เริ่มฉากสังหาร

ตอนที่19 เริ่มฉากสังหาร

"เอาล่ะยินเซนนายพร้อมหรือยัง? ตอนนี้ไปเปิดระบบพลังงานแล้วเปิดฟังก์ชัน11เร็วๆเลย!"

โทนี่สวมชุดเกราะที่ทำขึ้นมาหยาบๆ ดูแถบความคืบหน้าที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ

ยินเซนดันแว่นตา เหลือบมองโทนี่แล้วพยักหน้า

“ถ้าเรารอดไปจากที่นี่ได้ ฉันจะจ้างนายมาทำงานกับฉันแน่นอน จะพาญาติพี่น้องและเพื่อนๆของนายมาด้วยก็ได้ ไม่ต้องกังวลเรื่องที่อยู่อาศัยฉันจะให้เงินนาย ให้วิลล่าหลังใหญ่ฟรี”

“นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับผม” ยินเซนพยักหน้าด้วยความร่วมมืออย่างดี “แล้วว่าแต่เพื่อนของคุณจะมาช่วยเราตอนไหน?”

ใบหน้าของโทนี่เข้มขึ้นทันที: "เอ่อ..จริงๆแล้วเขาไม่ใช่เพื่อนฉันหรอกเขาเป็นลุงของฉันน่ะแต่เขาเป็นคนที่พึ่งพาได้แน่นอน ส่วนเรื่องที่เขามาช้าฉันก็ไม่รู้สิเขาน่าจะกำลังติดปัญหาอยู่มั้ง"

โทนี่คิดถึงคำเตือนของเดวิดก่อนที่เขาจะออกเดินทาง 'ระวังตัวด้วยนะโทนี่บางสิ่งบางอย่างมันอาจไม่เป็นอย่างที่นายคิด'

"มันเป็นแบบที่คุณเตือนจริงๆด้วยเดวิด ถ้าฉันกลับไปที่บริษัทเมื่อไหร่ฉันจะลากคอไอ้คนทรยศนั่นมาให้ได้เลยคอยดู!!"

โทนี่กัดฟันด้วยความเกลียดชัง วันนี้เขาเข้าใจแล้วว่าบางสิ่งบางอย่าง ไม่สิ...ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคิดจริงๆ

ขณะนี้แถบความคืบหน้ายังอยู่ที่50% แต่เสียงของพวกผู้ก่อการร้ายนั้นกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆหากจะรอต่อไปพวกเขาตายคู่แน่

"ไม่ทันแล้วผมจะออกไปถ่วงเวลาให้เอง!" ยินเซนบอกกับโทนี่แล้วรีบวิ่งออกไปปะทะกับพวกผู้ก่อการร้ายด้วยปืนที่เก็บจากพื้น

"ยินเซนอย่าออกนอกแผน!!" โทนี่ตะโกน

ปัง!

แต่ไล่ยิงไปได้ไม่เท่าไหร่ยินเซนก็ถูกยิงเข้าที่หน้าอกและล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงพร้อมรอยยิ้มอันน่าสมเพชบนใบหน้า

ปัง! ปัง! ปัง!

โทนี่รีบออกไปในทันทีที่ชุดเกราะชาร์จเต็ม ไล่ต่อยผู้ก่อการร้ายด้วยความรวดเร็ว

“ยินเซนแข็งใจไว้ก่อนฉันกำลังไป!” โทนี่ตะโกน

ฟูม!

หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายที่จู่ๆก็โผล่มายิงจรวดใส่โทนี่แต่โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก

"บ้าเอ้ย!"

โทนี่หน้าซีด แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับอันตรายจากจรวดมากนักแต่ยินเซนที่แทบจะหมดลมหายใจอยู่แล้วรอดไปได้อีกไม่นานแน่นอน!

การมองเห็นของยินเซนเบลอ เปลือกตาของเขาหนักอึ้งมุมปากกระตุกเผยให้เห็นรอยยิ้มอันขมขื่น

นี่มันจะจบแค่นี้งั้นเหรอ?

"ยินเซนแข็งใจไว้!!!!"

ฟ้าว!!

ตูม!

เกิดเสียงดังสนั่นพร้อมแรงปะทะอันน่าสะพรึงกลัวกวาดไปทั่วทั้งถ้ำ

เดวิดพุ่งทะลุจากด้านบนภูเขาเข้ามาในถ้ำได้ภายในอึดใจเดียว!

"เอาของเล่นต๊อกต๋อยแบบนี้มายิงเนี่ยนะ น่าเบื่อจริงๆ"

เดวิดใช้มือข้างเดียวคว้าจรวดที่ยิงมาเมื่อกี้ด้วยท่าทีสบายๆ

ขนาดดาวเทียมที่อยู่บนชั้นบรรยากาศเขายังระเบิดมันได้ชิวๆ จรวดนี่นับเป็นของเล่นสำหรับเขาเท่านั้นแหละ

“พวกแกใช้ไอ้นี่ทำร้ายหลานชายสุดที่รักของฉันใช่ไหม? เอาคืนไป!!”

เดวิดขว้างจรวดกลับคืนไป

ตูม!!

ทั้งคนและปากทางเข้าถ้ำไม่เหลือแม้แต่ซาก

บางคนที่อยู่ด้านนอกที่ยังไม่ตายจากแรงระเบิดก็แตกตื่นวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว บ้างก็หวาดกลัวจนหมดสติไปทันที แต่ไม่ว่ายังไงทุกคนก็ต้องพบกับชะตากรรมเดียวกันคือการโดนฆ่า!

มีใครบ้างที่เจาะทะลุภูเขาด้วยแรงกายเพียวๆได้?

มีใครบ้างที่จับจรวดด้วยมือเดียวแล้วขว้างกลับไปได้?

ใครล่ะที่สามารถทำแบบเดียวกับเดวิดได้?

พวกเขาไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าในโลกใบนี้มีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่ด้วย

ใครมาเห็นก็ต้องไม่เชื่อแน่ๆว่าตาตัวเองกำลังเห็นเรื่องมหัศจรรย์แบบไหนอยู่

"ได้รับค่าชื่อเสียง +1"

เสียงแจ้งเตือนค่าชื่อเสียงดังเป็นระยะ

ดีจริงๆ ได้ค่าชื่อเสียงมาอีกแล้ว

"พระเจ้า ในที่สุดก็มาได้สักที!! ฉันคิดฉันจะต้องตายเป็นผีเฝ้าถ้ำนี่ซะแล้ว!"

โทนี่ดีใจมากที่ได้เจอเดวิด เขาไม่เคยดีใจที่ได้เจอเดวิดขนาดนี้มาก่อน

"ไม่ต้องห่วงนะยินเซน เขาแข็งแกร่งมากเขาต้องช่วยนายได้แน่ๆ"

“เพื่อนของนายอาการแย่มากเลยนะนั่น”

เดวิดตรวจสอบอาการของยินเซน

ยินเซนพูดอย่างขมขื่น "มันไม่มีประโยชน์แล้ว กระสุนนัดนี้มันทำลายอวัยวะภายในสำคัญๆของผมไปแล้ว แถมที่นี่ยังไม่มีเครื่องมือแพทย์ที่ทันสมัยพอ ปล่อยผมไว้ที่นี่แล้วพาคุณโทนี่กลับไปเถอะ... "

เดวิดมองยินเซนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ "ไม่ต้องกังวลผมจะไม่ปล่อยให้คุณตายแน่นอน"

พูดจบเดวิดก็ใช้นิ้วสองนิ้วออกสอดเข้าไปในบาดแผลแล้วหยิบกระสุนออกมา จากนั้นก็ใช้ความร้อนจากเลเซอร์เพื่อห้ามเลือดที่ไหลไม่หยุดของยินเซน

มันเป็นกระบวนการที่เจ็บปวดอย่างยิ่งจนทำให้ยินเซนเป็นลมไปในที่สุด

“เป็นยังไงบ้าง? เขาเป็นคนเก่งแถมเป็นคนที่เข้มแข็งมากๆฉันไม่อยากให้เขาตายที่นี่” โทนี่ถามอย่างกังวลใจ

“ใจเย็นก่อนทุกอย่างเป็นไปด้วยดี อย่างน้อยก็น่าจะใช้เวลาสองสามชั่วโมงในการรักษาเขา มีเวลาเพียงพอสำหรับฉันที่จะกำจัดขยะพวกนั้น”

เดวิดกำหมัดแน่น

“อยู่ที่นี่ดูแลเพื่อนของนายดีๆอย่าให้มีอะไรมาแตะตัวเขาได้เด็ดขาด ฉันขอไปกำจัดขยะพวกนั้นก่อน”

เดวิดพูดจบก็พุ่งตัวออกไปนอกถ้ำทันที

ผู้ก่อการร้ายที่อยู่ข้างนอกต่างสาดกระสุนเข้าใส่เดวิดอย่างไม่ลืมหูลืมตา

“ถึงเวลาเริ่มฉากสังหาร”

เดวิดมองไปที่ด้านล่างด้วยสายตาเย็นชา แม้จะมีกระสุนโถมเข้าใส่นับไม่ถ้วนแต่ไม่มีกระสุนนัดไหนเลยที่ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ

"รับความโกรธของฉันไปซะ"

เดวิดค่อยๆบินขึ้นไปบนท้องฟ้าเบ้าตาของเขาแดงก่ำเตรียมปล่อยเลเซอร์ด้วยความร้อนที่สูงที่สุด

แสงแดดที่กระทบกับร่างกายของเขา เงาที่ส่องลงมาทำให้เขาในตอนนี้ราวกับเทพแห่งมวลมนุษยชาติ!

ในกลุ่มถึงตอนที่25แล้วน้าลงเรื่อยๆลงทุกวัน ตามมาที่นี่ได้เลยhttps://www.facebook.com/profile.php?id=61561109170436