เรื่องใหญ่โตในสหพันธ์

ตอนที่ 135 เรื่องใหญ่โตในสหพันธ์

น่าเสียดายที่เมื่อเทียบกับผีเสื้อกลางคืนจำนวนนับไม่ถ้วนที่ยังคงโบยบินเข้าหาแสงเทียน ผีเสื้อกลางคืนที่บินอยู่รอบๆ ตัวสวี่จื้อ ถือได้ว่าเป็นเพียงแค่น้ำหยดหนึ่งในถังเท่านั้น

แต่มันก็ดีกว่าครั้งก่อนๆ มากเลยทีเดียว

ภาพหลอนนี้ไม่ได้อยู่นานนัก และสวี่จื้อก็ตื่นขึ้นหลังจากเธอรู้สึกได้ว่าตัวเองได้เดินมาถึงสุดปลายทางของถนนแล้ว แต่แน่นอนว่า ที่นี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุดของป่า

เกรงว่าครั้งต่อไปจะไม่ง่ายเลยที่จะเริ่มเดินถนนเส้นนี้อีกครั้ง

ตอนนี้ เธอไม่สามารถเข้าไปในป่าได้จากการกินแก่นพลังมอธระดับสูงเพียงสองถึงสามก้อนอีกต่อไป

และสวี่จื้อก็ไม่รู้ว่าป่านี้ใหญ่โตแค่ไหน แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองยังอยู่ห่างไกลจากแสงเทียนบนท้องฟ้า และเมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว มีผีเสื้อกลางคืนเพียงไม่กี่ตัวที่เธอสามารถดึงดูดเข้ามาหาได้

เธอรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าอีกยาวไกล

เพียงแต่เธอมีประสบการณ์น้อย และไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่ข้างหน้านั่น

อีกอย่าง สวี่จื้อรู้สึกว่าภาพหลอนในตอนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่มีความหมายบางอย่าง ดังนั้นเธอจึงหยิบเครื่องเกมออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นี่เป็นสิ่งแรกที่เธอทำหลังจากตื่น

ผู้บรรยายก็ไม่ได้ทำให้เธอผิดหวัง และให้คำตอบโดยตรง

[ ยินดีด้วย คุณได้เข้าใจความรู้เล็กๆ น้อยๆ แล้ว และมีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ขั้นต่ำของระดับความรู้แล้ว ]

เกณฑ์ขั้นต่ำ…

ดูเหมือนว่าความรู้ของเธอเกี่ยวกับศาสตร์ลี้ลับนั้นจะยังคงตามหลังพลังที่เธอครอบครองอยู่ไม่น้อย

“ถึงแม้จะเป็นเพียงข้อกำหนดขั้นต่ำ แต่ก็ยังดีกว่าไม่รู้อะไรเลย ถือว่าดีกว่าก่อนหน้านี้มากแล้ว”

“หลังจากผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำแล้ว จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเหรอ?”

[ แน่นอนว่ามี ]

ผู้บรรยายให้ทำตอบเชิงบวก

[ คุณน่าจะพอเดาได้อยู่แล้ว ในแง่หนึ่ง มันคือการส่องสว่าง ]

“อืม”

อันที่จริงในภาพหลอน เธอก็ส่องแสงเล็กน้อยเช่นกัน ดึงดูดผีเสื้อกลางคืนที่มักจะไล่ตามแสงไฟ

“นี่นั่นหมายความว่าไง?”

[ แสดงถึงอันตราย ]

“เอ๊ะ?”

นี่แตกต่างจากคำตอบที่สวี่จื้อคาดเอาไว้

เธอคิดว่า มันจะหมายถึงบางอย่างที่เกี่ยวกับพลังมอธที่เธอถือครองเสียอีก

[ แสงนั่นมีจำกัด ]

ผู้บรรยายก็อธิบายอย่างสบายๆ

[ ทุกครั้งที่แสงหนึ่งสว่างขึ้น นั่นหมายถึงการแข่งขันที่เกิดขึ้น หากคุณต้องการที่จะส่องแสงต่อไป หรือกลายเป็นแสงส่องประกายเจิดจ้าที่สุด คุณต้องดับแสงของคนอื่น ]

“ฟังดูน่าสนใจจริงๆ”

นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องสังหารคู่แข่งทุกคนหรอกเหรอ?

เธอจำได้ว่าผู้บรรยายเคยพูดตั้งแต่เนิ่นๆ ว่า แม้กระทั่งในตอนแรกๆ ก็ยังถือเป็นการแข่งขันที่โหดร้าย

“เพราะเหตุนี้ คุณจึงเตือนฉันตั้งแต่แรกสินะ?”

[ ใช่ ]

[ ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าคุณจะแข็งแกร่งแค่ไหนในหมู่ผู้ปลุกพลัง ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย คุณก็ยังเป็นเพียงผู้ปลุกพลังธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น คุณยังไม่มีตัวตนจริงๆ และยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมการแข่งขันได้ ]

[ แต่ตอนนี้ ในที่สุดคุณก็ได้เผยตัวออกมาแล้ว ]

อ๊า สวี่จื้อ รู้ว่าต้นไม้โดดเด่นในป่าจะต้องถูกโค่นโดยลม

[ เหล่าผู้ปลุกพลังไม่เคยเป็นคู่แข่งของคุณ พวกเขายังอ่อนแอเกินไป และคู่แข่งที่แท้จริงของคุณอันตรายยิ่งกว่านั้นมาก ]

[ โชคดีที่พวกเขาไม่สามารถเข้ามารบกวนได้มากนักในตอนนี้ และคุณก็อยู่ในเมืองหยุน ไม่งั้น เปลวไฟดวงเล็กๆ ของคุณอาจถูกดับได้ด้วยมือเดียว ]

น้ำเสียงของผู้บรรยายดูเหมือนจะโล่งใจเกี่ยวกับความโชคดีของสวี่จื้อ อย่างไรก็ตาม วินาทีต่อมาหลังจากที่เขาพูดจบ คำบรรยายอีกบรรทัดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเกม

[ อ๊ะ ]

ตอนที่สวี่จื้อกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็เห็นหน้าจอเกมดับลงในพริบตา เหมือนกับทีวีที่ดับหลังจากขาดพลังงานไฟฟ้า

…

นอกเมืองหยุน ดินแดนของสหพันธ์ภายใต้การปกครองของรัฐบาลกลาง

สหพันธ์ในเวลานี้ค่อยๆ มีเสถียรภาพมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่สวี่จื้อปรากฏตัว และแก้ไขวิกฤตของอาร์คบิชอปในเมืองจิ่น ดูเหมือนว่าสาวกเลือดเหล่านั้นจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก และพวกเขาก็อ่อนแรงลงไป สิ่งนี้ทำให้คนของทางรัฐบาลกลางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

ช่วงหลังๆ มานี้ เราจะได้เห็นว่าจำนวนผู้ปลุกพลังค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ เมื่อบรรยากาศอันน่าวิตกกังวลที่แทรกซึมแต่เดิมได้ผ่อนคลายลง การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เวลาบ่ายสามโมง

พูดให้ชัดเจนยิ่งขึ้นคือ หลังจากที่สวี่จื้อเพิ่งตื่นจากภาพหลอน และพูดคุยกับผู้บรรยายได้สักพักหนึ่ง

ช่วงเวลาเดียวกันกับที่ผู้บรรยายพูดคำว่า ‘อ๊ะ’ แล้วหน้าจอเกมก็ดับลง

ท้องฟ้าของสหพันธรัฐก็เป็นเหมือนหน้าจอเกม ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด

“อะไร?”

"ทำไมมืดแบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

“สุริยคราสเหรอ ไม่เห็นมีการแจ้งเตือนใดๆ เลย?”

ผู้คนมากมายยืนอยู่บนถนน และจ้องมองท้องฟ้าที่จู่ๆ ก็มืดลงด้วยความสับสน และสงสัยว่าทำไมดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงร้อนแรงถึงได้ดับไปราวกับปิดสวิตช์

ไม่ พระอาทิตย์ไม่ได้ดับ แต่น่าจะมีบางอย่างบดบังดวงอาทิตย์อยู่?

ทันทีความมืดปกคลุม รายงานก็ถูกส่งไปหาเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลกลางในทันที ในไม่ช้า พวกเขาก็ได้รับข่าวจากหลายพื้นที่ ทำให้รู้ว่าเป็นทั้งสหพันธ์ที่มืดลง ไม่ใช่เมืองเพียงไม่กี่แห่ง

“นี่…เป็นไปได้ยังไง?”

นี่ไม่ใช่สุริยุปราคาเต็มดวง ไม่มีทางบดบังดวงอาทิตย์ได้มิดถึงขนาดนี้

เมืองหลวง

เมื่อผู้รอบรู้ซึ่งโดยปกติจะนั่งทำงานอยู่ในหอคอย มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงตาของเธอที่มองเห็นอนาคตได้ชัดเจนก็ดูเหมือนจะถูกแทงด้วยบางสิ่งบางอย่าง และเลือดสีแดงก็หลั่งไหลออกมา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบตัว เมื่อผู้รอบรู้นิ่งไป คนที่อยู่ข้างๆ ก็เอานิ้วไปอังจมูกอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ดูหวาดกลัว หลังจากยืนยันสัญญาณชีพหลายประการ เขาก็มองดูผู้คนรอบตัวด้วยร่างกายที่สั่นเทา

“ผู้รอบรู้ตายแล้ว”

เธอแค่เงยหน้าขึ้น และพยายามทำนายด้วยพลังวิเศษของตัวเอง จากนั้นเธอก็ตายโดยไม่อาจต่อต้านใดๆ ได้

เธอโดนฟันเฟืองหรือเปล่า?

หรือการทำนายทำให้ใครบางคนขุ่นเคือง?

ความตื่นตระหนกเริ่มแพร่กระจายไปในหมู่ผู้คน

ประมาณสิบนาทีหลังจากที่ท้องฟ้ามืดสนิท ความมืดที่ปกคลุมท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะจางหายไป

เมื่อแสงสว่างค่อยๆ ปรากฏ ตอนแรกผู้คนคิดว่าเป็นดวงอาทิตย์ที่หวนกลับมา แต่ไม่นานพวกเขาก็ประหลาดใจที่พบว่าไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่ลอยเด่นอยู่ท่ามกลางท้องฟ้า

แต่เป็นดวงจันทร์สีเลือด

‘เลือด’ สีดำแดงหลั่งไหลออกมาจากดวงจันทร์ขนาดใหญ่บนท้องฟ้าซึ่งดูเหมือนดวงตาของปีศาจ มันกลายเป็นเลือดที่ปะทุ และผสมลงไปในดิน ทำให้กลิ่นของเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งสหพันธ์

เหล่าสาวกที่ซ่อนตัวเหมือนหนูเดินออกมาบนถนน พวกเขาปรากฏตัวอย่างเปิดเผยในสายตาของผู้คน มองดูดวงจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้าพร้อมกับมือที่ผายออก ราวกับกำลังแสวงบุญ

ในห้องใต้ดิน มีเด็กชายร่างผอมคนหนึ่งที่ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก เมื่อเขาได้เห็นดวงจันทร์สีเลือดนอกหน้าต่างผ่านหน้าต่างแคบๆ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง บางสิ่งแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว ภาพดวงจันทร์ปรากฏขึ้นบนดวงตาของเขาราวกับแบบจำลอง กลิ่นอายรอบตัวเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ภายในพิธีกรรมแห่งหนึ่งที่แต่เดิมเพิ่งทำพิธีสังเวยตามปกติ ก็ได้รับแรงสนับสนุนจากดวงจันทร์สี เลือดจำนวนมากพลุ่งพล่านในวงแหวนเลือดของพิธี และแสงสีแดงที่สูงเสียดฟ้าก็สว่างขึ้นกว่าเดิม มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น ร่างของเธอค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศราวกับได้รับพร