ไป๋เซวียนมาถึง

บนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ปรากฎร่างของคนผู้หนึ่งกำลังบินทะยานมาที่ภูเขาต้าผางด้วยความรวดเร็วที่รวดเร็วเป็นอย่าวมาก ความเร็วที่เขากำลังทะยานมานั้นในสายของคนทั่วไปไม่สามารถที่จะจับภาพนั้นได้

คนที่กำลังบินทะยานอยู่มีรูปร่างแก่ชรามากแล้ว ทั้งผมเคราและหนวดล้วนเป็นสีขาวโพลนดูและเหมือนแก่ใกล้ตาย

หนิงเหยียนเมื่อเห็นคนผู้นี้ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "นี่มันเซียนของตระกูลจี้ไม่ใช่หรอ?"

หนิงเหยียนตรวจสอบอีกครั้งเพื่อไม่ให้ผิดพลาด ในตอนนี้รูปร่างของเซียนตระกูลจี้ผู้นี้แตกต่างจากที่เขาเห็นครั้งที่แล้วเป็นอย่างมา ครั้งที่แล้วที่เขาเห็นเซียนตระกูลจี้รูปลักษณ์ของเขาไม่แก่ชราขนาดนี้!

"นายน้อยขอรับ ชายชราคนนี้เป็นเซียนของตระกูลจี้ขอรับ" หนิงเหยียนหันมามองหลินเทียนและกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ถึงแม้รูปร่างจะแตกต่างจากเมื่อก่อนมากแต่ว่ากลิ่นอายก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

หลินเทียนพยักหน้าให้กับหนิงเหยียนและกล่าวออกมาว่า"ข้ารู้แล้ว"

หลินเทียนรู้จักชายชราคนนี้ดี เขาไม่ใช่ใครอื่น เขาคือท่านทวดไป๋นั่นเอง!

หลังจากที่พิจารณาทวดไป๋เล็กน้อยหลินเทียนก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา 'ทำไมพลังชีวิตของทวดไป๋ถึงได้รั่วไหลออกมารวดเร็วเช่นนี้'

'ถ้าเกิดเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังทวดไป๋คงจะอยู่ไม่ถึงสัปดาห์นี้เป็นแน่!'

"นายน้อยขอรับ ชายชราคนนี้พลังชีวิตของเขารั่วไหลรวดเร็วมากเลยขอรับ เขาน่าจะเหมือนกับผมเมื่อก่อน ที่บาดเจ็บจากการต่อสู้ทำให้มีบาดแผลภายใน" หนิงเหยียนมองมาที่หลินเทียน 'โชคดีที่นายน้อยช่วยฉันเอาไว้ ไม่งั้นชีวิตของฉันก็คงจะเป็นเหมือนกับชายชราผู้นี้ ทำได้เพียงรอความตาย'

"นายรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างไหม"หลินเทียนถามออกมาขณะที่แววตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ทวดไป๋

"ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยครับนายน้อย ครั้งแรกที่ผมได้เจอกับเขาก็น่าจะประมาณสิบกว่าปีได้แล้วครับ"

"ตอนผมเจอเขาที่ภัตตาคารอาหารชั้นฟ้า ซึ่งในตอนนั้นเขาได้มาทานอาหารพร้อมกับผู้นำตระกูลจี้ เป็นตอนนั้นเองที่ผมได้รู้ว่าตระกูลจี้มีเซียนคอยคุมอยู่ครับ"หนิงเหยียนกล่าวออกมาตามจริง

"อืม"

หลินเทียนสังเกตุเห็นว่าทวดไป๋บินเข้ามาใกล้เเล้ว เขาผายมือออกมาเล็กน้อยจากนั้นก็สบัดมือไปทีหนึ่งอย่างลวกๆ

ฟูมม!!

เกิดพลังบางอย่างคล้ายบาเรียครอบคลุมร่างของหลินเทียนและหนิงเหยียนไว้

.......

ทางด้านของไป๋เซียนเขารู้ข่าวว่ามีสมุนไพรวิเศษเกินขึ้นที่ภูเขาต้าผาง เขาเสี่ยงดวงเพื่อมาที่ภูเขาแห่งนี้หวังว่าสมุนไพรวิเศษที่เกิดขึ้นจะสามารถยืดอายุของเขาได้ อย่างน้อยก็น่าจะสามารถทำให้มีชีวิตรอดเพิ่มอีกหลายวัน

เพียงแต่ว่าหลังจากที่เขาบินทะยานใกล้จะถึงภูเขาต้าผางเขาก็สัมผัสได้ถึงออร่าพลังงานบางอย่างที่แข็งแกร่งถูกปล่อยออกมาบนท้องฟ้าเหนือภูเขาต้าผาง

ยิ่งเขาเข้าไปใกล้เท่าไหร่เขาก็ยิ่งกดดันมากขึ้น ไป๋เซวียนเริ่มลังเลว่าจะไปที่ภูเขาดีหรือไม่

แต่ว่าหลังจากที่เขาลังเลได้ไม่นานพลังงานที่ปลดปล่อยออกมาบนท้องฟ้านั้นก็ได้หายไปภายในพริบตา สร้างความงุนงงให้กับไป๋เซวียนเป็นอย่างมาก

'ออร่าพลังงานเมื่อกี้นี่มันอะไรกัน? ทำไมมันช่างแข็งแกร่งหรือว่าจะมีเซียนท่านอื่นอยู่บนเขานั้นด้วย' ไป๋เซวียนกล่าวคิดออกมาภายในใจ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเด็ดขาดไม่ลังเล พุ่งทะยานไปยังภูเขาด้วยความรวดเร็ว

......

"นายน้อยนี่มันคืออะไรขอรับ"หนิงเหยียนกล่าวถามออกมาด้วยความงุนงงหลังจากที่สังเกตุบาเรียพลังงานรอบตัว

"มันสามารถลบตัวตนได้ ข้าไม่อยากให้มีใครเห็น"หลินเทียนกล่าวตอบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ อันที่จริงถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรไป๋เซวียนก็ไม่สามารถสัมผัสถึงเขาได้ แต่เพื่อความแน่ใจเขาจึงได้สร้างบาเรียเพื่อซ่อนตัว

ในตอนนี้เขายังไม่มีความคิดที่จะเปิดเผยตัวตนกับคุณตาคุณยายแล้วก็ทวดไป๋

"อ่อ ครับ"หนิงเหยียนเหมือนจะเข้าเจตนาของหลินเทียน เขาอยู่เงียบและสังเกตุไป๋เซวียน

ไป๋เซวียนบินทะยานมาถึงบนท้องฟ้าเหนือภูเขาต้าผาง เขามองไปยังด้านล่างปรากฏความดีใจในแววตาของเขา

"หญ้าเจ็ดสี!!! ฮ่าๆๆ ไม่คิดเลยว่าจะโชคดีขนาดนี้! หญ้าเจ็ดสีจริงๆ ด้วย อาศัยหญ้าเจ็ดสีนี้น่าจะพอยืดอายุไขของฉันได้สัก2-3ปี "

"ไม่เสียเเรงที่ข้ามาที่นี่!"

ไป๋เซวียนหล่าวออกมาด้วยความดีใจ โชคดีที่เขาเสี่ยงดวงมาที่นี่ เขาไม่คิดเลยว่าการตัดสินใจมาที่ภูเขาต้าผางแห่งนี้จะบังเอิญโชคดีพบการสมุนไพรต่อชีวิตเช่นนี้ ถึงแม้ว่าการใช้เจ็ดสีในการต่อชีวิตมันจะสิ้นเปลืองเกินไป แต่ทว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกแล้ว

"หืม?...ก่อนอื่นคงจะต้องช่วยเจ้าพวกเด็กน้อยพวกนี้ก่อน"ไป๋เซวียนมองลงไปเบื้องล่างและเห็นกลุ่มคนกำลังถูกปีศาจเจียวไล่ล่าเขมือบอยู่

"เห้อ...ถ้าเเกไม่สังหารผู้คนฉันก็คงจะสงสารเมตตาไว้ชีวิตแกบ้าง.."

ไป๋เซวียนพุ่งทะยานลงไปเบื้องล่างและหยุดหยู่ตรงหน้าเจียวที่ตอนนี้มันกำลังสนุกกับการเขมือบผู้คน

"หยุดซะ!! เจ้าสัตว์ร้าย!" ไป๋เซวียนตะโกนขึ้นมาทำให้เกิดคลื่นเสียงไปกระทบกับเจียว

ตูมม!!

คลื่นเสียงตะโกนของไป๋เซวียนกระทบเข้ากับร่างของเจียวเต็มๆ ทำให้ร่างของเจียวกระเด็นลอยไปไกลหลายเมตร

"เห้ยย...นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น?!"

"บ้าน่า...ชายชราคนนี้เป็นใครกันทำไมแค่เสียงตะโกนของเขาก็สามารถทำให้ปีศาจตัวนี้ลอยไปไกลหลายเมตรได้แล้ว"

"อย่าบอกน่ะว่า...ชายคนนี้เป็นผู้บ่มเพาะระดับสวรรค์?!"

"แต่ว่าถึงจะมีระดับการบ่มเพาะระดับสวรรค์ก็ไม่น่าจะทำให้ปีศาจตัวนี้ต้องลอยกระเด็นออกไปเพียงเพราะเสียงตะโกนได้"

ฝูงชนตื่นตระหนกจากการปรากฏตัวของไปเซวียน ไม่เว้นแม้แต่ผู้นำทั้งสี่ของเหล่ามหาอำนาจ

เหลียงจิ้งจ้องไปยังร่างของเจียวสลับกับ

ไป๋เซวียนด้วยความตกตะลึง ขนาดเขายังไม่สามารถทำอะไรเจ้าเจียวตัวนี้ได้เลย 'ระดับพลังของชายชราคนนี้ต้องเกินหยั่งถึงแน่' เหลียงจิ้งคิดภายในใจ ผู้นำที่เหลือก็คิดแบบนี้เช่นกัน

เจียวสะบัดหัวของมันด้วยความงุนงุนมันตั้งสติสักพักและจ้องมองไปที่ไป๋เซวียนด้วยความโกรธแค้น

มันคิดว่าที่ไป๋เซวียนโจมตีมันด้วยคลื่นเสียงเมื่อกี้สำเร็จ เป็นเพราะตัวมันเผลอเท่านั้น ถ้าเกิดว่ามันไม่เผลอมันก็สามารถต้านพลังคลื่นเสียงของไป๋เซวียนได้