ตอนที่ 30 : โคตรเยอะเลย

ตอนที่ 30 : โคตรเยอะเลย

ในการจัดการกับพวกซอมบี้ หวู่เหิงก็รู้สึกว่าหอกดูจะมีประโยชน์กว่าดาบ

อย่างน้อยถ้าเป็นดาบ มันก็ต้องออกท่าฟัน แต่ถ้าเป็นหอก แค่ปล่อยให้ซอมบี้พุ่งเข้าใส่หอกก็พอ

นอกจากนี้ ระยะโจมตีของหอกยังกว้างกว่า ซึ่งทำให้มันปลอดภัยกว่านั่นเอง

หากรักษาระยะห่างได้ มันก็เป็นเรื่องยากที่พวกซอมบี้จะเข้ามาใกล้

หวู่เหิงตัดสินใจว่าจะต้องซื้อหอกเพิ่มขึ้น

แต่เขาก็ไม่สามารถซื้อพวกมันได้บ่อยๆ มันต้องทิ้งช่วงไว้บ้าง

ในขณะที่เขาคิด กองทัพโครงกระดูกของเขาก็ยกเค้าร้านค้าจนว่างเปล่าแล้ว

จากนั้นหวู่เหิงและบาเซนก็กลับมาที่เมืองหินดำ

...

หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว หวู่เหิงก็กลับมาที่ห้องของเขา

เขายืนตัวตรง กางขาออกให้ขนานกับหัวไหล่ จากนั้นมือของเขาก็จับดาบไว้แน่น

เจียนอี้ยืนอยู่ข้างๆ เขา เอื้อมมือไปแก้ไขท่าที่ผิดโดยการปรับแขนที่ถือดาบ

หลังจากท่วงท่าของเขาถูกต้องแล้ว เจียนอี้ก็ตั้งท่าแบบเดียวกันและเหวี่ยงดาบลงมาด้วยมือทั้งสองข้าง

หวือ~!

ดาบตัดผ่านอากาศ และถูกฟันลงมา

หวู่เหิงทำตามตัวอย่าง เขาชูดาบขึ้นและฟันลงมาเช่นกัน

เจียนอี้ส่ายหัวเพื่อบอกว่ากระบวนท่ายังไม่ถูกต้อง และสาธิตอีกครั้ง

หวู่เหิงตั้งใจดู และเรียนรู้จากมัน

จากนั้นเจียนอี้ก็พาเขาฝึกเหวี่ยงดาบอย่างไม่ลดละเพื่อทำการฝึกซ้อมขั้นพื้นฐาน

มันไม่ได้ง่ายๆ เหมือนกับละครโทรทัศน์

เขาฝึกฝนจนกระทั่งแขนล้า จากนั้นเขาก็ให้เจียนอี้กลับไปและเขาก็เข้านอนทันที

...

เช้าวันต่อมา หวู่เหิงได้พากองทัพโครงกระดูกของเขามุ่งหน้าไปยังประตูทิศเหนืออีกครั้ง

“พวกเจ้ายืนอยู่ตรงนี้และตั้งหอกไปข้างหน้า ส่วนพวกเจ้าก็ไปประจำอยู่ทางนั้น…”

ไม่เหมือนกับการต่อสู้เมื่อวาน ตอนนี้มันมีเวลาให้เตรียมตัวล่วงหน้า

เขาให้โครงกระดูกผู้ใช้หอกตั้งแถวอยู่หน้าประตู

เมื่อการเตรียมการใกล้จะเสร็จแล้ว เขาก็มองไปยังบาเซนที่อยู่ข้างๆ “ไปดูลาดเลาหน่อย ถ้ามีซอมบี้อยู่ก็ให้ล่อพวกมันมาที่นี่ ระวังตัวด้วยล่ะ”

โครงกระดูกบาเซนพยักหน้า เบียดตัวผ่านกองทัพโครงกระดูก และวิ่งไปข้างหน้า

สถานีตำรวจอยู่ไม่ไกลนัก แต่ก็ยังต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะไปถึง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะมันมีย่านที่อยู่อาศัยใหม่อยู่ตรงหน้า ซึ่งอาจจะมีฝูงซอมบี้อยู่ ดังนั้นเขาจึงต้องระวังตัว

เขาจึงส่งบาเซนไปดูลาดเลาก่อน

ในไม่ช้า เขาก็เห็นบาเซนวิ่งกลับมาพร้อมด้วยซอมบี้ประมาณ 20 ตัวที่ตามหลังมา

จำนวนไม่ได้เยอะอะไร

บาเซนวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็วและลอดตัวผ่านโครงกระดูกผู้ใช้หอกที่อยู่ด้านหน้า จากนั้นก็กลับไปประจำการในแนวหลัง

ส่วนซอมบี้ที่ไล่ตามมานั้นก็คำรามออกมาทันทีเมื่อพวกมันเห็นกองทัพโครงกระดูกและพุ่งเข้าใส่ในทันที

ฉึก ฉึก ฉึก~!

หอกทิ่งแทงเหล่าซอมบี้ ทำให้เลือดสีเข้มสาดกระเซ็นออกมา

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +6]

[สิ่งมีชีวิตอัญเชิญ - นักรบโครงกระดูกได้รับค่าประสบการณ์ +3]

[....]

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว

มันง่ายกว่าที่คิดไว้มาก

“ข้างหน้าไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหม?” หวู่เหิงถาม

บาเซนส่ายหัว

“ลดหอกลงและเดินทัพต่อ” หวู่เหิงสั่งการ

เหล่านักรบโครงกระดูกเคลื่อนไหว ข้ามถนน และตรงไปยังอีกฟาก

ระหว่างทาง มันก็มีซอมบี้ประปรายระหว่างทางที่วิ่งเข้ามาและถูกสังหารไปทีละตัว

พวกเขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ และข้ามพื้นที่ส่วนกลางไป

กระจกแตกที่ย้อมไปด้วยเลือดกระจัดกระจายเต็มพื้น

หวู่เหิงนำเหล่าโครงกระดูกเข้าไป และตรวจสอบห้องทุกห้อง

มันไม่ได้มีของที่มีประโยชน์เท่าไร มีแค่จอภาพ แฟ้มเอกสาร และของจิปาถะอื่นๆ

เขาหยิบกระเป๋าเป้และเก็บลวดเย็บกระดาษ ปากกา และกระดาษ A4 บางส่วน

หลังจากเก็บของทั้งหมดแล้ว เขาก็ให้โคงกระดูกตัวหนึ่งสะพายเป้เอาไว้

จากนั้นพวกเขาก็ข้ามไปยังถนนอีกสาย

ตามทางนั้นก็มีรถชนกันอยู่หลายคัน ซึ่งทำให้ถนนที่ไม่กว้างนักอยู่แล้วมีสิ่งกีดขวางอยู่ตลอดทั้งทาง

มันมีซอมบี้เดินอยู่ตามซอกรถอยู่บ้าง

และห่างออกไป 500 เมตรทางขวามือ มันก็จะเห็นสถานีตำรวจ 3 ชั้นสีฟ้าได้

ซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาต่างก็ถูกสังหารไปจนหมด และทุกอย่างก็ราบรื่นมาก

หวู่เหิงโบกมือและกล่าวว่า “เดินไปตามขอบๆ”

โครงกระดูกที่มีเพลิงวิญญาณจัดทัพให้กองทัพโครงกระดูกเดินไปตามทางเท้าทันที

โฮก~!

ในขณะที่พวกเขากำลังจะข้ามบริเวณที่มีรถจอดอยู่นั้น…

ซอมบี้ตัวหนึ่งที่ติดอยู่ตรงที่นั่งคนขับก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรงและส่งเสียงคำรามออกมา

หวือ หวือ~!

ในพริบตา ลูกศรหน้าไม้สองดอกก็พุ่งออกไป แทงทะลุกระโหลกของซอมบี้ตัวนั้น ทำให้ศีรษะของมันกระแทกเข้ากับพวงมาลัยอย่างรุนแรง

ปี๊บ—!

เสียงแตรรถดังขึ้นทันที และในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบเช่นนี้ มันก็ดังก้องไปทั่วในทันที

ดวงตาของหวู่เหิงเบิกกว้างขึ้นทันที

เขาไม่คิดเลยว่าสัญญาณล็อครถจะดังขึ้นแบบนี้

แตรรถยังคงดังก้องไปทั่ว

อาคารรอบๆ ดูเหมือนจะเดือดพล่านในทันทีด้วยเสียงคำรามจำนวนมากมาย

ฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลพุ่งออกมาจากบ้านเรือนต่างๆ และจากทุกตรอกซอกซอย

เมื่อพวกมันเหยียบไปบนรถ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอีกระลอก

“เร็วเข้า ตามข้ามา รีบตีฝ่าออกไป” หวู่เหิงรีบมองไปรอบๆ และสั่งการในขณะที่เขาเริ่มวิ่งไปทางด้านหน้า

ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!

เหล่าโครงกระดูกไม่ได้ระวังการเคลื่อนไหวอีก

พวกมันถืออาวุธและมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว

และซอมบี้ที่อยู่รอบๆ ก็เหมือนกับคลื่นโหมกระหน่ำที่สาดเข้ามาหาพวกเขาด้วยจำนวนอันมหาศาล

พวกเขาวิ่งมาที่สถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว

บาเซนและเจียนอี้ลงมือสังหารซอมบี้ที่อยู่ภายในทันที

“เข้าไป ส่วนพวกเจ้าก็ขวางทางเข้าเอาไว้” หวู่เหิงสั่งการอย่างรวดเร็ว

ด้านนอก ซอมบี้จำนวนมากกรูกันเข้ามาที่ประตูทางเข้า และผลักดันกันเข้ามาด้านใน

[ทักษะจาระบี]

หวู่เหิงปลดปล่อยทักษะจาระบีออกมา ทำให้พื้นที่ใต้เท้าของเหล่าซอมบี้กลายเป็นพื้นลื่น

ปัง ปัง ปัง!!

ในพริบตา ซอมบี้ในบริเวณนั้นก็ล้มคะมำในทันที

ส่วนซอมบี้ที่อยู่ทางด้านหลังก็สะดุดล้มตามไปด้วย ทำให้ร่างของพวกมันกองซ้อนกันในทันที

หวู่เหิงหยิบเอาไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า เขาจุดไฟเผาเศษผ้า และโยนมันเข้าไปยังพื้นที่ทักษะจาระบี

ทันทีที่เปลวเพลิงสัมผัสกับจาระบี เปลวไฟก็ลุกโชติช่วงขึ้นมาด้วยความสูงเท่ากับครึ่งตัวคน และปกคลุมพื้นที่ลานข้างหน้าทั้งหมด

ซอมบี้ที่กำลังดิ้นรนถูกเปลวไฟกลืนกิน

หวู่เหิงก้าวถอยกลับไปหลายก้าวเพื่อหลีกเลี่ยงความร้อนจากเปลวเพลิง

เขารู้สึกทึ่งกับผลลัพธ์ของทักษะใหม่นี้มาก

ตามรายละเอียดของทักษะจาระบี มันสามารถสร้างภูมิประเทศที่ยากลำบากขึ้นมาได้เหมือนถูกชะโลมไปด้วยจาระบี และในทำนองเดียวกัน มันก็สามารถติดไฟได้ด้วย

ดังนั้นเขาจึงลองดู แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะได้ผลขนาดนี้

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +6]

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์ +6]

[ท่านได้รับค่าประสบการณ์…]

สุดยอด มันสามารถใช้ฟาร์มค่าประสบการณ์ได้ด้วย

ถึงกระนั้นซอมบี้บางตัวก็ยังฝ่าออกมาจากทะเลเพลิงได้ด้วยสภาพเหมือนกับศพที่ไหม้เกรียมและพุ่งมาทางนี้

พวกมันถูกครอกไปด้วยเปลวเพลิง ทำให้เกิดความสยดสยองที่ไม่อาจบรรยายได้

โครงกระดูกผู้ใช้หอกที่ปกป้องทางเข้าอยู่เริ่มแทงหอกออกไปเพื่อสังหารเป้าหมายเหล่านั้น

“พวกเจ้าตั้งรับพื้นที่ตรงนี้เอาไว้ บาเซน เจ้าพาโครงกระดูกบางส่วนขึ้นไปข้างบนกับข้า”

หลังจากยืนยันแล้วว่ามันคงไม่มีอันตรายอะไรในระยะเวลาสั้นๆ นี้ หวู่เหิงก็สั่งการต่อ

โครงกระดูกที่มีเพลิงวิญญาณหลายตัวพยักหน้า ส่วนบาเซนก็พาโครงกระดูกบางส่วนไปสำรวจห้องแต่ละห้องกับหวู่เหิง

หวู่เหิงเองก็ไม่มั่นใจ 100% ว่ามันจะมีกระสุนอยู่ที่นี่ไหม แต่มันก็น่าจะต้องมีอยู่บ้างใช่ไหม?

เขาเปิดห้องแต่ละห้อง และสุดท้ายก็พบตู้เซฟที่ล็อคอยู่ในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นคลังอาวุธ

หลังจากเอ่ยคำขอบคุณต่อเทพเจ้าจากทั้งสองโลกอยู่ภายในใจแล้ว เขาก็หยิบเอากุญแจทองแดงออกมาและเปิดตู้เซฟ

ประตูเซฟเปิดออก หลังจากปลดกุญแจออกแล้ว ใบหน้าของหวู่เหิงก็ปรากฏความดีใจขึ้นมาทันที

“โคตรเยอะเลย!”

กล่องกระสุนถูกจัดวางอย่างเรียบร้อยอยู่ภายในตู้เซฟ