เขาคือเทพเซียนร้อยเล่ห์!
ห่างจากบ้านพักของซุนห่าวออกไปไม่กี่ลี้ เงาสีดำสองตนซ่อนอยู่ในความว่างเปล่า
หนึ่งในนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหัวหน้าเผ่าหุ่นเชิด - โม่ฮั่น
แล้วเงาที่อยู่ถัดจากเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากผู้อาวุโสของเผ่าหุ่นเชิด-โม่ซาน
“บูม……”
เสียงทุ้มดังมาจากที่ห่างไกล เสียงนี้ดังก้องกังวานไปทั่ว คลื่นกระแทกกระทบร่างกายของทั้งสองจนทำให้เกิดความเจ็บปวด
ทั้งสองมีความตกใจปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า
“ท่านผู้นำตระกูล การโจมตีนี้มีเต๋าแห่งไฟแฝงเอาไว้อยู่ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นการโจมตีของเล่ยซาง!” โม่ซานกล่าว
“ไม่เลว เด็กคนนี้เป็นเพียงแค่ครึ่งเซียน แต่กลับสามารถระเบิดพลังออกมาได้ขนาดนี้ แข็งแกร่งมากจริงๆ!” โม่ฮั่น พยักหน้า
“ดูเหมือนจะไม่มีปราณที่ทรงพลังอยู่ที่นั่น เราควร……” โม่ซานกล่าว
โม่ฮั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดอย่างรอบคอบ เขาก็โบกมือ “ตามข้ามา!”
ภายใต้การนำของโม่ฮั่น ทั้งสองก็รีบบินลงมาแล้วยืนอยู่บนพื้น
จากนั้นทั้งสองก็กลายเป็นเงาโปร่งใสสองร่างวิ่งผ่านป่าทึบไป
ภายในเวลาไม่กี่นาที พวกเขาก็มาถึงภูเขาที่ซุนห่าวอาศัยอยู่ ทั้งสองค่อยๆก้าวไปข้างหน้าช้าๆอย่างระมัดระวัง
……
……
ที่เชิงเขา ทางทิศตะวันตกของบ้านพักของซุนห่าว
ภายในกระท่อมแห่งหนึ่ง
หนิงหมิงจือมองดูหม้อไฟที่กำลังเดือดอยู่ตรงหน้าเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
"ดี ดี!"
“ผู้มีพระคุณ โปรดจากไปอย่างสงบสุข!”
ถัดมา หนิงหมิงจือก็หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารแล้วกลืนลงไปในท้องของเขา
หลายวันมานี้นายน้อยไม่อยู่บ้าน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถไปฟังการบรรยายพระสูตรของนายน้อยได้ เขานึกถึงภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจากนายน้อยก่อนหน้านี้
ภารกิจที่ต้องมองหาปีศาจตัวที่สี่!
เป็นผลให้เขาพาปีศาจทั้งสามตัวตะเวนค้นหาไปทั่ว เขาได้พบกับปีศาจมากมายในทุกๆวัน
อย่างไรก็ตาม ปีศาจเหล่านี้นั้นอ่อนแอเกินไป มันช่วยไม่ได้จริงๆที่พวกมันจะถูกลิงน้อยทุบตีจนตาย
แล้วยังเป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างมากที่จะเอาปล่อยปีศาจพวกนี้ให้ตายไปอย่างสูญเปล่า ดังนั้นเขาจึงเชื่อฟังคำแนะนำของนายน้อยในการนำปีศาจพวกนี้มาทำเป็นอาหาร
“อาจารย์ ดูเถิด พี่ลิงลงมือฆ่าปีศาจอีกแล้ว เราจะไปเดินทางไปยงตะวันตกกันเมื่อไหร่?”
ชายร่างใหญ่พูดขึ้น ชายคนนี้คือปีศาจหมูที่กลายร่างเป็นคน
ข้างๆเขา มีชายคนหนึ่งชี้ใส่อสูรหมูพร้อมกับทำท่าทางโกรธๆ
การชี้นี้ทำให้ปีศาจหมูกลัวมากจนไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหนิงหมิงจือ
“ก็ตายอยู่ดี!”
“นายน้อยกล่าวไว้ว่า เมื่อเนื้อและเหล้าองุ่นผ่านลำไส้ พระพุทธเจ้าก็ทรงสถิตอยู่ในใจของเรา เมื่อมีความกรุณาในใจและความกรุณาในการกระทำ นั่นคือความกรุณาที่แท้จริง!”
“ตราบใดที่ลิงน้อยมีความดีอยู่ในใจก็เพียงพอแล้ว!”
“กินให้หมด!” หนิงหมิงจือกล่าว
“ของอร่อยอีกแล้ว อูฮา……” มุมปากปีศาจหมูน้ำลายหก
“นี่ เจ้าหมูนิสัยเสีย รู้แค่เรื่องกิน แต่กลับไม่ทำงานเลย!” ลิงปีศาจกล่าว
“พี่ลิง พวกเราไม่ได้มีท่านหรือ! นอกจากนี้ ท่านยังไม่สามารถกินอสูรเสือตัวใหญ่นี่ได้หมดไม่ใช่หรือ? มาเถอะ…… มากินด้วยกัน!”
“เมื่อเนื้อและเหล้าองุ่นผ่านลำไส้ พระพุทธเจ้าก็ทรงสถิตอยู่ในใจของเรา!”
"อร่อยมาก!"
หลังจากที่ปีศาจหมูกล่าวจบ ทุกคนก็เริ่มกินกันอย่างผ่อนคลาย
"ฮึ่ม!" ปีศาจลิงสูดลมหายใจเข้าแล้วเริ่มกิน
หนิงหมิงจือมองไปที่ชายชุดขาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาก่อนจะกล่าวขึ้น "เจ้ายังต้องการเป็นมังสวิรัติอยู่อีกหรือ?"
“ท่านอาจารย์ ข้าเป็นมังสวิรัติอยู่แล้วโดยธรรมชาติ ไม่มีทางที่ข้าจะกินเนื้อสัตว์ได้!”
ชายชุดขาวผู้นี้เป็นสิ่งที่ปีศาจม้าที่แปลงร่างกลายเป็นคน
“ไม่เป็นไร นั่งมองอยู่ข้างๆก็แล้วกัน!”
"ขอรับ ท่านอาจารย์!" ทั้งสามกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ยิ่งมองไปที่ปีศาจม้าที่นั่งกลืนน้ำลายของตัวเองอยู่ พวกเขาก็ยิ่งกินกันอย่างมีความสุขขึ้นไปอีก
ตอนนั้นเอง
“บูม!” เสียงดังออกมาจากยอดเขา
แรงกระแทกทำให้ทั้งบ้านสั่นสะท้านจนดูเหมือนว่ามันจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ หม้อไฟเองก็หกลงไปที่พื้นเพราะแรงสั่นสะเทือนนี้
"เกิดอะไรขึ้น?"
“ท่านอาจารย์ ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนโจมตีบ้านของนายน้อย!”
"อะไรนะ? หรือจะเป็นเผ่าปีศาจ? พวกมันกำลังมองหาความตายอยู่หรือไง?”
“ท่านอาจารย์ ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”
หนิงหมิงจือขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเลื่อนมือไปสัมผัสม้วนภาพวาดที่เขาเก็บไว้ใกล้กับร่างกายของตน ทันใดนั้น ใบหน้าแห่งความมั่นใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“ทุกตน ตามอาจารย์ไปปราบปีศาจ!” หนิงหมิงจือกล่าว
"ขอรับ อาจารย์!"
เมื่อกล่าวจบ พวกเขาก็ยกไม้ มีด ส้อม แล้วเดินออกไป
อีกด้านหนึ่งในป่าทึบ เงาสองร่างก็ค่อยๆรวมตัวกัน
ทั้งสองคือโม่ฮั่นและโม่ซาน หลังจากหยุดฝีเท้าลง สายตาของพวกเขาก็จ้องมองไปที่หนิงหมิงจือ
มนุษย์? ไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณ?
แถมยังมีปีศาจสามตนอยู่เคียงข้างเขา?
เขาเป็นลาหัวโล้นไม่ใช่หรือ?
“เขาคือเทพเซียนร้อยเล่ห์!”
ทั้งสองคนกล่าวออกมาพร้อมกันก่อนจะมองหน้ากันอย่างมีความสุข
พวกเขาหาเจอแล้ว!
สวรรค์เปิดทางให้แล้ว!
“ท่านผู้นำตระกูล ข้าลงมือเอง!” โม่ซานกล่าวขึ้น
“อืม!” โม่ฮั่นพยักหน้าอย่างเงียบๆ
“ฟึบ……” ร่างของโม่ซานเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เพียงเวลาไม่ถึงครู่หนึ่ง เขาก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นผู้ชายคนหนึ่งแล้ววิ่งออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
“อาจารย์ รอก่อน!” โม่ซานตะโกน
เมื่อหนิงหมิงจือได้ยินเสียงนี้ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความงุนงง เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาก็เห็นชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
ใบหน้าของปีศาจทั้งสามเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
"เกิดอะไรขึ้น?" หนิงหมิงจือกล่าว
“ท่านอาจารย์ ท่านควรหยุดเสแสร้งได้แล้ว ข้ารู้ว่าท่านเป็นปรมาจารย์เต๋าที่ยิ่งใหญ่!”
“ตอนนี้ท่านกำลังฝึกฝนในเส้นทางมนุษย์ ในร่างมนุษย์ แต่จริงๆแล้วท่านแข็งแกร่งมาก! ข้ากล่าวถูกหรือเปล่า?"
หลังจากกล่าวสองประโยคนี้จบ โม่ซานก็ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วมองไปที่หนิงหมิงจืออย่างระมัดระวัง
โม่ซานคิดเรื่องนี้มาอย่างดี ตราบใดที่เขาทำลายหัวใจเต๋าของเทพเซียนร้อยเล่ห์ได้ มันจะต้องทำให้เขาได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้นการฆ่าเขาก็จะเหมือนกับการเชือดไก่
แต่สิ่งที่เขาเห็นในวินาทีถัดมาก็คือ
“???”
หนิงหมิงจือยืนนิ่งอย่างตะลึงงันพร้อมกับเครื่องหมายคำถามบนหัวของเขา
ปีศาจทั้งสามที่ติดตามอยู่ด้านหลังของเขาก็เต็มไปด้วยความสับสนงุนงงที่แสดงออกมาทางสีหน้า
"อะไร? ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเลย?”
“มันไม่ได้ทำลายหัวใจเต๋าของเขาหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไง!”
“หรือว่าข่าวลือเรื่องหัวใจเต๋าจะเป็นเรื่องเท็จ! บัดซบ!”
หลังจากกล่าวจบ ร่างของโม่ซานก็เปล่งประกาย เขาหายไปปรากฏอยู่เบื้องหน้าของหนิงหมิงจือในฉับพลัน เขาเล็งไปที่หน้าอกของหนิงหมิงจือแล้วตบฝ่ามือออกไป
“ปัง!”
หนิงหมิงจือบินชนเข้ากับกระท่อมเหมือนกับว่าวขาดสาย
“บูม…” กระท่อมระเบิดออกอย่างรุนแรง หนิงหมิงจือถูกฝังอยู่ภายในและไม่ทราบถึงชีวิตและความตายของเขา
"อ่อนแอมาก? เทพเซียนร้อยเล่ห์เป็นมนุษย์ธรรมดาจริงๆ? สุดท้ายก็เป็นแค่ลาหัวโล้นธรรมดา?” สีหน้าเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าของโม่ซาน
“บา…” ลิงปีศาจคำราม มันกระซับไม้ในมือแล้ววิ่งไปข้างหน้า
"ปัง!"
แต่ทว่า มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโม่ซาน ทุกกระบวนท่านที่ทันใช้ถูกปัดออกไปหมด
“บูม…”
หลังจากเสียงนี้ดังขึ้น ปีศาจลิงก็ถูกตบลงกับพื้นจนทำให้ฝุ่นลอยฟุ้งขึ้นไปบนท้องฟ้า
เมื่อเห็นฉากนี้ ปีศาจหมูที่กำลังจะวิ่งเข้าไปโจมตีก็อดไม่ได้ที่จะหยุดนิ่งอยู่กับที่อย่างตกตะลึง
“พี่หมู ถอยไป!”
เมื่อปีศาจม้าเห็นฉากเหล่านี้ เขาก็ส่ายหัวก่อนจะวิ่งเข้าหาโม่ชาน “กล้าทำร้ายอาจารย์ ข้าจะสู้กับเจ้า!!”
หลังจากกล่าวเช่นนี้ ปีศาจม้าก็ปลิวออกไปอย่างรุนแรง ร่างกายของมันกระแทกลงกับพื้น
ทุกอย่างกลับสู่ความสงบอีกครั้ง
เมื่อโม่ซานมองดูฉากทั้งหมดแล้วอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวไปมา
“เทพเซียนร้อยเล่ห์ถูกกล่าวขานว่าเป็นเทพอมตะ คาดไม่ถึงว่าจะอ่อนแอมากขนาดนี้!” โม่ซานกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
ทันทีที่ถ้อยคำเหล่านี้หลุดออกจากปากเขาไป
“ปัง…” เสียงกระทบพื้นดังขึ้น
ในทิศทางที่ปีศาจลิงถูกโจมตีปลิวออกไป แสงสีแดงสองดวงสาดส่องออกมาจากฝุ่นควัน
ร่างมหึมาปรากฏขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“บูม! บูม…” ทุกย่างก้าวทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
ลิงยักษ์กางกำปั้นที่ใหญ่ราวกับจะปกคลุมท้องฟ้าแล้วทุบมันลงไปที่โม่ซาน
เมื่อเห็นฉากนี้ รูม่านตาของโม่ซานหดเล็กลง เขาขยับตัวถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า มันก็สายเกินไปแล้ว
“บูม!”
พื้นดินถูกฉีกขาด ฝุ่นควันมหาศาลปลิวขึ้นมาจากพื้น ฉากทั้งหมดนี้ราวกับวันสิ้นโลกกำลังมาถึง
ร่างกายของโม่ซานถูกกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมา เขาก็เห็นหมัดสองหมัดพุ่งลงมาจากท้องฟ้าอีกครั้ง หมัดนี้เล็งไปที่หน้าอกของเขาแล้วทุบลงไปอย่างแรง
“บูม! บูม!”