เงินก้อนโต

“เรียกฉันว่าพ่อสิ!”

“...”

“แกหมายความว่าไง? ไอ้เซิน แกยังอยากได้ค่าคอมมิชชั่นนั้นอยู่ไหม? ถ้าอยากก็รีบมาหาซะ”

“เรียกฉันว่าพ่อก่อน แล้วฉันจะไป”

‘ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...’

เซินเหอหัวเราะเยาะเบาๆ ขณะมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป

ตอนที่เขายังทำงานอยู่ที่บริษัท เขาคิดว่าไอ้หวังหลงมันหน้าด้านที่สุดแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่กล้าทำอะไรแบบนี้กันนะ?

ดูเหมือนว่าฉันยังไม่ได้กดดันมันมากพอ!

ยังอุตส่าห์ใช้โทรศัพท์ของพี่เขยโทรมา สมองก็ใช้ได้อยู่นี่

เซินเหอหยิบคอมพิวเตอร์ออกมาและทำการค้นหาไฟล์หนึ่งในเครื่อง ก่อนที่จะส่งมันไปยังอีเมลของจ้าวหู่

...

ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง

จ้าวหู่กำลังมองดูการชงชาของพนักงานอย่างไม่ละสายตา พร้อมกับพยักหน้าเป็นครั้งคราว ราวกับว่าเข้าใจสิ่งที่เห็น

พนักงานชงชายิ้มพลางยื่นแก้วชาให้

จ้าวหู่ยกแก้วขึ้นมาแล้วสูดกลิ่นหอมใต้จมูก พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมว่า “เป็นชาที่ดีจริงๆ!”

ทันใดนั้นเอง

ปัง!

ประตูห้องชาถูกเปิดออกอย่างแรง หวังหลงที่หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหกำโทรศัพท์ไว้แน่นกำลังเดินเข้ามา

เขายกแก้วชาตรงหน้าขึ้นมาแล้วกระดกเข้าปากทันที

จากนั้น "พรวด!" เขาพ่นชาออกมาทันที จนน้ำชากระเซ็นไปทั่วหน้าจ้าวหู่

หวังหลงอ้าปากแล้วใช้สองมือพัดปากของตัวเองไปมา พูดอย่างไม่ชัดเจนว่า “ร้อน... ร้อน...”

ขณะที่จ้าวหู่ที่มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยใบชาจนดูไม่ได้ เขามองไปที่หวังหลงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

พนักงานชงชาที่เห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบลุกออกไปจากห้องทันที

จ้าวหู่กำถ้วยชาในมือแล้วขว้างมันไปที่หวังหลง “ไอ้เวรนี่! ฉันเสียหน้าเพราะแกคนเดียว”

หวังหลงร้องเสียงหลงพลางกุมหัว “พี่เขย!”

จ้าวหู่สูดหายใจเข้าลึกๆพร้อมถามว่า “แล้วไอ้เซินมันมาหรือยัง?”

หวังหลงได้ยินเช่นนั้น ความโกรธก็ปะทุขึ้นทันที เขากัดฟันและพูดว่า

“พี่เขย ไอ้เซินนั่นมันไม่รู้จักเจียมตัว มันให้ผมเรียกมันว่าพ่อ! มันอยากจะเป็นพ่อตาของพี่เขย...”

จ้าวหู่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเหมือนกำลังจะหัวใจวาย

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น

【ติ๊ง! คุณมีอีเมลใหม่ กรุณาตรวจสอบ】

จ้าวหู่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู พบว่าเป็นอีเมลจากเซินเหอ

ในนั้นมีไฟล์ที่ถูกเข้ารหัสอยู่

หลังจากแตกไฟล์ เมื่อเขาเปิดดูเอกสารเหล่านั้น พบว่ามันเป็นเอกสารหลายฉบับพร้อมลายเซ็นของจ้าวหู่

จ้าวหู่จ้องมองเอกสารที่อยู่ในโทรศัพท์ ยิ่งดูยิ่งตื่นตระหนก

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองที่หวังหลงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธอย่างเอาเป็นเอาตายแล้วพูดว่า “มันให้แกเรียกแกก็เรียกไปซะ แกต้องเอามันมาหาฉันให้ได้”

หวังหลงทำหน้าตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าพี่เขยจะให้เขาทำแบบนี้

เขาอยากจะพูดว่า “พี่เขย มันอยากเป็นพ่อพี่เลยนะ!”

แต่มองดูท่าทางของจ้าวหู่ที่เหมือนจะฆ่าคนได้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและทำการโทรออก

จ้าวหู่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ใช้โทรศัพท์ของแกเองสิ”

หวังหลงอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเดินออกไป

...

ในห้องเช่า

เซินเหอเปลี่ยนชุดใหม่ ซึ่งเป็นชุดสูทที่เขาเคยใส่ตอนเข้าบริษัทวันแรก

เรียบร้อย ดูดี!

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เซินเหอกดรับสาย ครั้งนี้เป็นเบอร์ของหวังหลง

หลังจากรับสาย มีเพียงความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สักพักก็ได้ยินเสียงของหวังหลง “พ่อ...”

เซินเหอยิ้มแล้วพูดว่า “ฮะ? แกว่าอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ชัด”

ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังมาจากอีกฝั่งของสาย “พ่อ! พี่เขยให้บอกว่ามาหาที่ร้านน้ำชาเดี๋ยวนี้!”

เซินเหอยิ้มแล้วพูดว่า “ได้เลย! รอพ่ออยู่ที่นั่นนะ เดี๋ยวพ่อจะไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อพูดจบ สายก็ถูกตัดไป

เซินเหอมองกระจกทั้งตัวแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

วันนี้เขาจะไม่เป็นแค่พนักงานธรรมดาอีกต่อไป

...

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา

เซินเหอเงยหน้ามองป้ายชื่อร้าน "ร้านน้ำชา"

ชื่อร้านมันเรียบง่ายจนแทบจะเชื่อไม่ลง ยังมีร้านที่ชื่อแบบนี้อยู่จริงๆสินะ เจ้าของร้านนี่ก็มีจินตนาการดีนะ

เซินเหอยกเท้าเดินเข้าไปในร้าน เพียงเข้าไปถึงหน้าประตูร้าน ก็พบกับหวังหลงที่กำลังเดินออกมา

เมื่อศัตรูมาเจอกัน ความรู้สึกโกรธเกลียดก็พุ่งพล่าน

สีหน้าของหวังหลงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเมื่อเห็นเซินเหอที่แต่งตัวดูดีตรงหน้า เขากำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกรอบแกรบ

เซินเหอยิ้มพลางพูดว่า "ทำไมล่ะ? ลูกจะทำร้ายพ่อเหรอ? คิดจะอกตัญญูหรือไง"

หวังหลงสูดหายใจก่อนจะพูดว่า “ตามฉันมา”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินนำทางไปยังห้องชาหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

เมื่อเซินเหอเข้าไปถึง เขาก็นั่งลงตรงข้ามกับจ้าวหู่ทันที

เขามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดของจ้าวหู่แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ว่าไง? คิดได้แล้วเหรอ?”

จ้าวหู่ตอบ “ฉันจะให้ค่าคอมมิชชั่นแก แต่แกต้องลบหลักฐานทุกอย่างที่แกเก็บไว้ทั้งหมดต่อหน้าฉัน”

เซินเหอยิ้มแล้วพูดว่า “ค่าคอมมิชชั่นของฉันปีนี้คือแปดแสน และค่าคอมมิชชั่นจากดีลใหญ่อีกหนึ่งล้านสองแสน วันนี้ฉันต้องการทั้งหมดนี้และต้องจ่ายให้ฉันผ่านช่องทางปกติของบริษัทต่อหน้าฉัน"

หวังหลงได้ยินแบบนั้นก็โกรธจัดจนเกือบจะระเบิด “ล้านสองนั่นมันของฉัน ดีลนั้นก็เป็นของฉัน”

จ้าวหู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถ้าเป็นแบบนี้ มันก็ลำบากนะ”

“ลำบากหรอ?” ซินเหอยักไหล่แล้วกดมือลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับยิ้ม "ถ้ามันลำบากก็อย่าทำเลย แล้วมาดูกันว่าใครจะโดนบริษัทจัดการ ฉันหรือแก"

พูดจบเขาก็ทำท่าจะเดินออกไป

จ้าวหู่สูดหายใจเข้าลึกแล้วพูดว่า “ตกลง ฉันยอมรับเงื่อนไขของแก"”

หวังหลงทำตาโต “พี่เขย!”

จ้าวหู่ขมวดคิ้ว “ทำงานอยู่ก็เรียกชื่อตำแหน่งซะ”

“เขาได้เงิน ส่วนแกจะได้เครดิต งั้นก็ตกลงตามนี้”

เซินเหอได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ "นั่นแหละถูกแล้ว เรามาทำธุรกิจร่วมกัน ฉันก็แค่ต้องการเอาสิ่งที่เป็นของฉันกลับคืนมาเท่านั้น ทำไมต้องทำให้เรื่องมันใหญ่โตด้วย"

จ้าวหู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องแยกแล้วโทรศัพท์

เมื่อเขาเดินกลับมา ข้อความก็เด้งเข้ามาในโทรศัพท์ของเซินเหอ เป็นข้อความจากบริษัทที่แจ้งเกี่ยวกับค่าคอมมิชชั่นและเงินชดเชยการลาออก

‘บัญชีของคุณ 9641 เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม ได้รับการโอนเงินจำนวน 2,057,689 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 2,359,689 หยวน’

เงินเก็บที่สะสมมาหลายปี บวกกับเงินก้อนใหญ่ที่เพิ่งได้มา ยอดเงินในบัญชีของเขาทะลุ 2.3 ล้านหยวนในทันที

เซินเหอยิ้มอย่างพอใจ

จ้าวหู่พูดขึ้น “ได้เงินแล้ว ก็ลบทุกอย่างต่อหน้าฉันซะ”

เซินเหอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพร้อมพูด “ได้ ไม่มีปัญหา”

ไม่นานนัก หวังหลงก็กัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงแค้นๆ “ลบข้อมูลบนคลาวด์ด้วย ลบให้หมดทุกอย่าง!”

เซินเหอพยักหน้ารับ และลบทุกอย่างที่เขาเก็บรวบรวมไว้ต่อหน้าทั้งสองคน

จ้าวหู่ถอนหายใจยาวและเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างโล่งอก

เซินเหอเหลือบมองหวังหลงแล้วพูด “พ่อไปล่ะนะ ลูกชาย”

พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทันที

หวังหลงมองตามหลังเซินเหออย่างแค้นใจจนแทบจะกัดฟัน

ในขณะนั้นเอง จ้าวหู่ลุกขึ้นขยับคอเล็กน้อยแล้วพูด "ติดต่อเพื่อนๆ ของแก จัดการแผนการเอาเงินสองล้านนี่คืนมา"

หวังหลงลูบมือด้วยความตื่นเต้น "พี่เขย ไม่ต้องห่วง ผมจะเอาเงินสองล้านนี่กลับมาแน่!"

...

บนถนน

เซินเหอรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ วันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองรวยขึ้นมาทันที

ส่วนเรื่องตกงานน่ะ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ

จะให้เขาทำงานหนักอยู่ในบริษัทต่อไป คงไม่มีทางได้เงินและค่าคอมมิชชั่นครบแบบนี้

แม้ว่าจะลบข้อมูลต่อหน้าพวกมัน แต่เขาไม่ได้มีแค่บัญชีเดียว และถ้าไม่มีสำรองไว้เลยคงเป็นเรื่องที่โง่มาก

แต่เขาก็มีมากกว่าหนึ่งบัญชีอยู่แล้ว ถ้าไม่มีสำรองเลยก็โง่เต็มที

เซินเหอเปิดดูแผนที่บนมือถือ ขณะกำลังคิดถึงภารกิจที่สองที่ต้องการเสบียงให้เพียงพอสำหรับหนึ่งเดือน เขาจึงเรียกรถแท็กซี่ตรงไปที่ร้านขายข้าวสารและน้ำมันใกล้ๆ