บทที่ 29 : การลงโทษ

“สำนึกผิดแล้วอย่างนั้นเหรอ ไม่ต้องกังวล ยังมีอีกเยอะ!” ฉินยี่หยิบหนอนจำนวนมากออกมาแล้วโยนลงไปข้างในกระเป๋าหนัง หนอนแต่ล่ะตัวมีสีสันสวยงาม และไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะพบพวกมันในสภาพอากาศเช่นนี้

“เอาละ ถ้าเกิดพวกมันหลุดออกมา ข้าจะหักนิ้วของเจ้าที่ล่ะนิ้ว!” ฉินยี่ไม่มีความเมตาเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าจางไห่จะอ้อนวอนขอความเมตตา ตอนนี้ร่างกายของจางไห่มีคราบเลือดเต็มตัว แต่ฉินยี่ยังคงโยนตะขาบตัวสีแดงยาวหลายฟุตลงไป

“อย่ากังวล ยังมีคางคกอีกสามตัว! นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องพบเจอหลังจากที่เจ้าเข้ามาหาเรื่องข้า!” น้ำเสียงของฉินยี่นั้นฟังดูโหดร้ายมาก และน่าสะพรึงกลัวที่สุด น่าสะพรึงกลัวกว่าสัตว์ร้าย

มด ตะขาบ หนอน และหนูเหล่านั้นถูกใส่ลงไปในกระเป๋าหนัง ร่างกายของจางไห่ถูกปกคลุมด้วยสัตว์ร้ายเหล่านี้ ใบหน้าของฉินยี่ดูแปลกไปเล็กน้อย และเขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินจากไป

จางไห่กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งเขาถูกงูปลุกให้ตื่นขึ้นมา มันกัดก้นของเขา

มดและตะขาบจำนวนมากตายอยู่ใต้เท้าของจางไห่เขา มีหนูสองตัวรอดชีวิตเพราะมันวิ่งเร็วมาก ตอนนี้พวกมันวิ่งวนไปทั่วพยายามที่จะขุดรูหนี

หลังจากนั้นไม่นาน จางไห่ก็ถูกทรมาน ทุกครั้งที่เขาอยากจะกระโดดออกจากกระเป๋า เขาก็จะถูกฉินยี่ทุบตี และเมื่อเขาหมดแรง เขาก็ต้องพบเจอกับสัตว์พิษที่อยู่ภายในกระเป๋าหนัง

“อ๊ากกกกก......” จางไห่ขดตัวนอนเป็นลูกบอล ปากสั่นฟันของเขากระทบกัน ใบหน้าของจางไห่เขียวคล้ำออกม่วง ซึ่งเป็นสัญญาณของการถูกพิษ

ฉินยี่ขอให้จางไห่จับสัตว์พิษมาจำนวนมาก ในตอนแรกจางไห่คิดว่าฉินยี่ต้องการสัตว์พิษเหล่านี้มาทำเป็นยา เขาไม่คิดเลยว่าพวกมันมีไว้สำหรับตัวเขา

“ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว... ฉินยี่ ถ้าแกมีความสามารถก็ฆ่าข้าซะ...” จางไห่พยามยามพูดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะหมดสติไป

“ไม่มีทาง? เฮ้ ข้าบอกเจ้าแล้วการแสดงดีๆ กำลังมาถึงแล้ว!” ฉินยี่หยิบยาเม็ดกลมสีเขียวเข้มออกมาแล้วยัดเข้าไปในปากของจางไห่ “นี่คือยาแก้พิษเจ้าจะไม่ตายอย่างแน่นอน!”

แน่นอนว่า หลังจากนั้นไม่นาน สีผิวของจางไห่ก็ดีขึ้นมามาก ร่างกายของจางไห่หยุดสั่น และฟันของเขาก็หยุดกระทบกัน

“แกจะทำอะไร ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกความลับของเจ้ากับใคร!” จางไห่สาบาน

“จิ๊ จิ๊ ข้าบอกเจ้าไปแล้วไงว่าข้าไม่มีความลับอะไร เจ้าไม่เชื่อข้าอย่างนั้นเหรอ!” ฉินยี่พูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ยกจางไห่ขึ้น แล้วมัดเขาด้วยเชือกเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหนีไป

หลังจากนั้นฉินยี่ก็ยกหินขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ หันหน้าไปมองดูร่างของจางไห่

“เจ้า เจ้า เจ้า เจ้าต้องการที่จะทำอะไร” จางไห่ต้องการที่จะหลบหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย หนังศีรษะของเขารู้สึกด้านชา พยายามหดตัวกลับ

“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้จะฆ่าเจ้า ข้าแค่ต้องการทุบหินก้อนนี้!” ฉินยี่พูดกับจางไห่ และทุบหินลงไปบนขาของจางไห่เสียงดัง “แกร๊ก”

“อ๊ากกกกกกก!” เสียงกรีดร้องของจางไห่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ส่งผลให้สัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าใกล้เคียงรู้สึกตกใจและหนีไป

“เจ้าไม่ได้บอกว่าคุณต้องการทุบหินก้อนนั้นเหรอ แล้วทำไมเจ้าถึงทุบข้ากัน” จางไห่รู้สึกไม่พอใจ

“ข้าจะทุบแล้วเจ้าจะทำไม ข้าคิดว่ากระดูกของเจ้าน่าจะแข็งแกร่งมากมาก ข้าเลยอยากที่จะลองทุบดูสักหน่อย!” ฉินยี่พูดออกมาอย่างไร้เดียงสา จากนั้นเขาก็ทุบขาอีกข้างของจางไห่

“อ๊ากกกกกกก!” จางไห่กรีดร้องออกมาจนเสียงของเขาเริ่มแหบแห้ง น้ำมูกและน้ำตาของเขาก็ไหลออกมา

ฉินยี่ไม่หยุด เขายังคงทุบร่างของจางไห่อีกหลายครั้ง เขาต้องการที่จะทุบกระดูกของจางไห่ให้แหลกละเอียด หากกระดูกของผู้ฝึกฝนแข็งแกร่ง หินก็คงจะทุบให้หักไม่ได้

“ไม่ ไม่! ไม่นะ! ฉินยี่ ไม่นะ ปู่ฉิน กระดูกขของข้าหักแล้ว!” จางไห่กรีดร้องออกมา เขาร้องไห้ออกมาและรู้สึกขมขื่นเป็นอย่างมาก

“ข้ารู้แล้ว!” ฉินยี่โยนหินในมือทิ้ง หยิบหินก้อนใหญ่ขึ้นมาอีกก้อน และเล็งไปที่ส่วนที่ยังสมบูรณ์บนร่างกายของจางไห่

“ไม่ ไม่ ไม่!” รอยยิ้มของจางไห่เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอีกครั้ง

"แกร๊ก!"

"ไม่นะ!"

………………..

หลังจากเวลาผ่านไปนาน จางไห่ก็ถูกทุบตีจนกระดูกแตกไปทั่วทั้งร่างกายของเขา ซึ่งทำให้จางไห่รู้สึกอับอายมาก นอกจากกลิ่นเลือดแล้วยังมีกลิ่นอื่นผสม นั้นคือกลิ่นของอุจจาระและปัสสาวะ

“ฉินยี่ ข้า…ผิดไปแล้วจริงๆ!” จางไห่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง เขารู้สึกหวาดกลัวจริงๆ

"จริงหรือ?"

“จริง! จริง! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!” จางไห่เป็นลมไปหลายครั้ง คราวนี้ เมื่อเขามองเห็นโอกาสที่จะหลบหนี เขาแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ

“ข้าจะไว้ชีวิตของเจ้า ยังไงพวกเราก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันอยู่แล้ว” ฉินยี่ตบไหล่ของจางไห่ และจางไห่ก็ยิ้มออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ใช่ ใช่ จากนี้ไปเจ้าจะเป็นปู่ของข้า ปู่ที่รักของข้า ข้าจะทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง!” จางไห่แสดงความภักดีของเขาออกมาอย่างรวดเร็ว เพราะเขากลัวว่าฉินยี่จะเปลี่ยนใจ

“เฮ้ เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร!” ฉินยี่พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะค้นพบว่าจางไห่นั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่งมาก ก่อนที่จะพูดบางอย่างออกมา “โอ้ เจ้าเป็นอะไรไป ทำไมเจ้าถึงถูกตีแบบนี้ เจ็บไหม มาสิ ข้ามียารักษาดีๆ ทาแล้วหายทันที!” ฉินยี่พูดพร้อมกับนำของบางอย่างออกมา ทาบาดแผลของจางไห่

ยาเหล่านี้ได้รับการอัพเกรดมาแล้วซึ่งมีผลดีมาก อาการบาดเจ็บของจางไห่ถูกรักษาจนหายดีภายในหนึ่งชั่วยาม และหลังจากผ่านไปหนึ่งวันก็จะฟื้นตัวได้อย่างเต็มที่

จางไห่มองดูยาที่วางอยู่บนพื้นด้วยความสงสัย จากนั้นเขาก็มองไปที่ฉินยี่อีกครั้ง เขากัดฟันหยิบตลับยาขึ้นมา และพยายามทายาลงบนบาดแผลของเขา

ความรู้สึกสดชื่นทำให้เขาครางออกมาโดยไม่รู้ตัว

ความเจ็บปวดจะดูเหมือนจะหายไป เขาจึงรีบถอดเสื้อผ้า และทายาไปทั่วบริเวณบาดแผล

“ไอ้สารเลว!” ฉินยี่สาปแช่งอยู่ภายในใจ จากนั้นเขาก็เก็บของ

“หลังจากเก็บของเสร็จแล้ว พวกเราจะแยกกันลงจากภูเขา จำเอาไว้นะว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่งั้นเจ้าคงจะรู้ผลที่จะตามมา!” ฉินยี่พูดออกมาด้วยท่าทางที่จริงจัง

นี่เป็นเหตุผลที่เขาทรมานจางไห่ก่อนหน้านี้

เขาต้องการที่จะทำลายศักดิ์ศรีและความมั่นใจของจางไห่ จากนั้นก็ทุบตีจางไห่จนเกิดเงามืดทางจิตใจ หลังจากนั้นก็รักษาเขา เพื่อที่จะให้จางไห่เชื่อฟังคำพูดของเขา และสามารถปกปิดความลับของเขาได้ แค่นั่นก็เพียงพอแล้ว

เขาได้เรียนรู้กลเม็ดนี้มาจากเพื่อนที่เคยเรียนจิตวิทยามาก่อน

ความรู้ด้านการล้างสมองและจิตวิทยา กลเม็ดนี้ฉินยี่เคยใช้เป็นครั้งแรก และผลลัพธ์ของมันก็ไม่เลวเลย

เขาเหลือบมองจางไห่ พร้อมกับเอ่ยเตือน ก่อนที่จะเดินออกไป

จางไห่หยุดนิ่งบนพื้น หัวใจของเขาสั่นไหว ความคิดของเขาสับสน และในที่สุดเขาก็สูดหายใจเข้ายาวๆ

“ข้าเข้าใจแล้ว” หลังจากนั้นจางไห่ก็บ่นพึมพำกับตัวเอง “ข้าจะไม่มีวันยั่วโมโหไอ้เวรนั่นอีก! ไม่ ไม่ ข้าต้องรีบไป ไม่อย่างนั้นไอ้เวรนั่นอาจจะเปลี่ยนใจ!”