ถ้าท่านเป็นข้า ท่านจะเลือกอันไหนกัน?

“โม่ฮาวฉือ เจ้าตามเรามาทำไม?”

จ้านเทียนเผิงมองไปที่โม่ฮาวฉือด้วยใบหน้างงงวย

“ชายชรามีเรื่องที่จะคุยกับพวกเจ้า!” โม่ฮาวฉือกล่าว

"เรื่องจะคุย? ว่ามาเถอะ!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

โม่ฮาวฉือไม่ได้พูดอะไรก่อนจะหยิบแกนเรือออกมาโดยตรงแล้วยื่นให้จ้านเทียนเผิง

"นี่คือ?" จ้านเทียนเผิงรู้สึกสับสน

“แกนเรือที่ข้าแกะสลัก” โม่ฮาวฉือกล่าว

"อะไร? เจ้า!"

จ้านเทียนเผิงหยิบแกนเรือมาแล้วเริ่มตรวจสอบ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ

แม้ว่าแกนเรือในมือของเขาจะยังไม่ได้เปิดใช้งาน แต่คุณภาพของมันต้องไม่ธรรมดาเป็นแน่

เมื่อเปิดใช้งานแกนเรือนี้และนำมันกลับไปยังดาวบ้านเกิดของเขา ต่อให้เป็นตัวตนระดับสูงก็ยังต้องทุ่มสุดตัวเพื่อแย่งชิงมันมา แม้ระดับของมันจะต่ำกว่าแกนเรือของนายน้อยมากก็ตาม!

ถ้าแกนเรือของนายน้อยถูกนำออกมาสู่สายตาของผู้คนทั่วโลก มันจะต้องก่อให้เกิดพายุแห่งการนองเลือดขึ้นอย่างแน่นอน หากปราศจากความแข็งแกร่ง ไม่มีทางที่จะครอบครองมันไว้ได้เลย

สำหรับแกนเรือของ โม่ฮาวฉือ สามารถทำหน้าที่เป็นบัฟเฟอร์ได้!

เมื่อคิดอย่างนั้น จ้านเทียนเผิง ก็พยักหน้าอย่างลับๆ

“มาคุยกันเถอะ เราจะร่วมมือกันยังไง?” จ้านเทียนเผิงกล่าว

“ง่ายมาก ผลึกอมตะหมื่นอันต่อหนึ่งแกนเรือ!” โม่ฮาวฉือเหยียดนิ้วชี้ออกพร้อมกับพูดอย่างเฉยชา

“นั่นเป็นการปล้นอย่างโจ่งแจ้ง นายน้อยยังขายมันเพียงแค่พันผลึกต่อหนึ่งชิ้นเท่านั้น!” เฒ่าฟางชี้ไปยังโม่ฮาวฉือด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ

“โอ้ นายน้อยขายเพียงหนึ่งพันผลีกหรือ?”

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็กำลังจะบอกว่าแกนเรือของนายน้อยมีค่าเพียงหนึ่งพันผลึกอย่างงั้นหรือ? วันหนึ่ง เมื่อนายน้อยรู้ว่าพวกเจ้าพูดอะไรกัน ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร?” โม่ฮาวฉือกล่าว

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมา เหงื่อเย็นเยียบก็ไหลลงมาจากหน้าผากของผู้เฒ่าฟาง

“เราไม่ได้ตั้งใจจะหมายความเช่นนั้น แกนเรือของนายน้อยแต่ละอันมันนั้นเหนือจินตนาการของพวกเราเกินไป ถ้าพวกมันถูกนำออกมาสู่โลกภายนอก มันจะทำให้เกิดทะเลเลือดขึ้นอย่างแน่นอน!”

“เกรงว่าแม้แต่หอหวังซิงก็ยังไม่อาจจะรักษามันไว้ได้ เมื่อถึงเวลา เมื่อหมื่นเผ่าลงมือโจมตี มันจะเป็นการทำลายหัวใจเต๋าของนายน้อย!”

“เราซื้อแกนเรือของนายน้อยโดยไม่ได้มีเจตนาจะขายในตอนนี้ หากเราเอามันออกไปประมูล เมื่อถึเวลานั้นรายได้เก้าในสิบส่วนจะต้องเป็นของนายน้อย!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ โม่ฮาวฉือก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย “เจ้ายังพอฉลาดอยู่บ้าง! แล้วจะทำธุรกิจอยู่หรือเปล่า?”

"ทำสิ! อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้าไม่มีผลึกอมตะแล้ว!” จ้านเทียนเผิงกล่าว

"อะไรนะ? ไม่มีแล้ว?"

หน้าผากของโม่ฮาวฉือดำคล้ำลง “เจ้าเป็นคุณชายของหอหวังซิง เจ้าจะไม่มีผลึกอมตะได้อย่างไร!”

“ปรมาจารย์โม่ ไม่ต้องรีบ ภายในครึ่งเดือน ผลึกอมตะจำนวนหนึ่งจะถูกส่งไปให้เจ้า จากนั้นเราค่อยมาคุยธุรกิจกันต่อ! เจ้าคิดว่าอย่างไร?" จ้านเทียนเผิงกล่าว

"ไม่มีปัญหา! ข้ามีบางอย่างที่ต้องทำ ต้องไปก่อนแล้ว เมื่อเจ้าพร้อมก็อย่าลืมเรียกหาข้า!”

หลังจากกล่าวจบ โม่ฮาวฉือก็โยนแผ่นหยกไปให้จ้านเทียนเผิง จากนั้นเขาก็เรียกเรือเหาะแล้วพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

“คลื่นน……”

เรือเหาะเริ่มเคลื่อนตัวก่อนจะทิ้งควันสีขาวไว้เบื้องหลัง

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเรือเหาะ จ้านเทียนเผิงพยักหน้าอย่างลับๆ

“คุณชาย นี่พึ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ชายชราที่ดื้อรั้นผู้นั้นก็เติบโตขึ้นไปถึงระดับนี้ เขาเทียบได้กับปรมาจารย์ระดับสูงของดาวบ้านเกิดเราได้แล้ว!” ผู้เฒ่าฟางกล่าว

“ถูกต้อง แม้ว่าโม่ฮาวฉือจะมีนิสัยดื้อรั้น แต่เขาก็มีความมุ่งมั่นที่ผู้คนทั่วไปไม่สามารถเทียบได้!”

“ยิ่งเขาได้อยู่กับนายน้อยเป็นเวลานาน พรสวรรค์ของเขายิ่งได้รับการปรับปรุง มันจะแปลกถ้าเขาไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดเช่นนี้!”

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ!"

หลังจากกล่าวประโยคนี้จบ จ้านเทียนเผิงก็เรียกเรือเหาะออกมา ทั้งสามคนทะยานขึ้นไป บนเรือเหาะก่อนที่เรือเหาะจะบินไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ

“คุณชาย เราจะไปที่ดินแดนทางตอนเหนือหรือ?” เฒ่าฟางกล่าวถาม

"ถูกต้อง!" จ้านเทียนเผิงพยักหน้า

“นายน้อยต้องการเหล็กอมตะ เราต้องช่วยนายน้อยหามัน!”

“คุณชาย หรือว่าท่านกำลังจะเอาทองคำอมตะไปมอบให้กับนายน้อย?” ผู้เฒ่าฟางถาม

"อืม!" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จ้านเทียนเผิงก็ถอนหายใจอย่างมืดมน

“ภารกิจก่อนหน้าของนายน้อยยังไม่เสร็จสิ้น ข้าละอายใจยิ่ง เรื่องนี้ ไม่ว่ายังไง ครั้งนี้ข้าจะต้องทำให้สำเร็จ!”

“ขอรับนายน้อย!” ชายชราทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน

……

……

บ้านพักของซุนห่าว ภายในห้องแกะสลัก

ซูอี้หลิงมองดูงานแกะสลักต่างๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ท่านอาจารย์บอกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในดินแดนทางเหนือ แล้วตอนนี้นายน้อยกำลังเรียกข้ามาเลือกงานแกะสลัก

เกรงว่ามันจะต้องมีแฝงคำสั่งบางอย่างไว้!

จากสิ่งที่อาจารย์กล่าวในตอนนั้น นายน้อยในวันนั้นขมวดคิ้วด้วยสีหน้าไม่ดี เขาจะต้องถูกเรื่องบางอย่างรบกวนจิตใจอยู่

สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต้องเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่าผู้นำเฉินจะยังไม่พบคำตอบ มิเช่นนั้นนายน้อยจะไม่เรียกข้ามา!

ตอนนี้กุญแจที่จะไขคำใบ้อยู่ที่ข้าคนเดียว ถ้าข้าเลือกไม่ถูก….. .

ยิ่งนางคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ซูอี้หลิงก็ยิ่งตื่นตระหนกมากขึ้นเท่านั้น

“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านเป็นข้า ท่านจะเลือกอันไหนกัน?”

ใบหน้าของซูอี้หลิงเต็มไปด้วยความขมขื่น

“อย่าโลภ อย่าโลภ!”

ปากของซูอี้หลิงยังคงพึมพัมไม่หยุด ดวงตาของนางเบิกกว้าง สายตาของนางก็กวาดไปยังทุกทิศทุกทาง

หลังจากการกวาดสายตาไปมาสองครั้ง ทันใดนั้นซูอี้หลิงก็เลิกคิ้วขึ้น นางเดินไปที่รูปปั้นและหยิบแขนที่หักอยู่บนพื้นขึ้นมา

“นี่ควรจะเป็นสิ่งที่มีค่าน้อยที่สุด!”

“นายน้อยจงใจวางมันตรงนี้ เขาจะต้องจงใจให้ข้าเลือกมันแน่!”

“ใช่แล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ข้าฉลาดได้ถึงขนาดนี้!”

ซูอี้หลิงหยิบแขนนี้แล้วเดินไปหาซุนห่าว “นายน้อย ข้าเลือกสิ่งนี้ได้หรือไม่?”

เมื่อเห็นแขนนี้ การแสดงออกของซุนห่าวก็แข็งค้างไป

ผู้ฝึกตนกลุ่มนี้แปลกจริงๆ

แม้ว่าเจ้าจะไม่ต้องการรูปปั้นดีๆ แต่เจ้าก็ไม่ต้องเลือกแขนหักๆอันนี้ก็ได้?

เขาจงใจหักรูปปั้นสองสามอันแล้วซ่อนมันไว้ข้างใน

นางกลับไม่เลือกพวกมัน แต่เลือกแขนหักๆอันนี้แทน?

แขนที่หักอันนี้มันเป็นความประมาทของเขาเอง เขาไม่ได้ทำความสะอาดและทิ้งไว้อย่างนี้

“ติ๊ง แต้มอวยพร +1000”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ซุนห่าวก็พยักหน้าอย่างลับๆ เนื่องจากเขาได้รับแต้มอวยพร ไม่ว่านางจะเลือกสิ่งใด เขาก็ยินดีทั้งนั้น

"แน่นอน!" ซุนห่าวยิ้มและพยักหน้า

“นายน้อยยิ้ม ข้าทำถูก!”

“ข้าเลือกอันที่ถูกต้อง!”

“เยี่ยมมาก อาจารย์ ข้าไม่ได้โง่อีกต่อไปแล้ว!”

ซูอี้หลิงยิ้มหวาน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสุข “ขอบคุณนายน้อย! วันนี้อี้หลิงขอตัวกลับก่อน!”

“อืม!”

เมื่อเดินออกจากประตูลานบ้าน ร่างของซูอี้หลิงก็กลายเป็นภาพติดตาแล้วรีบพุ่งลงจากภูเขา

แม้ว่านางจะเลือกอันที่ถูกต้อง แต่นางก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้มันทำอะไรได้บ้าง

เมื่อนางกลับมาที่ด้านล่างของภูเขา ซูอี้หลิงก็เข้าไปในบ้านแล้วปิดประตู

นางวางแขนที่หักลงบนโต๊ะแล้วเอามือลูบแก้ม นางเริ่มครุ่นคิดอย่างหนัก “นี่ …… นี่หมายความว่าอะไร?”

“อาจารย์ ถ้าท่านอยู่ที่นี่ด้วยมันจะดีแค่ไหน”

“ผู้นำเฉินก็ไม่อยู่ ผู้เฒ่าเหวินก็ไปแล้ว แถมพี่สาวมู่ปิงก็ยังจากไปด้วย!”

“ตอนนี้เหลือเพียงแค่ข้าคนเดียวแล้ว จะทำอย่างไรดี?”

“ยังมีผู้อาวุโสทั้งสี่ที่กำลังปราบปรามขอบเขตของพวกเขาอยู่? หรือข้าควรจะไปขอให้พวกเขาช่วย?”

ดวงตาของซูอี้หลิงเป็นประกาย ในขณะที่นางยกเท้าขึ้น นางก็ถอยกลับมา

“ไม่ ผู้อาวุโสทั้งสี่กำลังปราบปรามขอบเขตของพวกเขาอยู่ ในกรณีที่ข้าไปรบกวนจนทำให้การปราบปรามล้มเหลว พวกเขาจะต้องเผชิญกับสายฟ้าอมตะแห่งความทุกข์ยากไม่ใช่หรือ?”

“ไม่ ไม่ ไปไม่ได้จริงๆ!” ซูอี้หลิงถอนหายใจอย่างลับๆและนั่งลง ดวงตาของนางจ้องไปที่แขนหักๆด้วยใบหน้าสิ้นหวัง

“ในเมื่อไม่รู้ว่าอาจารย์ไปที่ใด ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องไปหาผู้นำพันธมิตรเฉิน!”

“เขาอยู่ในดินแดนทางเหนือ ดูเหมือนว่าเขาจะไปสำนักประตูแดงแล้ว ข้าจะไปหาเขาที่สำนักประตูแดงโดยตรง!”

“ตราบใดที่ข้านำสิ่งนี้ไปบอกผู้นำเฉิน ข้าแน่ใจว่าด้วยความเข้าใจของเขา เขาจะต้องรู้ถึงความหมายของมันในไม่ช้า!”

“ไปกันเถอะ!”

หลังจากกล่าวจบ ซูอี้หลิงก็เดินออกจากบ้าน

“ฟิ้ว……” นางกลายเป็นสายรุ้งยาวตรงไปยังดินแดนทางเหนืออย่างรวดเร็ว