มีคนเป็นลม!

เจิ้งฟานเเละเป่ยหยวนทะเบาะกันสักพักไม่นานเหลียงเหว่ยก็ได้กลับมาพร้อมกับตั๋วในมือสี่ใบ

เป่ยหยวนเห็นตั๋วในมือเหลียงเหว่ยดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที เขาไม่รอช้ารีบยื่นมือหยิบตั๋วในมือเหลียงเหว่ย

เจิ้งฟานเห็นการกระทำของเหลียงเหว่ยเขาอดไม่ได้ที่จะเค้นเสียงหัวเราะออกมาด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย"เหอะ เด็กน้อย~" เขากล่าวออกมาพร้อมกับลากเสียงให้ยาว

ได้ยินคำพูดของเจิ้งฟาน เป่ยหยวนก็หน้าแดงด้วยความอับอายเขาจะคืนตั๋วกลับไปก็ไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงกระทืบเท้าและออกห่างจากเจิ้งฟาน

หลินเทียนเเละเหลียงเหว่ยเห็นการกระทำของเป่ยหยวนพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาที่มุมปาก

ทั้งสี่คนพากันไปนั่งเครื่องเล่นต่างๆภายในสวนสนุกเทียนกง ในพวกเขาทั้งสี่คนนั้นเป่ยหยวนคาดว่าน่าจะเป็นคนที่สนุกที่สุดแล้ว เขากรีดร้องทุกๆเครื่องเล่นที่ตัวเขาได้เล่น

ในเวลาเที่ยงของวัน

ทั้งสี่คนได้รวมตัวกันใต้ต้นไม้แห่งหนึ่ง เหลียงเหว่ยตอนนี้กำลังลูบหลังเจิ้งฟาน ซึ่งตัวเจิ้งฟานตอนนี้กำลังอ้วกอยู่ในถังขยะ

เป่ยหยวนมองไปที่เจิ้งฟานที่กำลังอ้วกอยู่ เขาเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยมองเจิ้งฟานด้วยความดูถูก"เหอะ เเค่เล่นเครื่องเล่นแค่นี้ก็ถึงกับอ้วกเลย ไม่ไหวเลยจริงๆ" เป่ยหยวนคิด ในที่สุดเขาก็ได้แก้แค้นเจิ้งฟานได้แล้ว บังอาจมาทำให้เขาขายหน้า

"เหอะ ใครจะไปทนทานเหมือนเด็กน้อยอย่างนายกัน"เจิ้งฟานบ้วนปากเขาหันหน้ามองเป่ยหยวนด้วยสายตาที่ยี่ยวน ตั้นแต่งตอนเข้าพวกเจาทั้งสองก็ยังคงไม่เลิกที่จะจิกกัดกัน

"นายว่าใครเด็กน้อย"เป่นหยวนได้ยินคำกล่าวของเจิ้งฟานเขาก็โมโหขึ้นมาทันที ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเจิ้งฟานชอบเรียกเขาว่าเด็กน้อย คนตัวโตอย่างเขาจะเป็นเด็กน้อยได้ยังไงกัน

"ใครจะรับก็รับ"เจิ้งฟานยิ้มให้กับเป่ยหยวนเขากล่าวออกมาด้วยท่าทีที่ยียวน

"นาย..!"เห็นรอยยิ้มยียวนของเจิ้งฟาน เป่ยหยวนก็ของขึ้นทัน

"เฮ้ๆ พวกนายหยุดทะเลาะกันได้แล้ว ทำไมชอบทะเลาะกันเหมือนเด็กๆไปได้"เหลียงเหว่ยเดินไปตบบ่าเป่ยหยวนและกล่าวออกมา เขารู้สึกเอือมทั้งสองมากเวลาว่างเมื่อไหร่ชอบทะเลาะกันทุกที

"เหลียงนายดูเจิ้งฟานสิ ชอบหาว่าฉันเป็นเด็กน้อย"เป่ยหยวนจับมือเหลียงเหว่ยและฟ้องออกมาเหมือนกับเด็กน้อยกำลังฟ้องคุณครูว่าถูกรังแก

"ก็นายเป็นเด็กน้อยจริงๆนิ นายว่าจริงไหมหลินเทียน"เจิ้งฟานคิดหาหลินเทียนเป็นพวก

หลินเทียนได้ยินคำถามของเจิ้งฟานเขาก็ยิ้มเล็กน้อยเเละไม่ได้ใส่ใจ พวกนายทะเลาะกันอย่าลากฉันเข้าไปด้วย

"หลินเทียนนายก็คิดว่าฉันเป็นเด็กน้อยอย่างงั้นหรอ"เป่ยหยวนจ้องมองหลินเทียน เขามองหลินเทียนด้วยสายตาที่ผิดหวัง

หลินเทียนเห็นอย่างนั้นก็ทำอะไรไม่ถูก เขามองไปที่เหลียงเหว่ยเพื่อขอความช่วยเหลือ

เหลียงเหว่ยพยักหน้าเข้าใจ เขามองเป่ยหยวนแล้วกล่าว "เอาละๆ นายไม่ใช่เด็กน้อย เฮ้..นี่ก็เที่ยงแล้วนี่น่าเราไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันได้ยินคนพูดว่าสวนสนุกเทียนกงมีอาหารบุฟเฟ่ต์ด้วยนี่น่า"เหลี่ยงเหว่ยตั้งใจจะดึงความสนใจของเป่ยหยวนด้วยของกิน

และมันก็ได้ผลเป่ยหยวนเมื่อได้ยิน อาหารบุฟเฟ่ต์ ดวงตาของเขาก็ประกายขึ้นทันที "อาหารบุฟเฟ่ต์! จริงหรอ..งั้นเราไปกินกันเถอะ"เป่ยหยวนกล่าวออกมาเหมือนกับว่าลืมเรื่องที่ทะเลาะกันเมื่อกี้นี้แล้ว

เจิ้งฟานและหลินเทียนหันมามองหน้ากันและยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

...........

ร้านอาหารในสวนสนุกเทียนกง

เป่ยหยวนมองไปที่อาหารมากมายที่กำลังตั้งโชว์อยู่ด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะกระโจนเข้าไปหยิบอาหารเหล่านั้นมากิน

"ไปเถอะ ไปหาที่นั่งกันก่อน"เหลียงเหว่ยกล่าวออกมาพร้อมกับนำทางทั้งสามคนไปหาที่นั่ง

ทั้งสี่คนนั่งที่นั่งมุมหนึ่งในห้องโถง เจิ้งฟานมองสำรวจภายในห้องโถงเขาอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมา "ที่นี่ชั่งหรูหราจริงๆ "

พื้นที่ในห้องโถงตกแต่งได้หรูหรามาก ทั้งพื้นที่ในห้องโถงตกแต่งโทนสีทองอร่าม ทำให้คนที่เข้ามาด้านในรู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในพระราชวังโบราณ

หลินเทียนสำรวจห้องโถงและเห็นด้วยกำคำพูดของเจิ้งฟาน "ใช่ มันหรูหราจริงๆ"

"เราไปเอาอาหารกันเถอะฉันหิวแล้ว"เป่ยหยวนไม่สนใจบรรยาของห้องโถงของสนใจเพียงแค่อาหารเท่านั้น

"นายสามารถหยิบมันได้ตามใจเลย"เหลียงเหว่ยชี้ไปที่อาหารมากมายที่กำลังตั้งโชว์เขากล่าวกับเป่ยหยวน

"จริงหรอ?! งั้นฉันไปเอาอาหารก่อนน่ะ"เป่ยหยวนไม่รอช้าและมุ่งหน้าไปเอาอาหารทันที สำหรับเขาแล้วอาหารบุฟเฟ่ต์ไม่ต่างอะไรจากสรวงสวรรค์เลยทีเดียว เมื่อมีโอกาสก็จะต้องเก็บเกี่ยวอย่างเต็มที่

เป่ยหยวนก้าวเท้ามุ่งหน้าไปหาอาหารที่กำลังตั้งโชว์อย่างรวดเร็ว เจิ้งฟานเห็นอย่างนั้นอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง "เด็กน้อยเห็นแก่กิน"

โชคดีที่เป่ยหยวนไปไกลแล้วเลยไม่ได้ยินไม่งั้นมีหวังได้ทะเลาะกันอีกครั้งแน่

รอเพียงไม่นาน เป่ยหยวนก็ได้กลับมาพร้อมกับจานอาหารมากมายภายในมือ เขาเสิร์ฟอาหารบนโต๊ะและกล่าวกับทั้งสามคนว่าเชิญทานได้ตามสบาย

ทั้งสี่คนทานอาหารไปด้วยพร้อมกับพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยไปด้วย

"มีคนเป็นลม!!!"

จู่ๆก็ได้มีเสียงมาขัดจังหวะการทานอาหารของทั้งสี่คน

หลินเทียนมองไปยังต้นเสียง เขาเห็นผู้คนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง

หลินเทียนใช้สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเพื่อดูว่าผู้คนกำลังมุวดูอะไรกันอยู่ สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลินเทียนทะลุผ่านผู้คนและเห็นสิ่งที่พวกเขากำลังมุงดูอยู่

ปรากฏว่าสิ่งที่ผู้คนกำลังมุงดูอยู่นั้นเป็นชายแก่คนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ชายแก่คนนั้นกำลังชักกระตุกอยู่ด้วยความทรมาน

"เกิดอะไรขึ้น?!"เหลียงเหว่ยเห็นคนกำลังมุงดูบางอย่างอยู่เขากล่าวออกมา

"ไม่รู้ เราไปดูกันเถอะ"เจิ้งฟานกล่าวออกมาพร้อมกับชวนไปดู

"ไปกัน"เป่ยหยวนพยักหน้า

ทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปหากลุ่มคนที่กำลังมุงอยู่

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยปู่ของฉันด้วย" สาวน้อยกำลังร้องไห้อย่างตื่นตระหนกข้างๆชายแก่ที่กำลังชักกระตุก เธออ้อนวอนของให้คนที่มามุงดูอยู่นั่นช่วยปู่ของเธอ

"สาวน้อยใจเย็นๆเราได้เรียกรถพยาบาลมาแล้วเธอไม่ต้องกังวล"หญิงวัยกลางคนหนึ่งในคนที่มุงอยู่กล่าวออกมา เมื่อกี้ทางพนักงานได้เเจ้งให้รถพยาบาลมารับแล้ว

"ใครในที่นี้เป็นหมอบ้าง กว่ารถพยาบาลจะมารับก็น่าจะอีกประมาณ 15นาที ขืนรอไปแบบนี้มีหวังชายแก่คนนี้ไม่รอดแน่"จู่ๆในฝูงชนก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

"ใช่แล้ว ท่าทางของชายชราคนนี้น่าจะไม่ไหวแล้ว"ชายอีกคนในฝูงชนกล่าวออกมา

สาวน้อยได้ยินคำพูดของฝูงชนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเสียงดัง "คุณปู่ ไม่นะคุณปู่.."