โชคสูงสุด!

“หรูเหม่ย ช่วยข้าเก็บผลไม้หน่อย!” ซุนห่าวกล่าว

“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ครู่ต่อมา จานที่มีเชอร์รี่สดๆวางอยู่บนโต๊ะ ผิวของเชอร์รี่เป็นสีแดงมันวาว มันเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของผลไม้

มู่ปิงแอบส่ายหัวเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของหลัวหลิวหยาน

ไม่ว่านางจะมองอย่างไร มันก็ยังคงเป็นผลไม้ทางโลก เป็นแค่ผลไม้ธรรมดา นางหยุดกินของแบบนี้ไปนานแล้ว

ไม่คิดเลยว่า หลัวหลิวหยานจะถูกล่อลวงโดยอาหารทางโลกเช่นนี้

ช่างเป็นความล้มเหลวในฐานะผู้ฝึกตน!

“แม่นาง ไม่จำเป็นต้องเป็นเกรงใจ ทานเถอะ!” ซุนห่าวกล่าว

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” หลัวหลิวหยานหยิบเชอร์รี่ขึ้นมาก่อนจะกินมันด้วยท่าทางพึงพอใจ

“เฮ้อ … ”

มู่ปิงถอนหายใจพลางหยิบเชอร์รี่ขึ้นมา

ผลเชอร์รี่เหล่านี้เป็นอาหารของคนธรรมดา จริงๆแล้วมู่ปิงไม่ต้องการที่จะกินมัน แต่นางก็ต้องการรักษาหน้าของซุนห่าวไว้บ้าง

นางตัดสินใจกินอย่างไม่เต็มใจ

มู่ปิงค่อยๆนำผลเชอร์รี่เข้าปากแล้วกัดเบาๆ

“ผู่…” น้ำจากผลเชอร์รี่ที่นางกัดลงไปพุ่งออกมา

ทั้งกลิ่นที่หอมหวนและรสชาติหวานๆเอ่อล้นอยู่ภายในปากของนาง

อร่อยมาก!

ต่อมรับรสของนางเปิดออก เซลล์ต่างๆเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว หลังจากกัดลงไปครั้งที่สอง พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์อย่างที่หาที่เปรียบมิได้ก็พรวยพรุ่งออกมา

พลังวิญญาณเหล่านี้หลอมรวมเข้ากับพลังอมตะก่อนหลั่งไหลเข้าสู่เส้นลมปราณของนางราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก

ในขณะนี้ มู่ปิงรู้สึกว่าเส้นลมปราณของนางกำลังขยายออก นางเริ่มใช้ทักษะการบ่มเพาะอย่างรวดเร็วเพื่อถ่ายเทพลังนี้ไปยังจุดตันเถียน

พลังอมตะในเส้นลมปราณของนางได้เปลี่ยนแปลงร่างกายของนางอย่างรวดเร็ว ภายในชั่วลมหายใจสั้นๆ ร่างกายของนางก็แข็งแกร่งขึ้นเป็นสิบเท่า!

“นี่ … เป็นไปได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้นกับข้า?" มู่ปิงอุทาน หัวใจของนางไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานานราวกับว่าภายในจิตใจของนางนั้นถูกน้ำท่วมอย่างฉับพลัน

“ตูม!”

ประตูที่ขวางกั้นความก้าวหน้าของนางแตกออก พลังที่ปิดกั้นในขั้นต้นอยู่พังทลายลงในทันที

ในเวลานี้ นางมาถึงขอบเขตข้ามผ่านภัยพิบัติขั้นกลางแล้ว

เมื่อมู่ปิงสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในจุดตันเถียน ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

นางพยายามอย่างหนักเพื่อระงับการฝึกฝนไว้ เพื่อเตรียมการรับมือกับสายฟ้าแห่งความทุกข์ยาก

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงสายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสี แต่นางจะไม่สามารถข้ามผ่านมันไปได้อย่างแน่นอนหากไม่มีอาวุธวิญญาณระดับสูง

หลังจากผ่านไปหลายปี นางก็เก็บรวบรวมวัตถุดิบสำหรับอาวุธวิญญาณระดับสูงได้แปดในสิบส่วนแล้ว อย่างมากที่สุดภายในสองปี นางก็จะได้วัตถุดิบทั้งหมดมา

ในเวลานั้น นางวางแผนจะขอให้ปรมาจารย์ช่างตีเหล็กสร้างอาวุธจิตวิญญาณที่ทรงพลังให้ และเมื่อนั้นนางก็จะมีโอกาสห้าในสิบส่วนที่จะรอดจากสายฟ้าแห่งความทุกข์ยาก

ผลไม้นี่มันทำให้ข้าทะลวงขั้นมา!

ตอนนี้ข้าตายแล้วแน่ๆ!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ มู่ปิงก็เงยหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

นางเห็นเมฆดำปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในทันใด

กินเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ภายในระยะหนึ่งร้อยลี้ ท้องฟ้าทั้งหมดก็ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำสนิท

“จื่อ … ” สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสีส่งเสียงดังขึ้นบนท้องฟ้า

ทุกครั้งเสียงนี้ดังขึ้น มันทำให้หนังศีรษะของผู้คนรู้สึกเหมือนถูกเข็มหลายร้อยเล่มทิ่มใส่

ซุนห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันมองกลับไปที่หวงหรูเหม่ย หลังจากที่เห็นท่าทางที่เป็นปกติของนาง เขาก็ค่อยๆผ่อนคลายขึ้น

“ดูเหมือนว่าหรูเหม่ยจะไม่กลัวฟ้าร้องแล้ว” ซุนห่าวแอบพึมพัม

ในเมฆที่มืดมิด สายฟ้าสามสีเริ่มควบแน่นก่อตัวเป็นยักษ์สายฟ้าตนหนึ่ง

หลังจากยักษ์สายฟ้าก่อตัวเสร็จสมบรูณ์ มันก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ข้าออกมาอีกแล้ว ฮ่าฮ่า วิเศษมาก!”

“คราวนี้ข้าอยากจะดูหน่อยว่าเจ้าตัวเล็กคนไหนกำลังเผชิญกับความทุกข์ยากนี้อยู่”

“เจ้ากุ้งตัวเล็ก ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าพลังจากสวรรค์นั้นไม่อาจต้านทานได้!”

“คราวนี้ข้าจะต้องทำให้วิญญาณของเจ้าหายไป มิฉะนั้น ผลงานในปีนี้ของข้าจะต่ำกว่ามาตรฐาน ถ้าเป็นอย่างนั้นมันจะทำให้ข้าไม่มีหน้ากลับไปหาอาจารย์!” เมื่อกล่าวมาถึงจุดนี้ ดวงตาของยักษ์สายฟ้าก็กวาดออกไป มันจ้องไปที่มู่ปิงในทันที

มู่ปิงขนลุกไปทั้งตัวหลังจากถูกจ้อง มันราวกับว่านางกำลังถูกจ้องโดยอสูรจากนรก ร่างกายของนางสั่นรุนแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“จื่อ…” บนท้องฟ้า สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสีเริ่มก่อตัว พลังอำนาจที่ไร้ต้านนี้กดขี่สิ่งมีชีวิตทุกสิ่งอย่าง

มู่ปิงหลับตาลงรออย่างเงียบ ๆ นางรอช่วงเวลาที่จะกำลังจะมาถึง

ภายในเมฆบนท้องฟ้า หนังศีรษะของยักษ์สายฟ้าด้านชาอย่างฉับพลัน

“พระเจ้า ตัวตนสูงสุดนั่งอยู่ที่นั่น!”

“ข้า … ข้ามาที่นี่อีกแล้วหรือ?”

“อืม ดูเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับผู้สูงส่ง!”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ขอให้โชคดี!”

หลังจากกล่าวจบ ยักษ์สายฟ้าก็แสดงท่าทางเจ็บปวดออกมา มันดึงรังสีสายฟ้าออกมาจากร่างกายของมันแล้วโยนลงไป

“จื่อ…” สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสีหายไปในพริบตา เมฆดำรอบๆค่อยๆหายไป

ไม่กี่ลมหายต่อมา แดดก็สาดส่องลงมาราวกับทุกอย่างเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงแค่ความฝัน

"เกิดะไรขึ้น?" มู่ปิงตกตะลึง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เห็นได้ชัดว่าสายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสีที่น่าสะพรึงกลัวมุ่งเป้ามาที่นาง

แต่ตอนนี้ สายฟ้าแห่งความทุกข์ยากสามสีกลับไม่ผ่าลงมา

ต้องมีเหตุผลสำหรับเรื่องนี้

มีปรมาจารย์ช่วยนางไว้จากในเงามืดหรือ?

รอบๆนี้ แม้แต่เทพหลวนเก้าสวรรค์ก็ยังไม่มีความสามารถเช่นนี้ นอกจากนี้นางเพิ่งเรียกมันว่าเป็ด มันจะเต็มใจช่วยนางได้อย่างไร?

กล่าวไปแล้วก็ไม่มีใครอื่นอีกนอกจากนายน้อย! หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว มู่ปิงก็แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาอย่างกะทันหัน

นายน้อย ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้!

มู่ปิงมองไปที่ซุนห่าวด้วยความเคารพ

ทันใดนั้น หลังจากสำรวจตันเถียนดู นางก็ต้องตกตะลึงจนร่างกายสั่นสะท้าน

“สายฟ้าแห่งความทุกข์ยาก?!” สายฟ้าสีฟ้าอ่อนเปล่งประกายอยู่ภายในตันเถียนของนาง มันหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของนางทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว!

โชคสูงสุด! พระเจ้า ข้าโชคดีแบบนี้ได้ยังไง! ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้จะเป็นผลมาจากความช่วยเหลือของนายน้อยอย่างลับๆ

ขอบคุณเจ้าค่ะนายน้อย!

“แม่นางมู่ปิง ไม่ต้องอาย เชิญทานเถอะ!” เสียงของซุนห่าวเรียกสติของมู่ปิง

“ขอบคุณ นายน้อย!” มู่ปิงพยักหน้า นางหยิบเชอร์รี่ขึ้นมากินอย่างระมัดระวัง

นางแอบมองไปที่ซุนห่าวอย่างเงียบๆ แสงแห่งความเคารพและชื่นชมปรากฏขึ้นในแววตาของนาง

เขาช่วยชีวิตนางและให้โชคสูงสุดแก่นาง ความเมตตานี้เป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือน นางรู้สึกว่านางต้องมอบของขวัญให้เขาเพื่อแสดงความเคารพ

เมื่อคิดได้เช่นนี้ มู่ปิงก็แอบเปิดแหวนมิติของนางแล้วเริ่มตรวจสอบ

ในที่สุด ดวงตาของนางก็จับจ้องไปที่ก้อนหินสีดำที่ส่องประกาย

สิ่งนี้เรียกว่า หินทองคำอมตะ มันเป็นสมบัติของวิหารเทพ ทั้งนิกายมีเพียงไม่กี่ร้อยชิ้น มันเป็นของที่นางได้มาจากการชนะการแข่งขันในนิกายและมันเป็นรางวัลของผู้ที่อยู่ในสิบอันดับแรก!

ตอนแรก นางมีจุดประสงค์ที่จะใช้หินทองอมตะในการปรับแต่งอาวุธวิญญาณระดับสูงเพื่อป้องกันสายฟ้าแห่งความทุกข์ยาก

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางมีสายฟ้าแห่งความทุกข์ยากอยู่ในร่างกายของนางแล้ว นางจึงไม่กลัวสายฟ้าความทุกข์ยากอีกต่อไป

ถ้ามอบสิ่งนี้ให้กับนายน้อย เขาจะชอบมันใช่ไหม?

เมื่อคิดได้อย่างนั้น มู่ปิงก็หยิบหินทองคำอมตะออกมาแล้วยื่นให้ซุนห่าวด้วยความเคารพ

“นายน้อย เพราะข้ามารบกวนท่านในวันนี้ นี่ถือเป็นของขวัญเล็กน้อยแทนมารยาท ได้โปรดรับมันไว้!” มู่ปิงกล่าว

“หินทองคำอมตะ?!” มีประกายแสงปรากฏขึ้นในดวงตาหลัวหลิวหยาน

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลัวหลิวหยาน ซุนห่าวก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย

หินสีดำนี้ไม่ธรรมดา ในเมื่อนางเป็นคนมอบให้ข้า ข้าจะไม่รับได้ยังไง!

ข้าต้องหาเวลาเหมาะๆเพื่อมอบของบางสิ่งแก่นาง

ถ้านางไม่กล้ารับ? ข้าก็แค่แสร้งทำเป็นโกรธ มันจะทำให้นางไว้หน้าข้า

นางน่าจะรับมันไปเหมือนกับคนอื่นๆ

แผนดี! ซุนห่าวคิด

“แม่นางมู่ปิง มาที่นี่อีกเมื่อเจ้าต้องการ ไม่ต้องเกรงใจ!” ซุนห่าวยิ้มก่อนจะรับหินทองคำอมตะมาไว้ในมือพลางมองไปที่มัน

“เหล็กดี แต่เล็กไปหน่อย ยังไม่พอทำเป็นกริช!”