มอบไข่มุกวิญญาณให้เป็นของหวัญ

“ทำไมมันถึงเงียบขนาดนี้? ฟีนิกซ์โลหิตหนีไปแล้ว?” ใบหน้าของหลัวหลิวหยานเต็มไปด้วยความวิตกกังวล

ถ้าฟีนิกซ์โลหิตหนีไปได้ ทั้งโลกจะต้องพบกับหายนะครั้งใหญ่ แล้วนางยังจะมีหน้าไปทำภารกิจครั้งต่อไปของนายน้อยได้อย่างไร?

"ไป!"

นางกลายเป็นแสงพุ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เปลวไฟที่ทางเดินหายไปเพราะแกนกลางของฟีนิกซ์โลหิตแตกสลายไปแล้ว แล้วเพราะไม่มีเปลวไฟมาขวางกั้น มันเลยทำให้ความเร็วในการเดินทางของทุกคนไวกว่าปกติ

หลังจากผ่านไปไม่นาน ทุกคนก็มาถึงสุดถ้ำก่อนจะมองขึ้นไปเห็นรูขนาดใหญ่ที่ด้านบนถ้ำ

คลื่นของความวิตกกังวลวิ่งไปทั่วทั้งร่างกายของพวกเขาทุกคน หากฟีนิกซ์โลหิตหนีไปได้ ผลที่ตามมาจะต้องเป็นหายนะ

เป็นไปได้ไหมว่าฟีนิกซ์โลหิตจะเป็นคนทำรูบนถ้ำนี้?

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พวกเขาจะต้องไล่ตามมันไปโดยเร็วที่สุด

“ทุกคน ตามข้ามา!”

"อืม!"

ผู้ฝึกตนนับหมื่นบินขึ้นสู่ท้องฟ้าตามหลัวหลิวหยาน

เมื่อบินขึ้นไปบนท้องฟ้า หลัวหลิวหยานก็ได้ปล่อยจิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ของนางกวาดไปรอบๆ

นางไม่สามาถสัมผัสออร่าของฟินิกซ์โลหิตได้ภายในหนึ่งร้อยลี้

“อาจารย์ใหญ่ โปรดพาทุกคนไปค้นหาในเขตแดนต้องห้าม ถ้าได้ข่าวอะไรก็ให้รีบส่งข้อความมาถึงข้าในทันที! ข้าจะเอาไข่มุกวิญญาณไปให้นายน้อยก่อน บางทีนายน้อยอาจจะมีคำแนะนำสำหรับเรื่องนี้!”

หลัวหลิวหยานหันไปกล่าวกับเหวินเหรินซีและมู่ปิง

เมื่อทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับ หลัวหลิวหยานก็หันกลับไปมองยังผู้ฝึกตนคนอื่นๆ

“ถ้าพวกเจ้าต้องการเข้าร่วมพันธมิตรปราบปีศาจ ก่อนอื่น ฟังคำสั่งของอาจารย์ใหญ่และพยายามหาที่อยู่ของฟีนิกซ์โลหิต! ข้ามีเรื่องอื่นต้องไปทำ ขอตัวก่อน!” หลัวหลิวหยานกล่าวก่อนจะกลายเป็นสายรุ้งมุ่งหน้าไปยังภูเขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ทางใต้

หลังจากผ่านไปสักพัก หลัวหลิวหยานหยุดบินอยู่บนท้องฟ้า นางมองลงไปที่หุบเขาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

“นายน้อยอยู่ที่นี่หรือ? หรือว่าเขารู้แล้วว่าข้ากำลังมา จึงมารอข้าอย่างตั้งใจ? บางทีนายน้อยอาจจะกำลังรอไข่มุกอย่างใจจดใจจ่อ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะต้องรีบเอาไข่มุกวิญญาณแห่งความเงียบไปให้นายน้อยโดยเร็วที่สุด!” หลังจากกล่าวจบ หลัวหลิวหยานก็บินเข้าไปหาซุนห่าว

ในตอนนี้ เมื่อซุนห่าวมอบม้วนภาพให้กับซวนหยวนซี เขาก็หันไปเห็นหลัวหลิวหยานบินเข้ามาพอดี

“หลิวหยานพบนายน้อย!” หลัวหลิวหยานโค้งคำนับพร้อมกล่าวทักทาย

“หืมม แม่นางหลิวหยาน?” ซุนห่าวมองไปที่นางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามออกไป “เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ?”

“นายน้อย ข้าเพิ่งออกมาจาก รังฟีนิกซ์โลหิต!” หลัวหลิวหยานกล่าวตอบ

“รังฟีนิกซ์โลหิต?” ซุนห่าวตกใจเล็กน้อย ดวงตาของเขาเป็นประกาย “ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!”

แม้ว่ารังนกฟินิกซ์โลหิตจะไม่อันตรายอย่างที่คิด แต่นั่นก็เป็นแค่ในกรณีของเขาเท่านั้น เพราะด้วยการคุ้มครองของหรูเหม่ย ใครก็ตามที่กล้าโจมตีเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่แม่นางหลิวหยานเองก็กลับออกมาได้อย่างปลอดภัย เห็นได้ชัดว่าพลังของนางเองก็ไม่อ่อนแอ!

“ขอบคุณสำหรับคำชื่นชม! นายน้อย นี่คือไข่มุกที่ข้าพบ ข้าหวังว่านายน้อยจะรับมันไว้!” หลังจากกล่าว หลัวหลิวหยานก็หยิบไข่มุกวิญญาณขึ้นมาไว้บนฝ่ามือ

เมื่อมองไปที่ไข่มุกสีเทาแย้มขาวในมือของหลัวหลิวหยาน ดวงตาของซุนห่าวก็ส่องประกาย

ไข่มุกลูกนี้ถูกขัดอย่างประณีตสวยงามยิ่งกว่าหยก แถมยังสะท้อนแสงสลัวๆของดวงตะวันออกมา แน่นอนว่าในยามค่ำคืนมันจะต้องฉายแสงเป็นประกายระยิบระยับออกมา

นี่คือไข่มุกราตรีในตำนาน เขาจะสามารถใช้แสงนี้ส่องในเวลากลางคืนได้ ของดีขนาดนี้ก็ยังเอามาให้เขา หัวใจของซุนห่าวจะต้องเจ็บปวดแน่ถ้าเขาเลือกที่จะไม่รับมันไว้

“แม่นางหลิวหยานสุภาพมากจริงๆ เจ้าให้ของข้าอีกแล้ว!” ซุนห่าวหยิบไข่มุกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อซวนหยวนซีเห็นฉากนี้ หนังศีรษะของนางก็กลายเป็นด้านชา

แย่จริง!

ข้าโง่ขนาดนี้ได้ยังไง!

นายน้อยมอบวาดภาพอมตะที่ไม่มีใครเทียบได้ให้กับข้าแต่ข้ากลับไม่ได้คิดที่จะให้ของตอบแทนเขา

ไม่ว่านายน้อยจะเป็นเซียนอมตะหรือไม่ ไม่ว่าเขาจะชอบหรือไม่ชอบของที่ข้าให้ แล้วก็ไม่ว่าเขาจะรับหรือไม่รับก็ตาม แต่มันก็เป็นเรื่องของมารยาท!

เมื่อมองไปที่ท่าทางของหลัวหลิวหยาน เห็นได้ชัดว่านางผู้นี้รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี นางทำเช่นนี้เพื่อได้รับคำชมจากนายน้อย!

เมื่อคิดได้อย่างนี้ ซวนหยวนซีก็กวาดมองไปในแหวนมิติก่อนจะหาสิ่งของที่อยู่ภายใน

มีหินวิญญาณระดับสูงหลายร้อยชิ้นในแหวนมิติ ขวดโอสถและดาบจิตวิญญาณระดับกลาง 2 เล่ม … ไม่มีของดีๆสักชิ้นเดียว นายน้อยคงจะดูถูกมันเป็นแน่ ข้าควรทำอย่างไรดี?

“ข้าต้องกลับไปคุยกับพ่อของข้า!” ซวนหยวนซีพึมพำกับตัวเองพลางครุ่นคิด

ในอีกด้านหนึ่ง หลัวหลิวหยานถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลายและโล่งอก

นายน้อยยิ้ม การทดสอบนี้ถือว่าผ่าน อย่างไรก็ตาม นางควรถามเกี่ยวกับฟีนิกซ์โลหิตอย่างไรดี?

“นายน้อย มันเป็นแค่ของขวัญชิ้นเล็กๆ ถ้าท่านชอบข้าก็สบายใจ!” หลัวหลิวหยานกล่าว

“จะทำอย่างงั้นได้ยังไง!” ซุนห่าวส่งไข่มุกวิญญาณให้หวงหรูเหม่ยแล้วกล่าว “หรูเหม่ย เอาม้วนภาพออกมาสองสามม้วน!”

“เจ้าค่ะ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยหยิบม้วนภาพออกมาห้าม้วนแล้วมอบให้กับซุนห่าว

“แม่นางหลิวหยาน เนื่องจากเจ้าชอบภาพวาด ข้าจะให้ของเหล่านี้แก่เจ้า!” ซุนห่าวกล่าว

หลัวหลิวหยานเต็มไปด้วยความตะลึงเมื่อได้ยินคำที่ซุนห่าวกล่าวออกมา

อะไรนะ?

ให้ภาพวาดอมตะแก่นางห้าภาพ?

หรือว่าเป็นเพราะการกำจัดฟาโรห์?

ไม่ใช่!

การสังหารฟาโรห์ได้นั้นต้องขอบคุณนายน้อย มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนางเลย!

นายน้อยมอบภาพอมตะห้าภาพให้กับนาง มันจะต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งอื่นๆ

มันอาจจะเกี่ยวข้องกับฟีนิกซ์โลหิต นางต้องกลับไปคิดเรื่องนี้อย่างรอบครอบ ไปพูดคุยกับทุกคนน่าจะเป็นการดีที่สุด!

“พี่หลิวหยาน ฟีนิกซ์โลหิตตายแล้ว ไม่ต้องห่วง!” หวงหรูเหม่ยเองก็พอจะเดาได้ว่าหลัวหลิวหยานกำลังคิดอะไรอยู่

ดังนั้นนางจึงส่งเสียงผ่านจิตสำนึกศักดิ์สิทธิ์ไปหาหลัวหลิวหยาน

เมื่อนางได้ยินเรื่องนี้ หลัวหลิวหยานก็แอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ดูเหมือนว่านายน้อยจะรู้มานานแล้วว่าพวกเราไม่สามารถจัดการกับมันได้ ดังนั้นเขาจึงมาฆ่ามันด้วยตัวเอง

“ขอบคุณมาก นายน้อย!” หลัวหลิวหยานประสานมือโค้งคำนับแล้วรับภาพวาดมา

“ติ๊ง แต้มอวยพร +250!”

“ทำไมภาพวาดห้าภาพถึงได้แต้มเพียงสองร้อยห้าสิบแต้ม? มันควรจะเป็นสองพันห้าร้อยแต้มไม่ใช่หรือ? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมันถึงน้อยกว่าเดิมสิบเท่า?” ซุนห่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แม่นางหลิวหยาน สหายสนิทนั้นหายาก โปรดอย่าไม่ชอบมัน” ซุนห่าวกล่าว

อะไร? นายน้อยถือว่าข้าเป็นเพื่อน! มันคงเป็นเพราะว่าข้าได้เข้าใจความหมายที่นายน้อยแฝงมา

อย่างไรก็ตาม ก็ยังยากอยู่ดีถ้าจะถอดความหมายที่ลึกซึ้งต่างๆของนายน้อยด้วยตัวนางเอง

ความหมายแรก นายน้อยหมายถึงไข่มุกวิญญาณแห่งความเงียบ

ความหมายที่สองคือจัดการกับฟีนิกซ์โลหิต และความหมายที่สามก็คือจัดการกับฟาโรห์ กว่าพวกนางจะเข้าใจความหมายสามสิ่งนี้นั้นช่างยากลำบากยิ่งนัก

น่าอับอาย! หลัวหลิวหยานถอนหายใจเบาๆด้วยความอับอาย

“อืม แล้วแม่นางอี้หลิงล่ะ? ทำไมนางถึงไม่ได้อยู่กับเจ้า” ซุนห่าวถาม

“นายน้อย อี้หลิงกำลังฝึกฝนอยู่ในนิกายเลยไม่ได้ออกมากับข้า!” หลัวหลิวหยานกล่าว

“เมื่อนางฝึกเสร็จแล้วก็พานางมาทานอาหารที่บ้านของข้า!” ซุนห่าวกล่าว

นายน้อยบอกให้เราไป? เห็นได้ชัดว่ามีคำแนะนำต่อไป! หลัวหลิวหยานพยักหน้า “เจ้าค่ะ นายน้อย ข้าจะพาอี้หลิงไปในอีกไม่กี่วัน!”

“ดี!” ซุนห่าวกล่าว

หลัวหลิวหยานประสานมือแน่น “นายน้อย ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อน!”

"เดินทางปลอดภัย!"

หลัวหลิวหยานกลายเป็นสายรุ้งยาวแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

ซวนหยวนซีรอให้หลัวหลิวหยานจากไปก่อน จากนั้นนางก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานมือก่อนจะโค้งตัวลง

“นายน้อย อภัยให้ข้าด้วย แต่ข้ามีคำถามบางอย่าง” ซวนหยวนซีกล่าว

“แม่นางซวนหยวน เจ้ามีอะไรจะกล่าวก็ว่าออกมาเถอะ!” ซุนห่าวกล่าวว่า

“นายน้อย ท่านอาศัยอยู่ที่ใด? ข้าอยากจะแวะไปเยี่ยมท่าน!” ร่างกายของซวนหยวนซีสั่นเล็กน้อย

ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ หัวใจของนางเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง นางรู้สึกเสียใจอย่างมากหลังจากที่พูดประโยคนี้ออกไป

แย่สุดๆ! ข้าจะโง่เกินไปแล้ว! กล้าถามที่อยู่ของเซียนอมตะ กำลังจะหาเรื่องตายหรือ?

“นายน้อย ถ้าท่านไม่สะดวกก็ลืมไปเถอะ!” ซวนหยวนซีกล่าว

ซุนห่าวยิ้มพลางกล่าว “แม่นางซวนหยวน จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร? ข้าอาศัยอยู่ทางทิศใต้ของผู้เขาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ ถ้าเจ้ามีเวลาก็แวะมาหาข้าบ่อยๆ”

"ได้หรือ?" ใบหน้าของซวนหยวนซีเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ได้หรือ? มันก็ต้องได้สิ! ตราบใดที่มีผู้ฝึกตนมาที่บ้านของเขา เพียงแค่ทานอาหารและดื่มชา เขาก็จะสามารถเก็บเกี่ยวแต้มอวยพรได้แล้ว แล้วทำไมจะไม่ได้ละ?

นอกจากนี้ความแข็งแกร่งของซวนหยวนซีก็ไม่ได้ต่ำ เพียงแค่ให้ม้วนภาพกับนาง เขาก็ได้รับแต้มอวยพรมา 50 แต้มแล้ว

แม้จะไม่มาก แต่มันก็ไม่ได้แย่!

"แน่นอนสิ!" ซุนห่าวพยักหน้า

“ขอบคุณมาก นายน้อย!”

ซวนหยวนซีประสานมือคารวะ “นายน้อย คราวนี้ข้าออกมานานเกินไปแล้ว ข้าต้องกลับไปก่อน แล้วข้าจะมาขอบคุณท่านในครั้งต่อไป!”

"อืม!" หลังจากซุนห่าวพยักหน้า ซวนหยวนซีก็กลายเป็นสายรุ้งยาวทอดยาวออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่นาน ซวนหยวนซีมองไปด้านหลังนางแล้วตะโกน “ใคร?”

“เป็นข้าเอง!” ในตอนนี้ ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ค่อยๆปรากฏขึ้น

เมื่อเห็นชายวัยกลางคนคนนี้ ซวนหยวนซีก็แสดงท่าทางประหลาดใจออกมา

“ลุงหยิง ท่านมาที่นี่ทำไม?” ซวนหยวนซีถาม

“ข้าได้รับมอบหมายจากผู้นำตระกูล ข้ามาที่นี่เพื่อปกป้องคุณหนู!” ชายวัยกลางคนกล่าว

“ลุงหยิง แล้วท่านพ่อล่ะ” ซวนหยวนซีกล่าวอย่างกังวล

“น่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา” ชายวัยกลางคนกล่าว

“เราต้องกลับไปโดยเร็วที่สุด!”

"อืม!" ทั้งสองกลายเป็นสายรุ้งและรีบจากไป