กล่องธาตุอาหาร

ตอนที่ 283 กล่องธาตุอาหาร

ฉู่เจียงเยว่มองไปรอบ ๆ และมองไปที่พืชกลายพันธุ์ที่โบกกิ่งก้านไปมา

เมื่อได้ยินคำถามของเธอ พวกมันก็พยายามตอบด้วยท่าทาง

ภาพนี้แปลก และกลมกลืนกันจริงๆ ฉู่เจียงเยว่จึงไม่รู้จะอธิบายอารมณ์ของตัวเองในเวลานี้อย่างไรดี

“ก่อนอื่น มาตกลงกันก่อนว่าถ้าพวกเธอต้องการติดตามฉัน ก็จะต้องเชื่อฟัง แล้วพลังของฉันก็มีจำกัด ไม่สามารถให้ได้ทุกวันได้”

“ฉันจะจัดหาสถานที่ให้พวกเธอหยั่งราก เพื่อที่จะได้ไม่รบกวนคนอื่นๆ หากตกลงตามนี้ ก็ช่วยพยักหน้าหน่อย”

พืชกลายพันธุ์ทุกต้นตอบรับด้วยวิธีการที่แตกต่างกันออกไป แต่ท่าทีที่พวกมันแสดงออกมาก็เหมือนการพยักหน้าของคน

“...” ฉู่เจียงเยว่

“ดี แต่มันไม่เหมาะที่ให้พวกเธอเดินทางทั้งๆ แบบนี้ ไม่งั้นมันจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป”

“จิ้งจอกน้อย มีวิธีจัดเก็บพืชเหล่านี้ชั่วคราว โดยที่ไม่ทำให้พวกมันเกิดอันตรายมั้ย?”

ฉู่เจียงเยว่ถามจิ้งจอกน้อย และขอความช่วยเหลือ

จิ้งจอกน้อยจึงช่วยค้นหาสิ่งของที่ฉู่เจียงเยว่ต้อง “โฮสต์ มีกล่องธาตุอาหารอยู่ มันมีมิติอิสระอยู่ภายใน และสามารถช่วยให้พืชกลายพันธุ์หยั่งรากได้ชั่วคราว แต่สารอาหารภายในนั้นมีจำกัด ต้องนำพวกมันออกมาในหนึ่งสัปดาห์ ไม่เช่นนั้นพวกมันก็อาจจะตายเพราะขาดสารอาหารได้”

จิ้งจอกน้อยพูดกับฉู่เจียงเยว่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

กล่องธาตุอาหารมีราคา 5 เหรียญทอง เนื่องจากมีพืชกลายพันธุ์มากมาย ฉู่เจียงเยว่จึงจำเป็นต้องซื้ออย่างน้อย 20 ใบ

รวมเป็นเงินมากถึง 100 เหรียญทอง และเป็นของที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว หากต้องการใช้ต่อก็ต้องจ่ายเงินเพื่อเติมสารอาหารลงไป ไม่เช่นนั้นจะเป็นของที่ใช้แล้วทิ้ง

ต้องบอกเลยว่า ราคาแพงมากจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ง่ายต่อการเดินทางกลับ ฉู่เจียงเยว่จึงต้องซื้อมัน และนำออกมาใช้

“นี่คือกล่องธาตุอาหาร พวกเธอสามารถอยู่ในนี้ได้เป็นเวลา 7 วัน ในช่วง 7 วันนี้ ช่วยอยู่กันอย่างเงียบๆ ไปก่อน เมื่อฉันไปถึงบ้านแล้ว จะรีบปล่อยออกมาโดยเร็วที่สุด”

หลังจากได้ยิน พืชกลายพันธุ์จำนวนหนึ่งก็เคลื่อนตัวเข้ามาหา

“หลังเปิดกล่องแล้ว ก็ค่อยๆ เข้ามา หากเต็มแล้วก็ให้ย้ายไปกล่องที่ยังย้ายอยู่แทน”

ฉู่เจียงเยว่โบกมือ และกล่องธาตุอาหารทั้ง 20 ใบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

หลังจากเปิดมันออก กลิ่นหอมสดชื่น และปราศจากมลพิษก็ทำให้เสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ผ่อนคลายลง

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว ที่พวกเขาไม่ได้สูดอากาศที่ปลอดมลพิษเช่นนี้ และดินในกล่องธาตุอาหารเป็นเพียงความหวังของพวกเขาในการปลูกพืชพรรณ

นั่นทำให้สายตาของหลายๆ คนที่มองฉู่เจียงเยว่เปลี่ยนไป

พวกเขารู้แค่ว่าฉู่เจียงเยว่สามารถจัดหาทรัพยากรที่เป็นวัสดุก่อสร้างได้มากมาย แต่ไม่รู้ว่าเธอก็มีสิ่งนี้อยู่ในมือด้วย

อย่างไรก็ตาม ตามความตั้งใจของเธอในตอนนี้ มีแค่พืชกลายพันธุ์เท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้หยั่งรากเข้าไป

เมื่อเห็น พืชกลายพันธุ์ก็เพิ่มความไว้วางใจในตัวฉู่เจียงเยว่มากขึ้น หลังจากที่พืชกลายพันธุ์ต้นหนึ่งเข้าไป และส่งกระแสจิตออกมาหาพวกพ้องว่าไม่มีปัญหา พืชกลายพันธุ์ต้นอื่นๆ ก็ย้ายเข้าสู่กล่องธาตุอาหารเช่นกัน

หลังจากที่เก็บพืชกลายพันธุ์ทั้งหมดในกล่องธาตุอาหารแล้ว ฉู่เจียวเยว่ก็เก็บกล่องทั้ง 20 ใบไป

“ไปเถอะ รีบกลับโรงแรมกันเถอะ”

หลังจากพูดจบ ฉู่เจียงเยว่ก็หยิบรถออฟโรดสีขาวเงินของตัวเองออกมาจากมิติส่วนตัวของระบบ เสิ่นจื้อกุย และคนในทีมของเขาก็เข้าไปในรถ และจัดสรรเวลาขับกันเอาเอง

ลูกเสือก็กระโดดขึ้นรถพร้อมกับฉู่เจียงเยว่ และนั่งลงบนตักของเธอ

ในอีกด้านหนึ่ง จินซู่หยู และคนในทีมก็เปิดระบบนำทาง และเลือกรถออฟโรดเป็นพาหนะ

เสือกลายพันธุ์ทั้งสองคำรามใส่พวกพ้องของมัน และสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นๆ ที่พวกเขาช่วยเหลือมา และสื่อสารกันไปมาเป็นเวลานาน

จากนั้น พวกมันบางตัวก็กระโดดขึ้นไปบนหลังคารถของฉู่เจียงเยว่ และจินซู่หยู

ส่วนสัตว์กลายพันธุ์ตัวอื่นๆ ก็วิ่งด้วยความเร็วสูงสุด ตามรถออฟโรดทั้งสองคันไป

โดยพื้นฐานแล้ว ด้วยกำลังรบที่มี พวกเขาไม่จำเป็นต้องกลัวซอมบี้หรืออันตรายใดๆ

การเดินทางกลับจึงเงียบสงบ และราบรื่นกว่าขามามาก

ยกเว้นซอมบี้ หรือสัตว์ซอมบี้เป็นครั้งคราว โดยพื้นฐานแล้วไม่มีอันตรายอื่นใด

สำหรับซอมบี้หรือสัตว์ซอมบี้เหล่านี้ ฉู่เจียงเยว่ และคนอื่นๆ สามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ในที่สุด เมื่อพวกเขากลับมาถึงโรงแรมเจียงหลิน ฉู่เจียงเยว่รู้สึกราวกับว่าเธอได้มาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง

“ในที่สุดเราก็กลับมาแล้ว ข้างนอก อุณหภูมิตอนกลางวันและตอนกลางคืนแตกต่างกันมากจนคิดว่าสี่ฤดูมารวมอยู่ในวันเดียวเสียอีก ถ้ายังอยู่ต่อไป คงจะเป็นบ้าไปแน่”

หลินซวี่หยวนลงจากรถ และรู้สึกว่าดีใจราวกับได้ปลดปล่อย

เนื่องจากพวกเขาต้องรีบกลับไปที่โรงแรมเจียงหลินโดยเร็วที่สุด นอกเหนือจากการรับประทานอาหาร และพักผ่อนเมื่อเหนื่อยล้าแล้ว พวกเขายังใช้เวลาที่เหลืออยู่บนท้องถนน

พวกเขาจึงไม่ต้องการสัมผัสกับความรู้สึกนี้อีก ไม่ต้องการอยู่บนท้องถนนเป็นเวลานานอีกในระยะเวลาใกล้ๆ นี้

หลังจากได้รับค่าตอบแทนที่มาเข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือครั้งนี้ คนอื่นๆ จึงกลับไปพักผ่อนเมื่อกลับมาถึงโรงแรม แต่ฉู่เจียงเยว่ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

หลังจากที่ฉู่เจียงหยางรู้ว่าฉู่เจียงเยว่กลับมาถึงโรงแรมเจียงหลินแล้ว เขาก็เดินออกจากตึกสำนักงาน และมาที่บ้านของเธอเพื่อรายงานเกี่ยวกับความคืบหน้าของการก่อสร้างถนนปลอดซอมบี้

ตามความคืบหน้าในเวลานี้ มีการก่อสร้างถนนอยู่ห้าเส้น ทำให้จำนวนแขกของโรงแรมเจียงหลิน เพิ่มขึ้นทุกวัน

เขตที่พักก็ได้รับการขยับขยายอย่างต่อเนื่อง ในโรงแรมเจียงหลิน เขตที่พักกินอาณาเขตรวมกันกว้างขวางที่สุด

หลังจากฟังรายงานจากฉู่เจียงหยางแล้ว ฉู่เจียงเยว่ก็โบกมือ และขอให้เขากลับไปตึกสำนักงานเพื่อทำงานต่อ

ตอนนี้มีคนจำนวนมากในตึกสำนักงานที่กำลังต่อแถวเพื่อเข้าคิว เธอจึงรีบให้เขาไปจจัดการ จะได้ไม่มีปัญหา หรือเรื่องน่าปวดหัวอะไรเกิดขึ้น

โชคดีที่ฉู่เจียงหยางเป็นหุ่นยนต์ เขาจึงสามารถทำงานอย่างต่อเนื่องได้ตราบเท่าที่มีพลังงานเพียงพอ

หลังจากที่ฉู่เจียงหยางจากไปแล้ว ฉู่เจียงเยว่ก็เดินออกจากบ้านพัก เดินตรงไปที่สนามหญ้าที่ว่างเปล่าในโรงแรมเจียงหลิน จากนั้นหยิบกล่องธาตุอาหารทั้งหมดออกจากมิติส่วนตัว

จากนั้นก็เปิดกล่องออก

เมื่อพืชกลายพันธุ์ที่อยู่ข้างในรู้สึกได้ว่ากล่องถูกเปิดออกมา พวกมันก็แทบอดใจรอไม่ไหว และกรูกันออกมา

แขกของโรงแรมเจียงหลินรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อเห็นพืชกลายพันธุ์จำนวนมากปรากฏขึ้นพร้อมกันๆ เช่นเดียวกับสัตว์กลายพันธุ์ที่เดินตามเสือกลายพันธุ์ทั้งสองเข้ามาในโรงแรม

หลายคนจึงออกมาจากห้องพักเพื่อมาหยุดดู

บางคนที่กล้าหาญถึงกับเดินมาเงียบๆ เข้าใกล้พืชหรือสัตว์กลายพันธุ์ และสัมผัสร่างกายของพวกมัน

เมื่อไม่เห็นถึงเจตนาร้าย พืชและสัตว์กลายพันธุ์จึงหันหัว และจ้องมองไปที่ผู้คนที่แตะต้องตัวพวกมัน และเพิกเฉย

“อยู่ที่นี่ไปก่อน เมื่อถึงเวลาแล้ว ฉันจะเตรียมที่อยู่ใหม่ได้!”

ในฐานะเจ้าของโรงแรมเจียงหลิน ฉู่เจียงเยว่ต้องออกมายืนหยัด และรักษาความสงบเรียบร้อย

“พืชกลายพันธุ์ทุกต้นสามารถหยั่งรากได้ในสนามหญ้า และพื้นที่เปิดโล่งทั้งหมดภายในอาณาเขตของโรงแรมได้!”

“แต่หากพวกเธอเลือกที่จะอยู่ที่นี่ ก็ห้ามโจมตีฉันหรือแขกคนอื่นๆ ของโรงแรม”

“ยกเว้นแขกเหล่านั้นหรือพวกคนที่สัญจรผ่านไปมา จะริเริ่มทำร้ายพวกเธอก่อน เมื่อถึงตอนนั้นจะตอบโต้พวกเขากลับก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องผิด”

“ตราบใดที่ในอาณาเขตของโรงแรมเจียงหลิน ฉันจะรู้ทุกการเคลื่อนไหวของทุกสิ่ง ดังนั้นอย่าคิดว่าใครจะทำอะไรที่ผิดกฎได้”

ฉู่เจียงเยว่ไม่กลัวที่จะถูกกล่าวหาว่าละเมิดสิทธิความเป็นส่วนตัว ตอนนี้กฎหมายไม่มีอำนาจพอจะบังคับใช้อีกต่อไป และแน่นอนว่าในโรงแรมเจียงหลิน ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ