชีวิตที่ไม่อาจบรรยายได้
“อาจารย์ มันน่ากลัวมาก!” ซูอี้หลิงกล่าว
“อย่าพูดนะ หัวใจของข้ายังเต้นแรงอยู่เลย!” หลัวหลิวหยานกล่าว
“ท่านอาจารย์ ความแข็งแกร่งของนายน้อยน่ากลัวเพียงใดกัน? แม้แต่ปีศาจอมตะก็ยังเรียกเขาว่าอาจารย์!” ซูอี้หลิงถาม
“มีความเป็นไปได้ว่า นายน้อยจะไปถึงขั้นเซียนอมตะแล้ว!” หลัวหลิวหยานกล่าว
"อะไร? เป็นไปไม่ได้!"
ซูอี้หลิงตกตะลึง “จะมีเซียนในที่แห่งนี้ได้อย่างไร?”
“นี่คือการคาดเดาของข้า!” หลัวหลิวหยานกล่าว
“ท่านอาจารย์ ถ้านายน้อยแข็งแกร่งมากขนาดนี้ อาจารย์ของเขาจะต้องแข็งแกร่งมากขนาดไหน?” ซูอี้หลิงถามด้วยความสงสัย
"อึก!"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของหลัวหลิวหยานก็กลายเป็นระมัดระวังมากขึ้นเรื่อยๆ “เนื่องจากเรามีความสัมพันธ์ที่ดีกับนายน้อย เราจะต้องผ่านการทดสอบของเขาได้อย่างแน่นอน!”
“คราวนี้ข้าต้องได้สมบัติในดินแดนลับหลิงซู!” หลัวหลิวหยานกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ของนาง ซูอี้หลิงก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ท่านอาจารย์ เรามัวรออะไรอยู่ ไปที่แดนลับหลิงซูกันเลยเถอะ!”
"ตกลง!"
ผู้หญิงทั้งสองคนกลายเป็นแสงวาบราวกับสายรุ้งก่อนจะหายตัวไปบนท้องฟ้าในพริบตา
……
……
“ติ๊ง แต้มอวยพร +100”
“ติ๊ง แต้มอวยพร +100”
“ติ๊ง แต้มอวยพร +100”
ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือนทั้งสาม ซุนห่าวก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
ซุนห่าวเปิดแผงหน้าจอขึ้นมาแล้วพบว่าแต้มอวยพรของเขามาถึง 680 แต้มแล้ว
ตอนแรก ซุนห่าวได้รับแต้มอวยพร 80 แต้มในตอนที่หลัวหลิวหยานและซูอี้หลิงดื่มชากับตอนที่รับภาพวาดไป
แต่แต้มอวยพรสามร้อยแต้มนี้ได้มาอย่างอธิบายไม่ถูก ซุนห่าวเดินไปที่สวนหลังบ้าน ดวงตาของเขากวาดไปทั่วและพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ
จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่ลานด้านหน้าและมองไปที่สระน้ำ เทพดอกบัวร้อยสีเบ่งบานอย่างเงียบงัน แกว่งไกวตามสายลม กลิ่นหอมของดอกบัวลอยออกมาแตะจมูกเป็นครั้งคราว
ซุนห่าวหายใจเข้าลึกๆอย่างเพลิดเพลิน!
"แปลกมาก!"
ซุนห่าวขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แต่อย่างไรก็ตาม การได้แต้มอวยพรมานั้นเป็นเรื่องที่ดี! เมื่อคิดอย่างนั้น ซุนห่าวก็เดินเข้าไปในห้อง
“เอี๊ยด...”
เขาปิดประตู
“อืม …”
ภาพหลอนค่อยๆควบแน่นและก่อตัวขึ้น เมื่อมองดูดีๆแล้ว มันคือปีศาจดอกบัวนางนั้น นางมองไปที่บ้านของซุนห่าว และความกลัวก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
“เกือบถูกอาจารย์พบซะแล้ว!”
“ถ้าอาจารย์พบว่าข้าใช้วิธีนี้ เขาจะลงโทษข้ารึเปล่า?”
“ในอนาคต ต่อหน้าอาจารย์ ข้าควรใช้วิธีนี้ให้น้อยลง มิฉะนั้นข้าอาจจะถูกพบเข้า” เมื่อคิดได้เช่นนั้น ภาพหลอนของแม่นางดอกบัวก็ค่อยๆหายไป
หลังจากนั้นความสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง
ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา