ถอนตัวจากวิหารเทพ

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมไปทั่ว ทุกคนมองไปที่เหวินเหรินซีราวกับว่าพวกเขากำลังมองเห็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว

ฆ่าครึ่งเซียนด้วยมือเปล่า มันดูง่ายราวกับกำลังเชือดไก่

ในโลกปัจจุบัน แม้แต่เผ่ามังกรก็คงจะฆ่าตนตัวระดับครึ่งเซียนได้ไม่ง่ายขนาดนี้?

“เขา …… เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบใดไปแล้ว ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาน่ากลัวเกินไป!”

“ข้าไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้เลย และก็ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนด้วย!”

“ดูเหมือนว่าโชคที่เขาได้รับมาคงจะเหนือจินตนาการเกินไป!”

ผู้ฝึกตนที่อยู่รายล้อมพึมพำกับตัวเอง พวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างมาก

เจียงคุนและฟางหนิงมองไปที่เหวินเหรินซีด้วยความกลัว ขาทั้งสองข้างของทั้งสองสั่นขึ้นอย่างรุนแรงโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ตุบ ตุบ!” ชายทั้งสองคุกเข่าลงกับพื้น

“เหวิน …… ผู้ดูแลเหวิน ข้า …… ข้าผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตข้าด้วย!”

“ผู้ดูแลเหวิน ข้าสมควรตาย ข้าไม่มีความคิดอยากได้ดาบอมตะของเจ้าอีกแล้ว!” หลังจากกล่าวออกมาเช่นนั้น ทั้งสองคนก็โขกหัวลงกับพื้น

“ฮี่ฮี่ ……” เหวินเหรินซียิ้มอย่างเย็นชาก่อนจะง้างมือแล้วตบออกไป

ใบหน้าของเจียงคุนและฟางหนิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาพร้อมกัน จากนั้นก็ยกอาวุธขึ้นขวางไว้ข้างหน้า

“ม่ายยย……” เสียงร้องหายไปอย่างกะทันหัน

“เพล้ง”

การตบนี้ทำให้อาวุธแตกออกในทันที

ความเร็วของฝ่ามือยังไม่ลดลง มันตบไปที่ศีรษะของทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

“โพละ……”

โล่และหัวระเบิดออก

“ตุบ……” ศพหัวขาดล้มลงกับพื้นแล้วกระตุกไม่หยุด เลือดสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน

ทุกพื้นที่ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

“ตาย ตายหมดแล้ว?”

“สองคนนั้น คนหนึ่งเป็นครึ่งเซียนขั้นสาม อีกคนหนึ่งเป็นครึ่งเซียนขั้นสี่!”

“เหวินเหรินซีผู้นี้น่ากลัวเกินไป!”

ผู้ฝึกตนที่อยู่รายรอบมองไปที่เหวินเหรินซีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

เหวินเหรินซียืนอยู่กับที่พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ

ใครก็ตามที่ถูกเหวินเหรินซีมองผ่าน พวกเขาต่างก็ก้มหน้าลงอย่างไม่กล้ามองไปที่เหวินเหรินซีตรงๆ

บรรดาผู้ที่รอดชีวิตจากตระกูลฟางและวิหารเทพล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว

พวกเขายืนตัวสั่นอยู่กับที่ ผู้นำของพวกเขาถูกฆ่าไปง่ายๆเหมือนกับเชือดไก่

ถ้าพวกเขายังอยากที่จะสู้ต่อ มันจะต่างกับการพุ่งเข้าหาความตายตรงไหน?

“ใครอีก?” เหวินเหรินซีตะโกน

ไม่มีใครตอบ รอบๆมีแต่ความเงียบสงัด

สายตาของเหวินเหรินซีกวาดมองไปผู้ที่ติดตามเจียงคุนมาก่อนจะกล่าวขึ้น “ฟังข้า!”

“เหวิน …… ผู้ดูแลเหวิน ท่าน……ท่านกล่าวสิ่งที่ท่านต้องการมาได้เลย!” ชายคนหนึ่งยืนขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นไหว

“เพราะวิหารเทพส่งคนมากดขี่ชายชราด้วยวิธีการเช่นนี้!”

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะขอถอนตัวออกจากวิหารเทพ! จากนี้ไปข้าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับวิหารเทพอีกต่อไป!” เหวินเหรินซีกล่าว

"ได้เลยขอรับ!" ชายผู้นั้นกำหมัดแน่นแล้วทำความเคารพ

“และทุกคน ถ้าเกิดต้องการดาบอมตะของชายชราผู้นี้ อย่าลังเลที่จะลงมือ!”

หลังจากกล่าวจบ เหวินเหรินซีก็เดินเข้าไปในลานของวิหารเทพแดนตะวันตกด้วยก้าวย่างใหญ่ๆ

ครู่ต่อมา เขาก็เดินออกมาอีกครั้ง

“ฟิ้วว……”

จากนั้นเขาก็กลายเป็นรุ้งยาวและบินหายไปในท้องฟ้า

“ฮ่ะฮาฮาฮา ……”

เหวินเหรินซีเปล่งเสียงหัวเราะออกมาราวกับว่าเขาได้ระบายความคับข้องที่อยู่ในใจของเขามาหลายปี

“นี่ใช่ความเป็นอิสระที่นายน้อยกล่าวถึงหรือเปล่า?”

“ตอนนี้ การได้ออกจากวิหารเทพนั้นทำให้ข้ารู้สึกดีเป็นอย่างมาก!”

“ไม่มีข้อจำกัดแล้ว ข้าสามารถรับใช้นายน้อยได้ดียิ่งขึ้น!”

“นายน้อย ท่านแค่อยู่เบื้องหลัง ข้าจะเป็นตัวหมากในมือของท่าน ข้าจะกำจัดทุกสิ่งที่ท่านชี้ให้ข้าฆ่า!” เหวินเหรินซีพึมพำและกำหมัดแน่น

……

……

เวลา สองวันผ่านไปในพริบตา

เกือบสามวันของการบิน ในที่สุดมู่ปิงก็มาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของภาคกลาง

เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มู่ปิงก็ส่ายหัวไปมาอยู่ครู่หนึ่ง

เพราะการได้อยู่ภายในวังทะเลสาบหยกมาเป็นเวลานาน ทำให้ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนกับได้เดินทางออกจากเมืองใหญ่แล้วมายังพื้นที่ชนบทอันห่างไกล

สิ่งที่นางเห็นอยู่เบื้องหน้า มันไม่มีอะไรเลยนอกจากความแห้งแล้ง

ทันใดนั้น มู่ปิงก็เลิกคิ้วขึ้น เมื่อมองไปในทิศทางของตระกูลซวนหยวน นางก็อดไม่ได้ที่จะเบิกกว้าง

คลื่นปราณแห่งโชคลาภลอยล่องอยู่เหนือตระกูลซวนหยวนราวกับว่าบนท้องฟ้านั้นเต็มไปด้วยแสงแห่งดวงดาว

แม้จะเป็นในช่วงเวลากลางวัน แสงพวกนี้ก็ยังส่องสว่างพร่างพรายเป็นอย่างมาก

“ตระกูลซวนหยวน? อย่าชะล่าใจล่ะ ข้าจะทำให้ตระกูลมู่กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุด!”

“เวลากำลังจะหมดแล้ว ข้าต้องกลับไปที่ตระกูลโดยเร็วที่สุด!” เมื่อคิดได้เช่นนี้ มู่ปิงก็เพิ่มความเร็วและพุ่งผ่านฝูงชนไป

ขณะที่มู่ปิงกำลังบินผ่าน นางก็หันสายตาไปด้านหลังเล็กน้อย ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เผยให้เห็นถึงจิตสังหารอันเยือกเย็น แต่จิตสังหารนี้ก็หายไปอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครสังเกตุเห็น

ไม่นานหลังจากที่นางจากไป ท่ามกลางฝูงชน ชายชุดก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก “ในที่สุดเจ้าก็กลับมา!”

ร่างของชายคนนั้นสั่นไหวก่อนจะหายไป

หลังจากนั้นไม่นาน มู่ปิงก็มาถึงนอกประตูของตระกูลมู่

“พี่มู่ปิง ท่านสวยมาก!”

“ข้ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากพี่มู่ปิง พี่มู่ปิงสมควรแล้วกับฉายาอัจฉริยะ!” ทันทีที่นางมายืนอยู่ที่หน้าประตู เด็กกลุ่มหนึ่งก็เข้ามารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้นางเปรียบเสมือนดวงจันทร์ที่ห้อมล้อมไปด้วยดวงดาว เด็กพวกนี้ล้อมรอบมู่ปิงไว้

นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกห้อมล้อมไปด้วยเด็กๆ มากมาย

นางจำได้ว่าตอนที่นางอายุได้สองขวบ นางป่วยหนักและเกือบจะเสียชีวิต

แม้ว่านางจะรอดมาได้ แต่ก็ไม่มีใครอยากเล่นกับนาง พรสวรรค์ของนางอยู่ในระดับปานกลางในตระกูลมู่เพียงเท่านั้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางอาศัยอยู่ในเงาของอัจฉริยะแห่งตระกูลมู่ – มู่เฉิน

ทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลเอนเอียงไปทางมู่เฉิน

สำหรับตัวนางเอง นางถูกส่งไปยังวิหารเทพแดนตะวันตกแล้วต่อสู้เพื่อตัวเองตลอดมา

เมื่อกลับมาที่ตระกูล เมื่อมองดูท่าทางที่กระตือรือร้นของเด็กๆ ความอบอุ่นก็ผุดขึ้นในหัวใจของนาง

“ข้าไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของข้าเป็นอย่างไร ถ้าพวกเขารู้ว่าข้ากลับมา พวกเขาจะต้องรู้สึกแปลกใจมากแน่ๆ”

“ข้าจะทำให้พวกเขาประหลาดใจกับของที่นำกลับมา ลูกสาวของท่านไม่ได้ไร้ประโยชน์!” มู่ปิงกำหมัดและพยักหน้าอย่างลับๆ

“พี่มู่ปิง อย่ามัวแต่ยืนนิ่ง ท่านประมุกและคุณป้ารอพี่อยู่!”

“ท่านประมุก?” มู่ปิงมีสีหน้าประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้แล้วว่านางได้ฆ่าอัศวินชุดดำ นอกจากนี้ยังมีข่าวว่านางได้ใกล้ชิดกับเทพเซียนร้อยเล่ห์

แต่ไม่ว่ายังไง ถ้าพวกเขาต้องการที่อยู่ของเทพเซียนร้อยเล่ห์ นั่นเป็นไปไม่ได้!

ด้วยเหตุนี้ มู่ปิงจึงติดตามกลุ่มเด็กๆแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของตระกูลมู่ นางเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของตระกูลมู่

“ปิงเอ๋อ เจ้ากลับมาแล้ว!”

“เจ้าพยายามอย่างหนักจริงๆ เข้ามานั่งข้างในสิ!”

ที่นั่น นางเห็นหญิงวัยกลางคนผู้สง่างามและสูงส่งเดินออกมาข้างหน้าด้วยความเร็ว ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ผู้คนที่มองไปที่รอยยิ้มนี้จะเต็มไปด้วยความสบายใจ

หญิงวัยกลางคนนี้เป็นภรรยาของผู้นำตระกูลหรือที่เด็กๆเรียกนางว่าป้า

มู่ปิงมองไปที่หญิงวัยกลางคนด้วยใบหน้าประหลาดใจ

นางไม่เคยเห็นป้ายิ้มให้ตัวเองนี้มาก่อน นี่เป็นความฝัน?

“ปิงเอ๋อ เมื่อก่อนป้านั้นโง่เขลาจนทำร้ายจิตใจเจ้า!”

“ป้าจะขอโทษเจ้าเดี๋ยวนี้!” หลังจากกล่าวจบ หญิงวัยกลางคนก็โค้งคำนับ

เมื่อมู่ปิงเห็นสิ่งนี้ นางก็รีบหยุดหญิงวัยกลางคนแล้วพยุงขึ้น “ท่านป้า อย่าทำเช่นนี้! ข้าลืมเรื่องเก่าๆไปหมดแล้ว!”

“ปิงเอ๋อ เจ้าประพฤติตัวดีจริง ๆ เข้ามาพักผ่อนข้างในเถอะ!” หลังจากพูดเช่นนั้น หญิงวัยกลางคนก็ดึงมู่ปิงเข้าไปในห้องโถงใหญ่

ขณะที่นางเข้าไปในห้องโถงใหญ่ นางเห็นผู้นำตระกูล–มู่หง

มู่หงเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ปิงเอ๋อ เจ้ากลับมาแล้ว ช่างวิเศษเหลือเกิน!” มู่หงกล่าว

ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่กำลังยิ้มอยู่? แม้จะยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด แต่อย่างน้อยเขาก็ยังยิ้มอยู่

การแสดงออกของมู่ปิงกลายเป็นแข็งค้าง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“พบท่านประมุก!” มู่ปิงโค้งคำนับ

“อย่า……”

มู่หงรีบหยุดมู่ปิงไว้ “ปิงเอ๋อ เจ้าพยายามอยู่ข้างนอกมาหนักพอแล้ว มาพักผ่อนกันก่อน ดื่มชาสักถ้วย!”

เมื่อมู่ปิงนั่งลง มู่หงก็โบกมือก่อนจะมีคนนำชาเข้ามาให้ในทันที

“ปิงเอ๋อ นี่คือชาวิญญาณ ดื่มในขณะที่ยังร้อนอยู่!” หญิงวัยกลางคนกล่าวขึ้น

ชาวิญญาณ? อย่างมากที่สุดก็เป็นเพียงชาจิตวิญญาณธรรมดาๆเท่านั้น เทียบกับชาอมตะและชารู้แจ้งของนายน้อยได้หรือ?

ข้าดื่มชาชั้นยอดมามากแล้ว ยังจะต้องสนใจชาวิญญาณนี้อีก?

อย่างไรก็ตาม เพื่อไว้หน้าของพวกเขา นางจะดื่มสักสองสามจิบ

“ขอบคุณท่านประมุก ขอบคุณมากท่านป้า!”

หลังจากกล่าวจบ มู่ปิงหยิบถ้วยขึ้นมาแล้วกำลังจะดื่ม ทันใดนั้นนางก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

หลังจากนั้น นางก็กลืนมันเข้ามาหนึ่งอึกก่อนจะใช้พลังอมตะห่อมันไว้แล้วขับมันออกจากร่างกายอย่างลับๆ

เมื่อเห็นมู่ปิงดื่มชาเข้าไปแล้ว มู่หงและหญิงวัยกลางคนก็มองหน้ากัน แววตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ว่าแต่ พ่อแม่ของข้าอยู่ที่ใด?” มู่ปิงถาม

“ข้าส่งคนไปเรียกพวกเขาแล้ว พวกเขาน่าจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้!”

“ปิงเอ๋อ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้พบกับเทพเซียนร้อยเล่ห์?” มู่ฮงกล่าว

“ใช่แล้ว มู่ปิงมาได้ไกลถึงขนาดนี้ในวันนี้ ต้องขอบคุณเทพเซียนร้อยเล่ห์!” มู่ปิงกล่าว

“เจ้าช่วยบอกเราหรือไม่ว่าเขาอยู่ที่ใด? เพื่อที่เราจะได้ไปกราบไหว้!” มู่หงกล่าว

มู่ปิงส่ายหัวไปมา “ท่านประมุก เขาอยู่ในขั้นตอนของการฝึกฝน ดังนั้นจึงไม่เหมาะสมที่จะมีแขกไปพบในตอนนี้ หากเรายังดื้อรั้นที่จะไปพบเขาเพื่อแสวงหาโชคลาภ กลัวว่านั้นจะทำให้เขาไม่พอใจได้!"

ทั้งสองฟังและพยักหน้าเล็กน้อย แววตาแห่งการฆ่าฉายแวววับวาบผ่านดวงตาของพวกเขา

“ปิงเอ๋อ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าได้รับดาบอมตะมาจากเทพเซียนร้อยเล่ห์จริงๆหรือ?” มู่หงถาม

"เป็นเช่นนั้น!" มู่ปิงพยักหน้า

หลังจากกล่าวจบ มู่ปิงก็พงกหัวของนางลงก่อนจะเผยให้เห็นท่าทางของคนที่กำลังนอนหลับ นางค่อยๆหมดสติไป

“ปิงเอ๋อ!”

“ปิงเอ๋อ!”

มู่หงร้องเรียกหลายครั้ง แต่มู่ปิงก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

"จบแล้ว!" ทั้งสองมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข

“เข้ามา!”

“ขอรับท่านประมุก!” ชายชุดดำหลายคนรีบวิ่งเข้ามา

“ขังนางไว้ในห้องขังแล้วมัดนางไว้ด้วยโซ่ตรวน! ไป!"

“ทราบแล้ว ท่านประมุก” ในไม่ช้าชายชุดดำก็อุ้มมู่ปิงและรีบจากไป

“อาหง จำเป็นต้องระมัดระวังขนาดนั้นเลย?” หญิงวัยกลางคนกล่าว

“เจ้าจะไปรู้อะไร? เทพเซียนร้อยเล่ห์สามารถเปลี่ยนตระกูลซวนหยวนให้กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดได้!”

“เพียงแค่ลมหายใจของเขาก็สามารถทำให้พวกเรากลายเป็นเถ้าถ่านได้แล้ว ระวังตัวเข้าไว้ยิ่งดี!”