นี่คือผู้ที่กินมังกรได้อย่างไม่เกรงกลัว
ชายขอบทะเลสาบมังกรวิญญาณ
“จุ่ม จุ่ม...”
ระลอกคลื่นสั่นสะเทือนอยู่บนผิวน้ำ
ซุนห่าวดึงสายเบ็ดกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ปลาติดเบ็ดแล้ว!” ดวงตาของซุนห่าวเป็นประกาย
“ฮึบ……” เขาดึงเบ็ดอย่างแรง
ปลาบินออกจากผิวน้ำและถูกดึงอย่างแรงมาถึงฝั่ง การแสดงออกของหวงหรูเหม่ยหยุดนิ่งเมื่อเห็นฉากตรงหน้านาง
มังกร! แถมยังไม่ใช่มังกรธรรมดา เมื่อดูจากรูปลักษณ์ของมันแล้ว มันเป็นมังกรขอบเขตครึ่งเซียน!
“นายน้อยตกปลาได้ตามความปรารถนาของเขาจริงๆ?”
“เต๋าตกปลาอันแข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบได้!”
หวงหรูเหม่ยมองไปที่ซุนห่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรักและความชื่นชม
“หรูเหม่ย ดูสิ ข้าจับปลาไหลตัวใหญ่ได้แล้ว น่าทึ่งหรือเปล่า?” ซุนห่าวกล่าว
“นายน้อย ท่านน่าทึ่งมาก!” หวงหรูเหม่ยชมซุนห่าว
ฉีหรงที่กลายร่างเป็นปลาไหลดิ้นรนไปมาอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเขาได้ยินเสียงของทั้งสอง การแสดงออกของเขาแข็งค้างไป
เขามองไปที่ซุนห่าวด้วยความสงสัย “มนุษย์?”
“กล้าดียังไงมาเรียกข้าผู้นี้ว่าปลาไหล ดูซิว่าข้าจะตบเจ้าให้ตายได้หรือไม่!”
ใบหน้าของฉีหรงเต็มไปความโกรธอันรุนแรง เขารวบรวมกำลังก่อนจะเล็งไปที่ซุนห่าวและสะบัดหางของใส่ซุนห่าว
อย่างไรก็ตาม เขาตกใจมากเมื่อพบว่าแขนของมนุษย์ผู้นี้ไม่เป็นอะไรเลย
มือใหญ่นี้ดูธรรมดา แต่กลับมีพลังมหาศาลอย่างน่าอัศจรรย์
มือนี้กดลงบนร่างกายของเขาจนเขาไม่สามารถต่อต้านได้แม้แต่น้อย
วินาทีถัดมา สีหน้าของฉีหรงก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความหนาวเย็นเข้าปกคลุมร่างกายของเขาไปทั้งตัว
เขาพบว่าพลังอมตะของเขาถูกผลึกเอาไว้ เขาไม่สามารถเค้นพลังปราณของเขาออกมาได้เลย
“ปลาไหลตัวนี้ตัวใหญ่มาก ตัวใหญ่กว่าปลาไหลสองตัวแรกที่เคยตกมาก่อนซะอีก”
“รอบนี้เรามีเนื้อกินไปได้อีกหลายมื้อแล้ว!”
เมื่อเสียงนี้ไปถึงหูของ ฉีหรงก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านออกมา
อะไรนะ? เขาต้องการที่จะกินข้า?
เจ้าไม่รู้หรือว่ามังกรเป็นสิ่งมีชีวิตสูงสุด?
เจ้าไม่รู้หรือว่าผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ยังต้องก้มหัวให้กับเผ่ามังกรของข้า?
กล้าดียังไงว่าบอกว่าอยากกินจะข้า?
ไม่สิ เขาพูดว่าสองคนตัวแรก?
เขาเคยกินมังกรมาก่อน? หรือว่าลูกชายของข้าจะถูกเขากิน?
ฉีหรงมองไปที่ซุนห่าวและสัมผัสลมหายใจของเขาอย่างระมัดระวัง
ในวินาทีถัดมา หนังศีรษะของเขาก็กลายเป็นด้านชา
มนุษย์คนนี้มีลมหายใจของลูกชายของข้า!
ประณามมัน! บัดซบ! ลูกชายของข้าถูกมันกิน!
“ตายให้ข้า!”
ฉีหรงเปิดปากใหญ่ของเขาแล้วกัดใส่ซุนห่าว
“กึก ……”
ฟันของเขาหักก่อนจะร่วงออกจากปาก ไม่มีรอยแผลใดๆบนร่างของซุนห่าว
“นี่มันสัตว์ประหลาดชนิดใดกัน …… ร่างกายของมันแข็งยิ่งกว่าฟันข้าเสียอีก!”
“จบแล้ว มันจบสิ้นแล้ว!”
“ถ้าเช่นนั้นเรามาตายพร้อมกัน!”
หลังจากกล่าวออกมาเช่นนั้น ฉีหรงตั้งใจจะรวบรวมพลังไปที่ไข่มุกมังกรและระเบิดตัวเอง
แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็ต้องตกอยู่ในความสิ้นหวังไม่รู้จบ เพราะนึกขึ้นมาได้ว่าไข่มุกมังกรของเขาแตกสลายไปก่อนหน้านี้แล้ว!
มันจบแล้ว! นี่คือผู้ที่กินมังกรได้อย่างไม่เกรงกลัว
ถ้าข้าตกไปอยู่ในมือของมัน มันต้องกินข้าแน่
ความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของฉีหรงไม่หยุด
“ช่วยด้วย มาช่วยข้าด้วย!” ฉีหรงตะโกนและคำรามอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ตาม ภาพภายในดวงตาของซุนห่าว เขาเห็นเพียงแค่ปลาไหลตัวหนึ่งกำลังกรีดร้องและดิ้นรนก่อนตาย
“ไม่ต้องร้อง ไม่ต้องดิ้นรน ในฐานะที่เกิดมาเป็นปลาไหล เจ้าเกิดมาเพื่อถูกกิน!”
“ไม่ต้องกังวล ข้าจะให้อาหารเจ้าอีกสองสามวัน! เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อมเมื่อถึงวันนั้น!”
ซุนห่าวจับฉีหรงด้วยมือข้างเดียวและโยนเขาเข้าไปในตาข่ายขนาดใหญ่ที่เตรียมไว้นานแล้ว
ไม่ว่าฉีหรงจะดิ้นรนแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย
“หรูเหม่ย ปลายังไม่ติดเบ็ดของเจ้าอีกหรือ?” ซุนห่าวกล่าวถาม
“ไม่ นายน้อย!” หวงหรูเหม่ยส่ายหัวเล็กน้อยด้วยใบหน้าขมขื่น
“งั้นก็มาพยายามต่อกันเถอะ! วันนี้โชคดีที่จับตัวปลาไหลตัวใหญ่นี่ได้ ข้าจะลองจับปลาที่ตัวใหญ่กว่านี้ให้ได้! มาตกปลากันต่อเถอะ!” ซุนห่าวกล่าว
“ได้เลยนายน้อย!” หวงหรูเหม่ยพยักหน้า
……
……
เหนือเมืองอมตะแดนตะวันตก เงาในชุดเสื้อคลุมสีทองกวาดสายตามองไปข้างหน้า
“โฮกกก...”
อากาศอันเย็นยะเยือกไร้ขอบเขตกระจายออกไปรอบๆโดยมีเงาดำเป็นศูนย์กลาง มันแผ่กระจายออกไปทั่วทุกทิศทุกทาง
ในตอนนี้ หลัวหลิวหยานและคนอื่นๆรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก ร่างกายของพวกเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ความรู้สึกที่ไม่สามารถขัดขืนได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
“นี่คือเซียนอมตะ …… มังกรอมตะ!”
"อะไร? มังกรอมตะ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขานั้นน่ากลัวขนาดนี้ ยุ่งยากซะแล้วสิ!”
“เราจะทำอย่างไรกันดี”
บรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่มองไปบนท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“แม่ทัพจิน พี่สองถูกจับไปแล้ว ท่านต้องช่วยเขา!”
“นอกจากนี้ เบ็ดตกปลายังทำลายไข่มุกมังกรของเราและทำให้เราได้รับบาดเจ็บ ไม่มีทางที่พวกเราจะกลายเป็นมังกรอมตะได้อีกต่อไป!”
“แม่ทัพจิน ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้าไม่ควรประมาทเช่นนั้น ได้โปรดลงโทษข้าด้วย!”
มังกรตัวใหญ่ทั้งสามแปลงร่างเป็นชายสามคนในชุดเกราะสีเงิน พวกเขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเงาดำ
“ลุกขึ้น มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกเจ้า!” เงาดำโบกมือเป็นสัญญาณให้ลุกขึ้น
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า หากต้องโทษก็ต้องโทษเผ่ามนุษย์ เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง!”
“ในเมื่อเจ้ากล้าโจมตีน้องชายของข้า ก็อย่าโทษที่ข้าผู้นี้ไร้ความปราณี!” หลังจากกล่าวจบ เงาดำก็จ้องมองตรงไปที่หลัวหลิวหยานและคนอื่นๆ
การจ้องมองนี้เต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล
"อ๊าาา ……"
บรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่กัดฟันและคำรามด้วยความโกรธ ทั้งสี่ระดมปราณอมตะภายในร่างกายเพื่อต่อสู้กับมัน
“กระทืบ……”
เงาดำก้าวเข้าใกล้บรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่หนึ่งก้าว ในแต่ละก้าวของเงาดำส่งผลให้แรงกดดันที่มีต่อคนทั้งสี่เพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ
หลังจากก้าวต่อไปอีกไม่กี่ก้าว
“บูม……”
ปราณโล่ของทั้งสี่คนระเบิดออก ร่างกายของพวกเขาเหมือนกับกำลังแบกภูเขาลูกใหญ่ไว้เป็นหมื่นๆลูก
“ตึก ตึก ตึก ตึก!”
ทั้งสี่คุกเข่าลงด้วยร่างกายที่สั่นสะท้าน
"อ๊า……"
บรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่กัดฟันและร้องออกมา
เงาดำยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาและมองดูพวกเขาอย่างเย็นชา
“โอ้ กล้าเผชิญหน้ากับเผ่าพันธุ์ของข้า นับว่าพวกเจ้ามีความกล้าอยู่บ้าง!”
“อย่างไรก็ตาม มีแค่ความกล้าก็ยังไม่เพียงพอให้เจ้าชนะสงครามในครั้งนี้ เจ้าต้องการความแข็งแกร่งด้วย!”
“พวกมดปลวก ตายเพื่อข้า!”
หลังจากกล่าวออกมาเช่นนั้น เงาดำก็ยื่นฝ่ามือออกมาเล็งไปที่บรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่แล้วกดลง
“คลื่นน……”
พลังที่ไม่อาจต้านทานแผ่ออกมาจากฝ่ามือ
ร่างกายของทุกคนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พวกเขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
“ท่านบรรพบุรุษ!” มู่ปิงส่งเสียงตะโกรดังลั่น
"วิ่ง! หนีไป ทิ้งพวกเราไว้!”
มู่ฮ่าวใช้กำลังทั้งหมดในการตะโกนคำเหล่านี้
“น่าแปลกที่เขายังสามารถพูดได้ ดูเหมือนว่าเขาจะมีทักษะลับบางอย่าง!”
“แต่แล้วมันยังไงล่ะ? ตายซะ!"
หลังจากกล่าวจบ เงาดำก็เพิ่มพลังเข้าไปในฝ่ามือ
“ครึ้มมม……”
พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายลงมา
เมื่อพลังนี้กำลังระเบิดร่างของบรรพบุรุษทั้งสี่ของตระกูลมู่
ทันใดนั้น
“จุ่ม ……”
บนท้องฟ้า ระลอกคลื่นโปร่งใสปรากฏขึ้น
เมื่อเบ็ดตกปลาตกลงมาจากท้องฟ้า พลังที่เกิดจากเงาดำก็หายไปโดยสิ้นเชิง
"บัดซบ!" เงาดำมองไปที่เบ็ดตกปลาที่ลอยลงมาจากท้องฟ้า เขาเต็มไปด้วยความโกรธ
“มาดูกันว่าเจ้าเป็นใครกันแน่!”
หลังจากกล่าวอย่างนั้น เงาดำก็ใช้ทักษะลับบางอย่างแล้วมองไปที่สายเบ็ดตกปลาที่อยู่บนท้องฟ้า
“ฟูมม……”
ราวกับมีบางอย่างกระแทกเข้าที่ทะเลจิตวิญญาณของเงาอย่างหนัก สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาเกือบโดนทำลาย
เหนือเบ็ดตกปลา เหมือนกับมันมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวบางอย่างอยู่
"บัดซบ!"
เงาดำลอยขึ้นไปบนฟ้าด้วยใบหน้าแห่งความโกรธแค้น หลังจากนั้นเขาก็เหยียดฝ่ามือออกแล้วกดลงไปที่สายเบ็ดตกปลา
“โอมมม...”
เต๋าอันยิ่งใหญ่ควบแน่นในฝ่ามือของเขา มันปล่อยพลังมหาศาลออกมา
“ข้าอยากจะดู ว่าเจ้าเป็นใคร”
วินาทีถัดมา เงาดำก็เต็มไปด้วยความกลัว เขายืนตะลึงงันงันอยู่กับที่ด้วยความกลัว