อะไรนะ? เอาไว้กิน?
ซุนห่าวหยิบแกนเรือขึ้นมาแล้วมองขึ้นลง
รอบๆแกนของเรือนั้นมีชั้นแสงปกคลุมไว้อยู่ รูปแบบอาคมนับหมื่นถูกแกะสลักไว้บนแกนเรือขนาดที่มีขนาดเท่าฝ่ามือ
ไม่มีความรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติในแต่ละรูปแบบ แม้ว่าจะยังห่างไกลจากฝีมือของเขาเอง แต่ก็ถือว่าโม่ฮาวฉือมีคุณสมบัติ
“ไม่เลว แต่เจ้ายังต้องพยายามต่อไป!”
ซุนห่าวส่งแกนเรือคืนให้โม่ฮ่าวฉือ
“ขอรับนายน้อย!”
โม่ฮาวฉือพยักหน้าอย่างหนักและยืนต่อหน้าซุนห่าวด้วยความเคารพ
“นายน้อย วันนี้ท่านแกะสลักไปหรือยัง?” โม่ฮาวฉือถาม
"แกะสลัก?" มุมปากของซุนห่าวยกขึ้น เขาหยิบไม้อมตะชิ้นหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้โม่ฮาวฉือ
“วันนี้ข้าจะไม่แกะสลัก แต่จะดูเจ้าแกะสลัก!แทน” ซุนห่าวกล่าว
“ขอรับนายน้อย!”
เมื่อโม่ฮาวฉือหยิบไม้อมตะขึ้นมา ดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะหดตัวลงอย่างรวดเร็ว
เขามองไม่เห็นระดับของไม้อมตะที่อยู่ในมือ!
“นายน้อย ข้าจะเริ่มแล้ว ถ้ามีอะไรผิดพลาดโปรดชี้แนะ!”
โม่ฮาวฉือหยิบมีดแกะสลักออกมาและเริ่มแกะสลัก
“แก็ก!”
มีเสียงแตกดังขึ้นมาจากมีดแกะสลัก โม่ฮาวฉือยืนตะลึงอยู่กับที่ด้วยความไม่เชื่อ
หัก?
มันทำมาจากทองคำอมตะ เขาต้องเสียผลึกอมตะไปหลายร้อยก้อนเพราะมัน
แต่มันกลับหัก? ถ้าอย่างนั้นไม้อมตะนี้ก็ต้องเป็นไม้อมตะระดับสูงสุด?
“ฟู่……” โม่ฮาวฉือสูดลมหายใจเข้าลึก
นายน้อยให้ไม้อมตะระดับสูงกับเขาง่ายๆ
นายน้อยร่ำรวยเกินไปแล้ว!
“นายน้อย ข้า …… คุณภาพของมีดแกะสลักของข้าแย่เกินกว่าจะแกะสลักมันได้!” โม่ฮาวฉือเต็มไปด้วยความอายใจ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มุมปากของซุนห่าวก็ยกยิ้มขึ้น
เขากำลังกังวลอยู่เลยว่าจะหาแต้มอวยพรได้ยังไง
ได้จังหวะพอดี
“ไม่เป็นไร ข้ามี!”
ซุนห่าวหยิบมีดชุดแกะสลักออกมาแล้วโยนมันไปให้โม่ฮาวฉือ มีดแกะสลักเหล่านี้ล้วนทำขึ้นด้วยมือของเขาเอง
แม้ว่าพวกมันจะเทียบไม่ได้กับมีดชุดที่สร้างโดยระบบ แต่พวกมันก็แข็งแกร่งกว่ามีดแกะสลักของโม่ฮาวฉือมาก
“นี่ …… นี่ ……”
โม่ฮาวฉือถือมีดแกะสลักด้วยร่างกายที่สั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น
เขาไม่สามารถมองเห็นระดับของมีดแกะสลักเหล่านี้ได้เลย
แต่โม่ฮาวฉือสามารถยืนยันได้เลยว่าเขาสามารถใช้มีดชุดนี้แกะสลักไม้อมตะระดับสูงสุดได้อย่างง่ายดาย
“นายน้อย ท่าน…… ท่านยืนยันที่จะมอบให้ข้าแน่นะ?”
"แน่นอน!"
“ขอบคุณมาก นายน้อย!” โม่ฮาวฉือขอบคุณซุนห่าวในใจเป็นพันครั้ง
“เอาล่ะ เริ่มแกะสลักได้!”
"ขอรับ!" โม่ฮาวฉือหยิบมีดแกะสลักและเริ่มแกะสลัก
การเคลื่อนไหวของเขา แม้ว่าจะไม่สามารถบอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ยังพอรื่นไหลอยู่บ้าง
รูปแบบอาคมต่างๆเริ่มถูกสร้างขึ้นมา
สองชั่วโมงต่อมา
"เสร็จแล้ว!" โม่ฮาวฉือถือแกนเรือไม้อมตะไว้แน่น ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้า
คราวนี้เขาพัฒนาขึ้นมาก แกนเรืออันนี้แข็งแกร่งกว่าอันก่อนไม่รู้ตั้งกี่เท่า
นอกจากความแข็งแกร่งในตัวของไม้อมตะแล้ว อีกประการหนึ่งก็คือการพัฒนาขึ้นของฝีมือการแกะสลักของเขาเอง
ซุนห่าวมองไปที่แกนเรือลำนี้และพยักหน้าอย่างลับๆ ความสามารถของผู้ชายคนนี้ดีมากจริงๆ เขาไม่ได้คาดหวังว่าหลังจากผ่านไปเพียงสองสามวันโม่ฮาวฉือก็จะพัฒนาขึ้นมาถึงขนาดนี้
ดูเหมือนว่าเขาจะไปฝึกแกะสลักมาอย่างหนักจริงๆ
ความอุตสาหะที่หาได้ยาก ในอนาคตเขาอาจจะมีโอกาสได้ติดตามข้าไปในเส้นทางแห่งการแกะสลัก
“นายน้อย ดูสิ เป็นยังไงบ้าง?”
“มีความคืบหน้า แต่ต้องใช้ความพยายามมากกว่านี้ ดูนี่สิ เจ้าติดขัดไปสองสามจังหวะในช่วงนี้ มันเลยดูไม่เป็นธรรมชาติมาก!”
……
ซุนห่าวเริ่มชี้ไปที่แกนเรือและบอกถึงจุดบกพร่อง
เมื่อโม่ฮาวฉือได้ยินคำพูดเหล่านี้ เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาจากร่างกายของเขา โม่ฮาวฉือคิดว่ามันสมบูรณ์แบบแล้ว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะยังมีข้อผิดพลาดมากมายขนาดนี้
นายน้อยยอดเยี่ยมมาก!
“ขอบคุณที่ชี้แนะ นายน้อย!” โม่ฮาวฉือกล่าว
"ไม่จำเป็น!"
ซุนห่าวมองไปที่รูปลักษณ์ของโม่ฮาวฉือและพยักหน้าเงียบๆ
เขามองไปที่แผงแต้มอวยพรด้วยใบหน้าที่มีความสุข ตอนนี้แต้มอวยพรของเขามีมากกว่าหกหมื่นแต้มแล้ว
เขาเชื่อว่ามันจะถึงจุดมุ่งหมายภายในอนาคตอันใกล้!
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ารู้วิธีสร้างเรือเหาะ?” ซุนห่าวถาม
“ข้าทราบ นายน้อย!” โม่ฮาวฉือพยักหน้า
“เจ้าสามารถสร้างเรืออมตะได้หรือไม่?”
“นายน้อย นี่……นี่!”
“การสร้างเรืออมตะเป็นหลักการเดียวกับเรือเหาะ แต่จะแตกต่างกันที่วัสดุต่างๆ!”
“สิ่งที่สำคัญที่สุดของเรืออมตะก็คือแกนกลางของเรือ!”
“ตราบใดที่มีแกนเรืออมตะ แล้วก็มีวัสดุที่สามารถต้านทานพลังของแกนเรืออมตะได้ การสร้างเรืออมตะก็ไม่ใช่เรื่องยาก!” โม่ฮาวฉือกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ ถ้าเช่นนั้นก็เพียงแค่ดูเทคนิคของโม่ฮาวฉือในการสร้างเรือเหาะ เขาก็สามารถสร้างมันขึ้นมาเองได้ไม่ใช่หรือ?
เมื่อถึงเวลาที่เขาสร้างเรืออมตะได้แล้ว เขาก็สามารถกลับไปที่ภูเขาบรรพบุรุษอสูรพร้อมกับหรูเหม่ยได้
หลังจากที่เดินทางออกมาจากบ้านมาเนินนาน หรูเหม่ยคงจะคิดถึงบ้านมากแล้วแน่ๆ?
เมื่อเวลานั้นมาถึง ข้าก็จะได้รู้ถึงตัวตนของนาง? เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซุนห่าวก็ยิ้มจางๆ
“แล้วสร้างได้หรือไม่” ซุนห่าวกล่าว
"แน่นอนข้าทำได้! ข้าขอถามท่านว่าจะสร้างที่ใด?” โม่ฮาวฉือถาม
“ไปกับข้าที่สวนหลังบ้าน!”
“ขอรับ!”
โม่ฮาวฉือตามซุนห่าวไปที่สวนหลังบ้าน
เมื่อมาถึงโม่ฮาวฉือก็กวาดสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ออกไปรอบๆ ทันใดนั้นหนังศีรษะของเขาก็กลายเป็นด้านชา เหงื่อเย็นเยียบค่อยๆไหลออกมาจากหน้าผากของเขา
“นั่น …… เป็นผลไม้อมตะ!”
"นั่นอะไร? ต้นชาแห่งการรู้แจ้งมีใบมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? อย่างน้อยก็ต้องมีถึงแสนใบ!”
“นั่นคือยาจิตวิญญาณระดับสูงสุด นั่นคือ? อ่า นั่นเป็นยาศักดิ์สิทธิ์อมตะ!”
เสียงของโม่ฮาวฉือสั่นเครือ เหงื่ออันเย็นเยียบไหลลงมาบนใบหน้าของเขา
นายน้อยมีสมบัติล้ำค่ามากแค่ไหนกัน?
“เกรงว่าตัวตนของนายน้อยคงจะไม่ใช่ราชาอมตะแล้ว เขาเป็นนักบุญอมตะ!”
“มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!” โม่ฮาวฉืออุทานออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจ
ทันใดนั้น สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็ดิ่งลงไปในสระน้ำ ความหวาดกลัวอันมหาศาลระเบิดออกมาจากภายในจิตใจของเขาอย่างฉับพลัน
เขาเห็นมังกรห้าตัวนอนอยู่ในสระ ทั้งห้าตัวไม่ได้เคลื่อนไหว พวกมันดูหดหู่และโศกเศร้า
"อะไรกัน? มังกร?”
“มีกระทั่งมังกรอมตะ?”
“นี่อาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงที่นายน้อยเลี้ยงไว้?”
“มันน่ากลัวมาก!” มีความตื่นตระหนกภายในสายตาของโม่ฮาวฉือ หลังจากผ่านไปเป็นเวลานานเขาถึงจะจะสงบจิตใจลงได้
“นายน้อย ท่านเลี้ยงปลาด้วยหรือ?” โม่ฮาวฉือถาม
“เจ้าหมายถึงปลาไหล? ข้าไม่ได้เลี้ยง ข้าจับมันมา!”
“ข้าจะเอามันไปทำอาหารอยู่พอดี เจ้าก็อยู่กินด้วยเลยเถอะ!” ซุนห่าวกล่าว
เมื่อซุนห่าวกล่าวประโยคพวกนี้ออกมา
“ตูม……” โม่ฮาวฉือเหมือนกับถูกอะไรบ้างอย่างกระแทกเข้าอย่างหนักจนทำให้ต้องก้าวถอยหลังไปหลายก้าว
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ริมฝีปากของเขาสั่นและขยับราวกับพยายามจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีเสียงออกมา
อะไรนะ? เอาไว้กินหรือ?
นายน้อย ท่านต้องการทีจะกินมังกรจริงๆหรือ?
ไม่ต้องกลัวข้า โอเค?
แม้ว่าข้าจะไม่กลัวความตาย แต่กว่าจะได้มาเรียนกับท่านก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ตายแบบนี้มันไม่คุ้มค่าเลย!
“นายน้อย ท่าน …… ท่านอยากกินจริงๆหรือ?” โม่ฮาวฉือถาม
"แน่นอน!"
ซุนห่าวพยักหน้า “อย่าดูถูกปลาไหลพวกนี้! รสชาติของพวกมันดีมาก!”
“นายน้อย ข้า ……” โม่ฮาวฉือส่ายหัวอย่างหมดหนทาง
ดูจากท่าทางของนายน้อยแล้ว เขาไม่ได้เห็นว่าปลาที่อยู่ในสระเป็นมังกรแต่คิดว่าพวกมันคือปลาไหลจริงๆ
นายน้อยกำลังอยู่ในช่วงฝึกฝนเต๋าแห่งหัวใจ มันไม่ดีแน่ที่จะกล่าวถึงเรื่องนี้!
ทำยังไงดี? หรือว่านายน้อยจะไม่กลัวเผ่าพันธุ์มังกรเลย?
หรือเขากำลังทดสอบความกล้าของข้าอยู่? ถ้าเช่นนั้นก็มาต่อสู้กันสักตั้งเถอะ!
ถึงเป็นเนื้อมังกรนี้ต้องกิน! โม่ฮาวฉือแอบพยักหน้าอย่างลับๆ
“เอาล่ะ เริ่มได้!”
เสียงของซุนห่าวดังขึ้น
“ขอรับนายน้อย!” โม่ฮาวฉือหยิบเตาหลอมออกมาวางไว้เบื้องหน้าเขา
หลังจากจุดไฟแล้ว เขาก็หยิบเหล็กจิตวิญญาณออกมาชิ้นหนึ่งแล้ววางลงในเตาหลอมก่อนจะเริ่มหลอมและขจัดสิ่งสกปรก
เมื่อเห็นฉากนี้ ซุนห่าวที่ยืนอยู่ข้างๆก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย