ฉันเป็นคนธรรมดา

"เอ่อ..พวกพี่เป็นใครอย่างั้นหรอ มาหาพวกเรามีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือเปล่า"เป่ยหยวนจ้องมองคนที่กำลังล้อมตัวเองและกล่าวถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ

เป่ยหยวนรู้ว่ากลุ่มคนที่กำลังล้อมพวกเขาอยู่นั้นไม่ได้มาด้วยเจตนาดีแน่ สังเกตดูจากสีหน้าของแต่ละคนที่ตอนนี้กำลังเผยความโหดเหี้ยมออกมา

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก เจ้านายของฉันต้องการพบตัวชายคนนั้น"ชายหน้าบากกล่าวออดมาในขณะที่ที่ชี้ไปยังตัวของหลินเทียน

เป่ยหยวนได้ยินก็หันหน้ามาถามหลินเทียน"หลินเทียนนายรู้จักกับเจ้านายของพวกเขาไหม"เนื่องจากเจ้านายของพวกเขาอยากจะเจอหลินเทียนเป่ยหยวนคิดว่าหลินเทียนคงจะรู้จักกับเจ้านายของพวกเขา

หลินเทียนมองหน้าขายหน้าบากเขายิ้มเล็กน้อยหันหน้าตอบคำถามเป่ยหยวน"เหมือนว่าฉัน..จะรู้จักน่ะ"

"หมายความว่ายังไง?เหมือนว่าจะรู้จัก?"เป่ยหยวนไม่เข้าใจคำพูดของหลินเทียน เหมือนจะรู้จักตกลงรู้จักไหม

"ไม่รู้สิ "หลินเทียนยิ้มตอบ

ชายหน้ายากเห็นทั้งสองกระซิบกระซาบกันเขาก็กล่าวออกมา"เอาล่ะ จะมากับพวกเราดีๆหรือจะให้พวกเราใช้กำลัง ถ้าเราใช้กำลังนายอาจเจ็บตัวได้"ชายหน้าบากถกแขนเสื้อเล็กน้อยเพื่อให้เห็นกล้ามแขนหวังข่มขวัญให้หลินเทียนหวาดกลัว

"ขอโทษทีนะวันนี้ฉันไม่ว่างไปกับพวกแก พอดีว่าวันนี้ฉันมีธุระกับเพื่อนของฉันแล้วน่ะ"หลินเทียนยิ้มเล็กน้อยกล่าวกับชายหน้าบาก เขากล่าวออกมาอย่างสบายๆราวกีบไม่หวาดกลัวฝั่งตรงข้ามที่มีจำนวนมากเลยสักนิด

"ตกลงว่านายจะไม่ไป?"ชายหน้าบากเลิกคิ้วจ้องมองหลินเทียนอย่างโหดเหี้ยม ได้ยินคำพูดของหลินเทียนเขาก็มั่นใจว่าหลินเทียนจะต้องไม่ไปกับพวกเขาแน่

"คงจะเป็นอย่างนั้น"ใบหน้าของหลินเทียนยังคงยิ้มเช่นเคย ในขณะนี้แม้แต่ความหวาดกลัวเพียงเล็กน้อยก็ไม่ปรากฏให้เห็นบนหน้าของหลินเทียนเลย

"ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้พวกเราคงต้องใช้ไม้แข็งแล้ว!"

"แกจับตัวมันเอาไว้"ชายหน้าบากกล่าวกับคนที่อยู่ใกล้หลินเทียน

"ครับ!"ชายคนนั้นเดินเข้ามาอย่างช้าๆหวังจะจับตัวหลินเทียน

เป่ยหยวนสังเกตเห็นคนใกล้เข้ามาเขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก"หลินเทียนพวกเราจะทำยังไงดี"เป่ยหยวนตัวติดกับหลินเทียนกล่าวอย่างตื่นตระหนก สังเกตเห็นคนที่เข้ามาใกล้ภายในหัวใจของเป่ยหยวนเต้นตูมตาม

หลินเทียนสังเกตความหวาดกลัวของเป่ยหยวนเขา ยื่นมือตบไปที่ไหล่ของเป่ยหยวนเบาๆพร้อมกล่าว"วางใจได้ ไม่ต้องกลัว"

ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้หลินเทียนยื่นมือออกมาหวังจะจับหลินเทียนมาไว้ภายในกำมือ

ในขณะที่มือของชายคนนั้นใกล้จะถึงตัวหลินเทียน จู่ๆก็ได้มีมือข้างหนึ่งมาจับมือของชายคนนั้นเอาไว้ไม่ให้ถึงตัวของหลินเทียน

ชายคนนั้นหันหน้ามองไปที่เจ้าของมือที่กำลังจับเขา ปรากฏว่าว่าชายที่กำลังจับเขาอยู่นั้นเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง และข้างๆชายวัยกลางคนคนนั้นก็ได้มีชายวัยกลางคนอีกคนอยู่ด้วย

ชายหน้าบากตกใจกับการปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกระทันหันของชายวัยกลางคนสองคน

เขามองไปที่มือของลูกน้องของตัวเองจากนั้นก็จ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนที่กำลังจับมือของลูกน้องเขา

"พวกนายเป็นใคร"ชายหน้าบากทำหน้าเคร่งเครียดจ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนสองคน

"คนอย่างนายไม่สมควรที่จะได้รู้ชื่อของพวกเรา"หนึ่งในสองคนนั้นกล่าวออกมาอย่างหยิ่งผยอง

"บังอาจ! นายกล้ามาหยิ่งผยองต่อหน้าลูกพี่ของเรา"ชายหัวล้านตะโกนออกมาอย่างหัวเสีย กล้ามาโอหังต่อหน้าลูกพี่สงสัยคงอยากจะตายเร็ว

"ไสหัวไปซะแล้วพวกนายจะไม่เจ็บตัว!" ชายวัยกลางคนปล่อยมือของชายคนนั้นออก จากนั้นก็หันหน้ามากล่าวกับชายหน้าบาก

"เหอะ จะไม่เจ็บตัวอย่างงั้นหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า พอดีว่าพวกฉันอยากจะเจ็บตัวว่ะ"ชายหน้าบากกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะ ทางด้านลูกน้องที่ได้ยินก็หัวเราะตามออกมาด้วย

"ฉันเตือนพวกนายแล้ว"หนึ่งในชายวัยกลางคนกล่าวออกมา เขาหันหน้ามาทางหลินเทียนแล้วกล่าว"นายน้อยเชิญท่านไปเที่ยวให้สนุกครับ เดี๋ยวทางนี้พวกผมจะจัดการเอง"

หลินเทียนได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนเขาก็พยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวออกมา"ตกลง ฉันไปก่อน"

สิ้นเสียงของหลินเทียนเขาก็ลากตัวเป่ยหยวนที่กำลังกลัวไปที่รถตัวเอง

ชายหน้าบากเห็นหลินเทียนเดินจากไปเขาก็คิดจะเข้าไปขัดขวางแต่ก็ถูกชายวัยกลางคนสองคนรั้งเอาไว้

"เหอะ เดี๋ยวฉันจัดการนายสองคนเสร็จค่อยไปจัดการ เจ้าหนูนั้นต่อ"ชายหน้าบากกล่าวออกมาพร้อมกับทะยานร่างโจมตีไปที่ทั้งสองคน ลูกน้องที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าเข้าไปผสมโรงด้วย

ทางด้านหลินเทียนเขาได้ลากเป่ยหยวนออกมา

"นี่หลินเทียนนายรู้จักกับสองคนนั้นหรอ"เป่ยหยวนตั้งสติและกล่าวถามออกมา แน่นอนสองคนที่เป่ยหยวนหมายถึงคือชายวัยกลางคนสองคนนั้น

"พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดของฉันเอง"หลินเทียนกล่าวตอบออกมาด้วยเสียงราบเรียบ สองคนนั้นที่ส่าก็คือบอดี้การ์ดที่พ่อของเขาสั่งให้ปกป้องเขานั่นเอง

"อะไรน่ะ!! บอดี้การ์ดของนาย?!! "เมื่อเป่ยหยวนได้ยินว่าทั้งสองคนนั้นเป็นบอดี้การ์ดของหลินเทียนเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง"หลินเทียนตกลงนายเป็นใครกันแน่?!! ทำไมถึงต้องมีบอดี้การ์ดคอยปกป้องด้วย!"เป่ยหยวนอดไม่ได้ที่จะถามออกมา ถึงขนาดมีบอดีการ์ดสงสัยสถานะของหลินเทียนคงจะไม่ธรรมดา

"ฉันเป็นคนธรรมดาเท่านั้นเอง"หลินเทียนกล่าวตอบออกมาพร้อมยิ้มให้เป่ยหยวนเล็กน้อย

เป่ยหยวนได้ยินอย่างนั้นเขาก็ไม่เชื่อ เขากล่าวว่า"อย่างงั้นหรอ?"

"ใช่"หลินเทียนพยักหน้าลงเบาๆพร้อมกับคิดภายในใจว่า'ฉันเป็นคนธรรดาจริงๆน่ะ'

เป่ยหยวนสังเกตเห็นหลินเทียนไม่อยากจะบอกเขาก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ "เออๆ ก็ได้นายเป็นคนธรรมดา แล้วนายปล่อยให้บอดี้การ์ดสองคนของนายจัดการพวกนั้น พวกเขาจะไหวงั้นหรอ"เป่ยหยวนถาม

"วางใจเถอะ แค่คนพวกนั้นไม่คนามือบอดี้การ์ดของฉันหรอก"ล้อเล่นน่าถ้าขนาดระดับควบแน่นลมปราณสองคนไม่สามารถจัดการคนธรรมได้ อย่างนี้หลินเทียนก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

ทั้งสองคนคนเดินไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็มาถึงที่ที่รถของหลินเทียนจอดอยู่

"หลินเทียนนี่รถของนายหรอ"เป่ยหยวนจ้องมองไปที่รถเฟอร์รารี่ข้างหน้าดวงตาเป็นประกาย

"ใช่แล้ว ทำไมนายไม่เชื่ออย่างงั้นหรอ"

"เชื่อๆ แน่นอนว่าฉันเชื่อ"ถ้าเป็นเมื่อก่อนเป่ยหยวนคงทำใจเชื่อยากแน่ แต่ตอนนี้หลังจากที่ได้รู้ว่าหลินเทียนถึงขนาดมีบอดี้การ์ดสองมาคุ้มครองเป่ยหยวนเชื่ออย่างสนิทใจ

"เอาล่ะขึ้นรถกันเถอะพวกเจิ้งฟานกับเหลียงเหว่ยคงจะรอนานแล้ว"หลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมกับขึ้นไปในรถ

"อืม"เป่ยหยวนไม่รอช้าขึ้นรถตามหลินเทียน

รถเฟอร์รารี่ถูกสตาร์ทขึ้นมาจากนั้นก็มุ่งหน้าออกจากโรงจอดรถ