เล่นเกมส์

หลังจัดการจัดแจงหนิงเหยียนเสร็จสิ้นหลินเทียนก็ได้ทะยานบนท้องฟ้ามุ่งหน้ากลับไปยังมหาวิทยาลัยทันที ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงหลินเทียนก็ได้มาถึงหอพักของเขา ซึ่งเหตุผลที่เขาใช้เวลามากในการบินกลับมานั้นเป็นเพราะว่าเขากำลังชื่นชมกับพรรยากาศของโลกใบนี้

เวลาประมาณ 18:00

หลินเทียนเปิดประตูเข้าไปภายในหอพัก เขามองเข้าไปในห้องไม่ใครสักคนอยู่เลย

"เป่ยหยวนกับเจิ้งฟานยังไม่กลับมาอีกอย่างงั้นหรอ?"

หลินเทียนเดินเข้าไปนั่งที่เตียงตัวเอง เขาในตอนนี้ไม่รู้จะทำอะไร และทำใดนั้นเอวเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อที่จะเล่นฆ่าเวลา

หลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นหลินเทียนเห็นโฆษณาเกมเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของเขา ด้วยความเบื่อหน่ายหลินเทียนเลยกดไปที่โฆษณาจากนั้นก็กดดาวน์โหลดเกมทันที

ในตอนนี้เขาพยายามปรับการใช้ชีวิตของตัวเองให้เข้ากับสังคมในปัจจุบัน จะได้ไม่แปลกแยกจากคนอื่น

..........

ทางด้านหนิงเหยียน

ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่บนท้องฟ้าตรงหน้าของเขามีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย

"คุณต้องการอะไร"ไป๋เซวียนถามออกมาในขณะที่มองไปทางหนิงเหยียนอย่างระวังตัว

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหนิงเหยียนก็คือไป๋เซวียนนั้นเอง หลังจากที่ไป๋เซวียนได้หญ้าเจ็ดสีมาครอง เขาก็อดใจไม่ไหวและรีบกลับตระกูลจี้ทันทีเพื่อที่จะได้ดูดซับหญ้าเจ็ดสี

เพียงแต่ในขณะที่เขาบินทะยานไปได้ไม่นานนั่นก็ได้มีคนผู้หนึ่งมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา

เขารับรู้ได้ทันทีเลยว่าคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขานี้นั้นมีระดับพลังแข็งแกร่งกว่าเขาเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะไม่ได้ปลดปล่อยออร่าพลังออกมาก็ตามแต่เขาก็สามารถรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ

"ฉันมาที่นี่เพื่อมาให้ยากับนายตามคำสั่งของนายน้อย"หนิงเหยียนกล่าวออกมาด้วยเสียงที่ราบเรียบไม่สนใจสิ่งใด เขายื่นฝ่ามือออกมาและแบมือออก ในฝ่ามือของเขาปรากฏยาทรงกลมสีดำหนึ่งเม็ด

หนิงเหยียนจ้องมองไปที่ยาภายในฝ่ามือของหนิงเหยียนจากนั้นก็กล่าวออกมา"ยา?คำสั่งของนายน้อย?คุณหมายความว่ายังไง?"ไป๋เซวียนงุนงงกับคำพูดของหนิงเหยียน ยาอะไรกัน แล้วนายน้อยนี่เป็นใคร ทำไมต้องให้ยากับเขา

"นายไม่จำเป็นต้องรู้มาก เพียงแค่รับยานี่ไปมันเป็นผลดีสำหรับเจ้า"

ไป๋เซวียนจ้องมองยาในฝ่ามือหนิงเหยียนสักพักเเละลังเลที่จะหยิบมันมา

ชายคนนี้เป็นใครก็ไม่รู้จู่ๆก็มาให้ยากับเขาอีกทั้งยังบอกว่ามันเป็นผลดีสำหรับเขา จะให้เขาเชื่อมันก็คงยาก

หนิงเหยียนสัมผัสได้ถึงความลังเลของไป๋เซวียนเขาโยนยาไปทางไป๋เหยียนจากนั้นก็กล่าวออกมา"เจ้าวางใจเถอะ ถ้าเกิดว่าข้าอยากทำร้ายเจ้าจริงๆเพียงพละกำลังของข้าก็เหลือเฟือที่จะจัดการกับเจ้าแล้ว อีกทั้งตัวเจ้ามีเวลาอยู่บนโลกนี้เพียงไม่นานแล้ว เจ้ายังจะกลัวอะไรอีก"พูดจบหนิงเหยียนก็ไม่รอช้าเขาหันตัวจากนั้นก็พุ่งทะยานไปไกล

ไป๋เซวียนมองดูยาในมือด้วยความลังเล จากนั้นเขาก็เก็บยาเอาไว้ภายในแหวนมิติ

............

หลินเทียนดาวน์โหลดเกมส์สำเร็จ เขาเข้าไปลงทะเบียนจากนั้นก็เริ่มตั้งชื่อไอดีเกม

หลังจากที่คิดเล็กน้อยหลินเทียนก็ได้ตั้งชื่อไอดีเกมของตัวเองว่า'เทพหลิน'ซึ่งขื่อไอดีนี้ก็มาจากที่ตัวเขานั้นเป็นเทพจริงๆ

เกมนี้เป็นเกมจับทีมที่เล่น5คน โดยจุดมุ่งหมายของเกมคือตีป้อมใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามให้แตกแล้วจะได้เป็นผู้ชนะ

หลินเทียนเป็นผู้เล่นมือใหม่เขาทำตามคำเเนะนำของเกมและเริ่มเล่นเกมอย่างตั้งใจ

หลังจากเล่นเกมได้ประมาณ4-5 ตา เขาก็เริ่มที่จะชินกับมัน เขากดเข้าไปเล่นในโหมดแรงค์เพื่อจะได้รับความท้าทายเพิ่มขึ้น

"เห้ย!...ทำไมไอ้แรงค์กากนี้มันถึงได้เข้ามาอยู่ในทีมเราได้ว่ะ!"

"เออ!...ใครเป็นคนเชิญมันมาว่ะ"

"โห~...ครั้งนี้แรงค์ของฉันคงตกแน่เลยของ"

"วันนี้ดวงซวยจริงๆ อย่างน้อยก็ขอให้อยู่ในระดับโกลด์ก็ยังดี"

ภายในห้องเลือกฮีโร่ หลินเทียนได้ยินเสียงของเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนที่เหลือที่กำลังบ่นกัน เนื่องจากพวกเขาเปิดไมค์คุยกันทำให้หลินเทียนได้ยินคำพูดของพวกเขา

แน่นอนว่าคนที่พวกเขากำลังบ่นอยู่นั้นคงไม่พ้นหลินเทียนแน่นอน แรงค์ของหลินเทียนตอนนี้ก็คือเเรงค์บรอนซ์ เนื่องจากหลินเทียนเพิ่งเล่นโหมดแรงค์เป็นครั้งแรกทำให้แรงค์ของเขาเป็นแรงค์บรอนซ์

หลินเทียนเล่นตัวที่ถือทวนมันมีชื่อว่า lares

"เห้ย...ไอ้นี่มันเล่นตัวยากจะไหวหรอ นี่ฉันไม่อยากแพ้น่ะ!"

"เห้อ!...ช่างเถอะๆ ครั้งนี้ถือว่าเล่นเเจกแต้มก็แล้วเเล้วกัน ไม่คิดว่าจะซวยแบบนี้"

"ใช่แล้วอย่าไปหวังกับเกมนี้เลย"

หลินเทียนได้ยินคำพูดของเพื่อนร่วมที่ตัวเขาก็อดไม่ได้ที่เผยรอยยิ้มเย็นออกมา "เจ้าพวกนี้ชักจะดูถูกกันเกินไปแล้ว!"

หลังจากที่เล่นสักพักหลินเทียนยังคงไม่เร่งรีบที่จะตีป้อมฝ่ายตรงข้าม เขาได้ลัดเลาะไปยังมอนสเตอร์ภายในป่าจากนั้นก็เริ่มโจมตีมอนสเตอร์

"เห้อ...ว่าแล้วคงหมดหวังแน่นอน"

"ฉันมัวจะคาดหวังอะไรกับคนๆนี้เนี่ย"

"เล่นไม่สมกับที่ตั้งชื่อเลย"

"ไม่นะแต้มของฉัน..."

เมื่อเพื่อนร่วมทีมเห็นสไตล์การเล่นของหลินแล้ว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นขึ้นมาอีกครั้ง

"เหอะ...พวกนายช่างไม่รู้อะไร!"

หลินเทียนตีมอนสเตอร์ภายในป่าไปเรื่อยๆจนตอนนี้ไอเท็มของเขาเกือบจะเต็มแล้ว

หลังจากที่หลินเทียนตีมอนสเตอร์ไปสักพักไอเท็มทั้งหมดของเขาก็ได้เต็ม "ถึงเวลาแล้ว!"

"เห้ย...ฉันจะตายแล้ว..ไม่น่ะ!..อ้าก!! ตาย!"

"ปีเตอร์นายรีบหนีไป.... โถ่เอ้ยย!! ตายอีกแล้ว!!"

"เหล่ากัง เหล่าหม่า นายต้องคอยปกป้องป้อมของเราเอาไว้"

"ไม่น่ะ พวกนายสองคนอย่าเพิ่งตาย โถ่เอ้ย ....จบกัน"

เพื่อนร่วมทีมของหลินเทียนค่อยๆทยอยกันตายทีละคนๆจนสุดท้ายภายในทีมเหลือหลินเทียนเพียงคนเดียว

หลินไม่รอช้าเขาโชว์เทพทันที เขาบุกเข้าไปภายในวงล้อมของศัตรู และเริ่มใช้สกิลโจมตีทีละตัวๆ

"Kill"

"Double Kills"

"Triple Kills"

"Quad kills"

"Penta kills''

"เห้ยย!!!!...บ้าน่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

"ทำไมจู่ๆเจ้านั้นถึงเก่งขึ้นมา"

"นี่มันเป็นโอกาศของเราแล้ว เร็วเข้า!!รีบโจมตีป้อมของมันเร็ว"

เพื่อร่วมทีมของหลินเทียนเมื่อเห็นว่าหลินเทียนสามารถสังหารผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม5ตัวติดต่อกัน พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงขึ้นมา

เพื่อนร่มทีมคนหนึ่งเห็นโอกาศ เขาสั่งให้หลินเทียนรีบโจมตีป้อมของฝ่ายตรงข้ามทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะเกิด

หลินเทียนไม่รอช้า เขารีบโจมตีไปที่ป้อมฝ่ายตรงข้าม ทันที หลินเทียนโจมตีเพียงแค่2-3ถึงสามทีป้อมฝ่ายก็ไม่สามารถต้านทานได้และแตกสลายทันที

"ป้อมสุดท้ายแล้ว!! เย้!!"

หลินเทียนบุกทะลวงเข้า และสามารถโจมตีป้อมใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามสำเร็จ ทำให้ทีมของหลินเทียนชนะไป