มีค่าเทียบเท่ากับหอหวังซิงนับสิบแห่ง!1
"นี่คือ?"
ดวงตาของโม่ฮาวฉือเบิกกว้างและจ้องมองไปที่ไม้ที่หวงหรูเหม่ยเอาออกมา
“เก้าสี?”
“ไม้เก้าสี มีเพียงไม้ของกิเลนเท่านั้นที่มีเก้าสี!”
“ไม้เก้าสี นี่คือไม้เก้าสีของกิเลนในตำนาน?”
“ท่านบรรพบุรุษ อ่า!”
“นี่คือไม้อมตะระดับสูงสุด มูลค่าของมันไม่สามารถคำนวนได้!”
“ข้าเกรงว่าทั่วทั้งทวีปเทียนลั่ว ไม่สิ! ต่อให้มีสิบทวีปเทียนลั่วก็ไม่คุ้มที่จะแลกกับไม้กิเลนเก้าสี!”
โม่ฮาวฉืออ้าปากกว้างและพึมพำอยู่ครึ่งวัน เขาเห็นในมือของซุนห่าวมีไม้ชิ้นใหญ่ยาวถึงหนึ่งเมตร
บนยอดไม้แสงเก้าสีไหลผ่านไม่หยุด มันเป็นภาพที่น่าทึ่งเป็นอย่างมาก
"มองดีๆ!" หลังจากกล่าวจบ ซุนห่าวก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ลูกบอลขนาดยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรเริ่มปรากฏเป็นรูปร่างอย่างรวดเร็ว
ทันทีหลังจากนั้น รูปแบบอาคมโบราณก็ถูกแกะสลักไว้บนไม้อมตะ รูปแบบอาคมเหล่านี้เชื่อมต่อกันและกัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซุนห่าวก็หยุดมือลง
แกนเรือขนาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้าเขา มีรูปแบบอาคมโบราณปรากฏขึ้นทั่วแกนเรือ
หลังจากที่รูปแบบเหล่านี้ได้รับการเสริมสร้าง ปรับปรุง และผสานเข้าด้วยกันแล้ว จำนวนรูปแบบอาคมบนนั้นมีมากถึงหนึ่งล้านรูปแบบ
"นี้ ……"
โม่ฮาวฉือมองไปที่แกนเรือด้วยความงุนงง เขาตกใจเกินบรรยาย แกนเรืออันนี้มีพลังมากจนน่าอัศจรรย์
แม้ว่ามันจะยังไม่ได้เปิดใช้งาน แต่ถ้ามันระเบิดออกมา มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำลายทั้งสวรรค์ชั้นฟ้าและทั้งเก้าโลก
โม่ฮาวฉือสามารถบอกได้เลยว่าหากแกนเรืออันนี้ระเบิดออก ทวีปเทียนลั่วจะต้องหายไปจากประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!
เพียงแค่เมื่อมองดูเพียงครั้งเดียว มันก็ทำให้หัวใจของโม่ฮาวฉือเต้นแรงได้แล้ว
“นี่ …… แกนเรืออันนี้น่ากลัวเกินไป!”
“อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าที่นายน้อยให้ข้าเมื่อสองสามวันก่อนหนึ่งล้านเท่า ไม่สิ มากกว่าสิบล้านเท่า!”
โม่ฮาวฉือพึมพำ เขาตกใจมากจนไม่สามารถฟื้นคืนสติได้เป็นเวลานาน
ซุนห่าวหยิบผลึกอมตะที่เหลือออกมาทั้งหมดแล้ววางไว้บนแกนเรือ
“ฟู่……”
ผลึกอมตะทั้งหมดเรืองแสงสีฟ้าออกมาแล้วพุ่งเข้าไปยังแกนเรือ
อย่างไรก็ตาม มีการเปิดใช้งานรูปแบบอาคมเพียงหนึ่งหมื่นเท่านั้น เมื่อซุนห่าวเห็นเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้ามืดมน
ผลึกอมตะถูกใช้ไปจนหมดแล้ว แต่กลับเปิดใช้งานรูปแบบอาคมได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบเลยด้วยซ้ำ
การที่จะเปิดใช้งานอาคมอย่างเต็มที่ มันจะต้องใช้ผลึกอมตะหลายหมื่นชิ้น
เขาจะไปหาผลึกอมตะมากมายขนาดนี้ได้จากไหน?
“เฮ้อ ไม่มีผลึกอมตะแล้ว ดูเหมือนตอนนี้มันจะยังใช้งานไม่ได้!” ซุนห่าวแอบถอนหายใจ
ทันทีที่คำเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา
“บูม!”
เหมือนพายุฝนฟ้าคะนองระเบิดขึ้นในหัวของโม่ฮาวฉือ
นายน้อยไม่มีผลึกอมตะ!
นายน้อยจงใจพูดต่อหน้าข้า ถ้าข้าไม่เข้าใจถึงความหมายของนายน้อย ข้าก็คงโง่มากจนไม่สามารถมีชีวิตอยู่บนโลกได้แล้ว
เพื่อแก้ปัญหาของนายน้อย นี่คือสิ่งที่ศิษย์ควรทำ
“นายน้อย ไม่ต้องกังวล ข้าจะกลับไปแล้วนำสมบัติทั้งหมดของศาลายุทโธปกรณ์ออกมาทันที!”
“เราจะทำงานอย่างหนักเพื่อรับนำผลึกอมตะมาให้ท่าน โปรดอย่าได้กังวล!” โม่ฮาวฉือแอบกำหมัดของเขาด้วยใบหน้าที่แน่วแน่
“ไปกันเถอะ เราค่อยมาเรื่องนี้กันหลังจากเรามีผลึกอมตะ!”
“ขอรับนายน้อย!”
ทั้งสามคนเดินออกจากเรือเหาะ
ขณะที่เพิ่งมาถึงลานด้านหน้าบ้าน
ตอนนั้นเอง
“นายน้อย ท่านอยู่บ้านหรือเปล่า?” ด้านนอกประตูลานบ้านมีเสียงของจ้านเทียนเผิงดังเข้ามา
คิ้วของซุนห่าวเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ดวงตาของเขาจะส่องประกาย “คุณชายจ้าน?”
“นายน้อย ข้าจะไปเปิดประตู!”
"ดี!"
ครู่ต่อมา จ้านเทียนเผิงและชายชราอีกสองคนก็เดินเข้ามาหาซุนห่าวและโค้งคำนับอย่างสุภาพ “พบนายน้อย!”
“ไม่ต้องสุภาพ คุณชายจ้าน โปรดนั่งลงก่อน!”
“ขอบคุณมาก นายน้อย!” จ้านเทียนเผิงหยิบกระเป๋าออกมาและนำผลึกอมตะขึ้นมาต่อหน้าซุนห่าว
“นายน้อยตรงนี่มีผลึกอมตะห้าหมื่นก้อน ไม่รวมสี่พันก้อนที่เราเป็นหนี้ท่านครั้งล่าสุด ที่เหลืออีกสี่หมื่นห้าพันก้อนถือเป็นเงินฝาก!”
“หากท่านมีแกนเรือในอนาคต เราจะรับมันไว้ทั้งหมด!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
เมื่อคำเหล่านี้ออกมา ดวงตาของซุนห่าวก็เป็นประกาย เขากำลังขาดผลึกอมตะเพื่อเปิดใช้งานแกนเรืออยู่พอดี
ไม่คาดคิดเลยว่าจู่ๆจ้านเทียนเผิงก็เอามันมาให้ ช่างเป็นคนดีอะไรอย่างนี้!
ด้วยผลึกอมตะจำนวนห้าหมื่นก้อนนี้ เขาอาจจะเปิดใช้งานแกนเรือได้
“คุณชายจ้าน เจ้าใจกว้างมาก เมื่อข้ามีเวลา ข้าจะแกะสลักแกนเรือให้!” ซุนห่าวกล่าว
“ใช่แล้ว นายน้อย แกนเรือทั้งหมดที่ท่านขายให้ข้าในอนาคต ท่านไม่จำเป็นต้องเปิดใช้งานมัน!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
ไม่ต้องการให้ข้าเปิดใช้งาน?
นั่นหมายความว่าข้าจะไม่ต้องเสียผลึกอมตะไปเลยไม่ใช่หรือ?
วิเศษไปเลย!
“ขอบคุณมาก คุณชายจ้าน!” ซุนห่าวพูดด้วยรอยยิ้ม ยิ่งเขามองไปที่จ้านเทียนเผิงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพอใจมากขึ้นเท่านั้น
“นายน้อย ข้า……”
จ้านเทียนเผิง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หยุดไว้พร้อมกับแสดงใบหน้าละอายใจออกมา
“คุณชายจ้าน หากท่านมีอะไรก็พูดออกมาเถอะ” ซุนห่าวกล่าว
“นายน้อย ข้าหาเทพเซียนร้อยเล่ห์ไม่พอ ข้ารู้สึกละอายใจจริงๆ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว
“คุณชายจ้าน ไม่ต้องรีบ เรื่องนี้ท่านไม่จำเป็นต้องรีบร้อน!” ซุนห่าวกล่าว
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ จ้านเทียนเผิงก็ถอนหายใจยาวด้วยความผ่อนคลาย
“คุณชายจ้าน เนื่องจากเจ้ามาหาข้าในวันนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าก็ต้องอยู่ทานข้าวก่อนกลับไป!” ซุนห่าวกล่าว
"ขอบคุณมาก!"
ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ข้าได้ทานเต้าหู้ ข้าก็ยังคงไม่ลืมรสชาติของมัน
เต้าหู้ของนายน้อยเป็นรสชาติที่ดีที่สุดในโลก มันทำให้ผู้คนลืมไม่ลงจริงๆ!
ถ้าข้าไม่อายที่จะพูดเรื่องภารกิจ ข้าคงมากินเต้าหู้ของท่านบ่อยขึ้น
ใบหน้าของจ้านเทียนเผิงเต็มไปด้วยตื่นเต้น
“พวกเจ้าโชคดี ข้ายังมีปลาไหลเหลือให้กินอีก!
“ปลาไหลเหล่านี้ไม่ธรรมดา ข้าจะพอไปดู!”
หลังจากกล่าวจบ ซุนห่าวก็เดินไปข้างหน้า
อะไรนะ? ปลาไหล ของธรรมดาเช่นนี้ นายน้อยชอบกินหรือ?
แถมยังบอกว่าพวกข้าโชคดีด้วย?
นายน้อย ข้าอยากกินเต้าหู้ของท่าน! ไม่ได้อยากกินปลาไหล!
ใบหน้าของจ้านเทียนเผิงเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเดินตามซุนห่าวไป
เมื่อเข้าไปในสนามหลังบ้าน เรือเหาะอมตะก็ปรากฏขึ้นในสายตาของจ้านเทียนเผิง
“นี่ …… นี่คือไม้อมตะสูงสุด!”
“นี่คือสิ่งที่นายน้อยสร้างขึ้นหรือ? มันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“น่าเสียดายที่มันเล็กไปหน่อย ไม่อย่างนั้นคงจะขายได้ราคาดี”
จ้านเทียนเผิงมองไปที่เรืออมตะแล้วอ้าปากค้าง
“นายน้อย ท่านเป็นคนสร้างเรือเหาะลำนี้หรือ?” จ้านเทียนเผิงถาม
“ไม่เลว ข้าสร้างมันร่วมกับตาเฒ่าโม่!” ซุนห่าวพยักหน้าก่อนจะกล่าวต่อ “ข้าทำให้คุณชายจ้านต้องหัวเราะแล้ว มันถูกสร้างด้วยไม้เพียงเท่านั้น ถ้าข้ามีแร่เหล็ก ข้าคงจะสร้างมันขึ้นมาได้ดีกว่านี้!”
ทันทีที่คำประโยคนี้ถูกซุนห่าวกล่าวออกมา
“บูม ……” หัวของจ้านเทียนเผิงเหมือนกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง
นายน้อยต้องการแร่เหล็ก! เรื่องนี้ข้าต้องจำไว้!
“อืม!” จ้านเทียนเผิงพยักหน้า
“มากับข้า ข้าจะพาเจ้าไปดูปลาไหลตัวใหญ่!” ซุนห่าวกล่าว
“ขอรับนายน้อย!”
เมื่อเดินห่างออกจากเรืออมตะ จ้านเทียนเผิงและคนอื่นๆก็กวาดสายตาไปรอบๆด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ม่านตาของพวกเขาหดลงอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ
“คุณชาย ดูสิ มีผลไม้อมตะอยู่ที่นั่น!”
“ผลไม้อมตะเหล่านี้ แต่ละอย่างนั้นมีค่าอย่างน้อยสิบผลึกอมตะ ด้วยพื้นที่ที่กว้างใหญ่เช่นนี้ พวกมันจะมีราคาเท่าไร?”
“ข้าคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องมีมูลค่าเป็นผลึกอมตะหลายร้อยล้านก้อน!”
“ปรากฎว่านายน้อยร่ำรวยมาก ในบ้านเกิดของเรา นายน้อยจะต้องเป็นผู้ที่รวยที่สุดอย่างแน่นอน!”
“ดูนั่นสิ! นั่นคือชาแห่งการรู้แจ้ง มีต้นชาแห่งการรู้แจ้งอยู่ที่นี่!”
“ต้นนั้นคือต้นชาอมตะ มันเป็นชาอมตะระดับสูงสุด ใบชาแต่ละใบมีค่าสิบผลึกอมตะระดับกลาง!”
“นั่น …… นั่นคือยาอมตะ พระเจ้า นี่ ……ร่ำรวยเกินไปแล้ว! คุณชาย เพียงแค่มันก็มีค่าเทียบเท่ากับหอหวังซิงนับสิบแห่งแล้ว!”
จ้านเทียนเผิงและของชายชราทั้งสองเหมือนกับถูกกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างแรง
ทั้งสามไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน
ทั้งความตกใจ ความไม่เชื่อ ความรู้สึกเหล่านี้นั้นไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้
“ดูสิ ปลาไหลตัวนี้ ตัวใหญ่หรือเปล่า?” ตอนนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้นเรียกสติของชายทั้งสามให้ตื่นขึ้น