ผลวิญญาณทองคำ

เวลาผันผ่านราวกับเม็ดทรายร่วงจากซอกนิ้ว "หออาหารไร้กังวล" ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมายมาโดยตลอด ผักและผลไม้ที่เคยปลูกก่อนหน้านี้ล้วนอยู่ในบ้านใหญ่ หากใครอยากชมผักผลไม้รสชาติพิเศษใกล้ ๆ ก็ต้องเดินเข้าไปในบ้านใหญ่

ปีนี้มีผักบางส่วนที่ปลูกไว้ในแปลงทั้งแปดรอบ ๆ หออาหารไร้กังวล ซึ่งแปลงทั้งแปดนี้เปิดให้สาธารณชนเข้าชมทั้งหมด ทำให้ดึงดูดผู้คนได้มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม หออาหารไร้กังวลที่เคยเป็นสถานที่พักผ่อนอันดับหนึ่งของผู้คน ยิ่งแน่นขนัดไปด้วยผู้คนในแต่ละวัน

วันหนึ่ง สายตาของประชาชนที่ติดตามสถานการณ์ของซีฮั่นหลิ่งนับไม่ถ้วนก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่ "ป่าฟังสายลม" ทั้งป่าเต็มไปด้วยลูกท้อสีแดงสุกงอม กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว และยิ่งน่าตื่นตาตื่นใจเมื่อมีฝูงลิงสายพันธุ์หายากอย่าง "ลิงขนทอง" อาศัยอยู่บนต้นพีช ยิ่งทำให้ผู้คนติดใจไม่อยากจากไป

เช่นเดียวกับทุกปี ลูกท้อเริ่มวางจำหน่ายสู่สาธารณะ แต่ปีนี้แตกต่างออกไปตรงที่ แม้แต่คนที่ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อลูกท้อก็ยังหลั่งไหลเข้ามาในป่าฟังสายลม

พวกเขาไม่ได้มาเพื่ออย่างอื่นเลย นอกจากต้องการเห็นภาพที่แม้แต่นิทานก็ไม่กล้าเขียน — ฝูงลิงขนทองช่วยกันเก็บลูกท้อ

แม้สติปัญญาของมนุษย์จะเหนือกว่าลิงขนทอง แต่เมื่อพูดถึงความสามารถในการเก็บผลไม้แล้ว ลิงขนทองกลับเก่งกาจกว่ามนุษย์อย่างเทียบไม่ติด

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดถูกอัปโหลดขึ้นอินเทอร์เน็ต ทำให้ผู้คนหลั่งไหลมาที่ซีฮั่นหลิ่งมากยิ่งขึ้น บ้างมาเพื่อซื้อพีชรสเลิศ บ้างมาเพื่อชมกับตาว่าชาวบ้านซีฮั่นหลิ่งสามารถชักนำสัตว์คุ้มครองระดับประเทศมาเก็บพีชได้อย่างไร

สิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงคือ พวกเขาไม่เห็นแม้แต่น้อยว่ามีใครไปบังคับลิงขนทอง เพราะเมื่อใดที่ลิงพวกนั้นเห็นคนหยิบถุงขึ้นมา พวกมันก็จะปีนขึ้นต้นไม้เพื่อเก็บลูกท้อทันที

ผู้คนมากมายต่างตื่นตะลึงในความฉลาดของลิงขนทอง แต่อีกด้านก็มีคนบางส่วนออกมาตั้งคำถามว่า ซีฮั่นหลิ่งอาจทารุณลิงเหล่านี้ ใช้พวกมันเป็นแรงงานเยี่ยงทาส

แต่ข้อสงสัยเหล่านั้นก็ถูกกระแสการโต้แย้งถาโถมกลบหาย เพราะไม่มีใครเห็นว่ามีการบังคับฝูงลิงเลย — ไม่เพียงแต่ไม่เห็นใครสั่งการ พวกเขาแทบไม่เห็นแม้แต่ชาวบ้านอยู่บริเวณนั้นด้วยซ้ำ

ในขณะที่ผัก ผลไม้ พืชป่า และเห็ดกำลังขายดีแบบถล่มทลาย ผลไม้หายากอย่างแตงนมเขียว ผลเกล็ดงู แตงงอน และผลมรกตก็เริ่มสุกตามกันมา — ทำให้จำนวนผู้คนที่เดินทางเข้าออกซีฮั่นหลิ่งแต่ละวันเพิ่มขึ้นเป็นหลักหมื่น

ขณะที่ผู้คนได้ลิ้มลองผลไม้รสชาติพิเศษที่มีเฉพาะในซีฮั่นหลิ่งอีกครั้ง หลายคนก็หันไปให้ความสนใจกับ "สวนสมุนไพร" ขนาดกว่า 300 หมู่ เพราะที่นั่นไม่ได้มีแค่ผัก ผลไม้ และมันฝรั่งตามที่คิด แต่ยังมีพืชพันธุ์ใหม่อีกสองชนิดที่เพิ่งปรากฏในซีฮั่นหลิ่งเป็นครั้งแรก — นั่นคือ "ผลโคมไฟ" และ "ผลวิญญาณทองคำ"

“หานลี่ นายลองไปดูที่สวนสมุนไพรหน่อยสิ ทุกวันมีคนมาถามไม่รู้ตั้งกี่คน ว่าเมื่อไรผลโคมไฟกับผลวิญญาณทองคำจะสุก” — วันหนึ่งชาวบ้านคนหนึ่งมาหาหานลี่

หานลี่ถึงกับชะงัก เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อผลโคมไฟกับผลวิญญาณทองคำ แต่เขาก็นึกถึงคำพูดของจ้าวซินอวี่ตอนปลูกต้นกล้า

บริเวณที่ปลูกผลโคมไฟและผลวิญญาณทองคำในสวนสมุนไพรนั้น อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเข้มข้น เพียงแค่กลิ่นนี้ก็ทำให้คนต้องกลืนน้ำลายไม่หยุด ขอบแปลงเต็มไปด้วยผู้คนที่มายืนถ่ายรูปและถามไถ่ บนใบหน้าของทุกคนล้วนมีแววเคลิบเคลิ้ม

ผลโคมไฟในตอนนี้แดงสดราวกับเปลวไฟ ไม่ใช่แค่เปลือกบาง ๆ ที่ห่อหุ้มผลเท่านั้น แม้แต่ต้นกล้าทั้งต้นก็แดงไปหมด ส่วนผลวิญญาณทองคำนั้นมีสีส้มอมเหลือง มองจากไกล ๆ เหมือนฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน

ต้นไม้ซึ่งสูงไม่ถึงเมตรและมีลำต้นหนาเท่าไข่ไก่ กลับแขวนผลขนาดเท่าไข่นกพิราบเต็มต้น ต้นหนึ่งมีไม่ต่ำกว่าร้อยผล จนแทบจะมองไม่เห็นใบเพราะถูกผลไม้บดบังหมด

เมื่อเห็นผลโคมไฟสีแดงเพลิงกับผลวิญญาณทองคำสีส้มทอง หานลี่ก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายหลายครั้ง เขาก้มตัวเด็ดผลโคมไฟลูกหนึ่ง ลอกเปลือกออก ผลด้านในสีแดงเลือดคล้ายพลอยแดงสด ใสสะอาดราวกับอัญมณี

นิ้วมือของหานลี่ลูบไล้ผลโคมไฟที่เหมือนอัญมณีอยู่นาน จนเขาเองยังรู้สึกเสียดายที่จะกิน ขณะที่สายตาของผู้คนรอบข้างทั้งหมดต่างจับจ้องมายังเขา เต็มไปด้วยความอิจฉา

เขาค่อย ๆ กัดไปหนึ่งคำเล็ก ๆ น้ำสีแดงเข้มก็ไหลออกมาคล้ายน้ำผึ้ง หยดอยู่ที่มุมปาก แสงแดดส่องกระทบจนเปล่งประกายเหมือนพลอย กลิ่นหอมเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่อย ๆ ลอยฟุ้ง เมื่อกลิ่นนี้เข้าสู่ร่างกาย คนรอบข้างต่างกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว หลายคนถึงกับนิ้วเริ่มขยับเพราะความหิวทำให้พวกเขาแทบอดใจไม่ไหว

“หอมเกินไปแล้ว...” เสียงพูดซ้ำ ๆ ดังขึ้นทั่วทั้งฝูงชน

ตอนนี้หานลี่ถึงกับนิ่งอึ้ง แม้เขาจะเคยกินลูกท้อ แตงนมเขียว ผลเกล็ดงูที่ปลูกในบ้านใหญ่มาก่อน แต่ผลโคมไฟนั้นแค่เข้าปากก็ละลาย รสหวานอมเปรี้ยวนิด ๆ กระตุ้นปลายลิ้นจนบรรยายไม่ถูก รสหวานไหลเข้าสู่ท้อง ร่างกายรู้สึกเย็นสบายจนเขาหลุดเสียงครางออกมาโดยไม่ตั้งใจ

สักพักหานลี่ถึงได้สติ รีบกินผลโคมไฟที่เหลือจนหมดคำเดียว แต่เขาก็ยังกลืนน้ำลายต่อไม่หยุด

“ให้ทุกคนได้ชิมคนละลูกเถอะ”

ชาวบ้านคนหนึ่งมองดูผู้คนหลายร้อยรอบตัว สีหน้าเขาแสดงความลำบากใจ — ให้คนละลูกก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้ามีหลายร้อยคน ก็แปลว่าต้องใช้ผลหลายร้อยลูก นั่นไม่ใช่น้อยเลย

หานลี่ถึงกับพูดไม่ออก “รีบไปเก็บมาเถอะ” เขาพูดพลางเดินตรงไปยังพื้นที่สีส้มเหลืองนั้น

ทุกคนรู้กันดีว่าแถบพื้นที่กว้างใหญ่ในซีฮั่นหลิ่งนี้เป็นของจ้าวซินอวี่ แต่แทบไม่เคยมีใครเห็นเขา มักเป็นหานลี่หรือหานเทียนเหลียงที่จัดการเรื่องต่าง ๆ ดังนั้นพอหานลี่เดินออกไป ฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงอึกทึก แม้ชาวบ้านจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยอมทำตามคำของหานลี่ เด็ดผลให้ทุกคนคนละหนึ่งลูก

เพราะภาพที่หานลี่แสดงออกก่อนหน้านี้ ทำให้ผู้คนแทบรอไม่ไหว พอกัดเข้าไปคำแรก ทุกคนถึงกับนิ่งงันอยู่กับที่ ผ่านไปไม่กี่นาที จึงมีเสียงอุทานดังขึ้นรอบด้าน — ทุกคนต่างตกตะลึงในรสชาติอันยอดเยี่ยมของผลโคมไฟ

หลังจากความตกตะลึงผ่านไป ภาพถ่ายของผลโคมไฟและคำบรรยายความรู้สึกก็ถูกส่งต่อผ่านอินเทอร์เน็ต ไม่กี่นาทีให้หลัง คนที่ติดตามซีฮั่นหลิ่งก็รู้กันทั่วว่า ผลโคมไฟในซีฮั่นหลิ่งสุกพร้อมรับประทานแล้ว

ริมแปลงของผลวิญญาณทองคำ หานลี่หยุดยืนมองดูผลสีส้มเหลืองนั้น ในใจครุ่นคิดว่าผลวิญญาณทองคำจะมอบความประหลาดใจแบบไหนให้กับเขา

ผลวิญญาณทองคำนั้นนอกจากสีจะต่างจากผลโคมไฟแล้ว ขนาดก็ใหญ่กว่านิดหน่อย เมื่อกัดเข้าไปคำแรกร่างกายของหานลี่ถึงกับสะท้าน รสชาติเปรี้ยวจี๊ดแต่แฝงด้วยความหวานนิด ๆ พอน้ำผลไม้ไหลลงท้อง เขาก็รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว ที่น่าประหลาดใจคือ ลมหายใจที่เปล่งออกมาไม่มีแม้แต่กลิ่นเปรี้ยว มีแต่ความหอมสดชื่น

หลังจากได้ลิ้มรสผลวิญญาณทองคำ หานลี่ก็อดส่ายหัวไม่ได้ เขายิ่งสงสัยในตัวจ้าวซินอวี่มากขึ้น — เจ้าหมอนี่ออกเดินทางแต่ละครั้ง กลับมาเมื่อไรก็มักจะมีพันธุ์ไม้ใหม่ติดมือกลับมาด้วยทุกที

แต่พอนึกถึงเจ้าสัตว์ยักษ์อย่าง เฮยเฟิง, ชิงหยุน, จินเหิน, และจินอวี่ หานลี่ก็ถอนหายใจออกมา — ภูเขาฉ่ายเหลียงอาจเป็นฝันร้ายสำหรับคนอื่น แต่สำหรับจ้าวซินอวี่ มันอาจเป็นแดนสวรรค์เลยก็ว่าได้

เพียงแค่วันเดียว แม้จะมีผู้คนมากมายที่ยังไม่ได้ซื้อผลวิญญาณทองคำหรือผลโคมไฟ แต่ชื่อเสียงของมันก็แพร่กระจายไปทั่วประเทศ โดยเฉพาะคุณสมบัติของผลวิญญาณทองคำที่ช่วยให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ยิ่งทำให้ผู้คนคลั่งไคล้แย่งชิงกันมากขึ้น

แน่นอนว่าพอมีข่าวว่า “ผลวิญญาณทองคำช่วยให้สดชื่น” ขึ้นมา ก็มีคนตั้งคำถามทันที — ในยุคที่วิทยาศาสตร์ก้าวหน้า ทุกคนรู้ดีว่า ของที่ทำให้สดชื่นโดยทั่วไป มักจะมีสารที่ทำให้เกิดการพึ่งพิง และหนึ่งในสิ่งที่ทุกคนเกลียดที่สุดก็คือ “ยาเสพติด”

ประชาชนต่างเกลียดชังยาเสพติดและรู้ดีว่ามันสามารถกระตุ้นให้กระปรี้กระเปร่าได้ในระดับหนึ่ง ดังนั้นการสงสัยว่าผลวิญญาณทองคำอาจเป็นอันตรายจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

โดยไม่ต้องรอให้หน่วยงานทางการเข้ามาตรวจสอบ ฝ่ายซีฮั่นหลิ่งก็รีบจัดการ ส่งตัวอย่างผลวิญญาณทองคำให้หลายหน่วยงานตรวจสอบคุณภาพโดยสมัครใจ

สองวันถัดมา รายงานผลตรวจจากหลายแห่งก็ถูกเผยแพร่ออกมา — ผลวิญญาณทองคำมีคุณสมบัติกระตุ้นความสดชื่นจริง แต่ไม่ใช่สารเสพติดที่เป็นอันตรายต่อร่างกาย หากแต่เป็นของบำรุงที่สามารถฟื้นฟูเส้นประสาทที่เสื่อมโทรมได้ หากผู้ป่วยที่เป็นโรคอ่อนเพลียเรื้อรังหรือซึมเศร้าได้กินบ่อย ๆ อาการจะดีขึ้นอย่างมาก

ถ้าผลการตรวจจากแห่งเดียวอาจทำให้คนสงสัยว่ามีการปลอมแปลง แต่เมื่อผลตรวจจากหลายพื้นที่ หลายหน่วยงานให้ผลตรงกัน ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ทำให้ผลวิญญาณทองคำกลายเป็น “ยารักษาโรคทางจิตใจ” สำหรับผู้คนมากมาย ราคาบนตลาดมืดพุ่งทะยานถึงหลักพันต่อชั่ง

เพื่อรับมือกับสถานการณ์นี้ ทางซีฮั่นหลิ่งจึงออกมาตรการทันที — สำหรับผู้ที่มีใบรับรองแพทย์ พวกเขาจะได้สิทธิ์ซื้อก่อน และราคาจะคงไว้ที่ 18.8 หยวนเท่านั้น

มาตรการนี้ทำให้ซีฮั่นหลิ่งกลายเป็นที่ชื่นชมจากผู้คนมากมาย ทุกคนต่างยกย่องว่า จ้าวซินอวี่เป็นคนมีจิตสำนึกในความเป็นมนุษย์

แต่จ้าวซินอวี่กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย — ช่วงนี้แม้แต่ตู้ม่งหนานกับคนอื่น ๆ ยังแทบไม่เห็นหน้าเขา ปกติเวลาทำอาหาร เจ้าหมอนี่จะลงมือทำให้พวกเธอกินด้วย แต่พักหลังกลับต้องพึ่งหลิวเฟิ่งอิงเป็นหลัก

วันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสามสาวกำลังวุ่นอยู่ในครัว พวกเธอก็หันไปมองพร้อมกันแล้วถึงกับตกตะลึง — ชายตรงหน้าหนวดเครายาวเป็นนิ้ว ผมเผ้ายาวรุงรังถึงบ่า ดูราวกับคนป่า ถ้าไม่ติดว่าเสื้อผ้าบนตัวดูคุ้นตา พวกเธอคงไม่เชื่อว่านี่คือจ้าวซินอวี่จริง ๆ

เมื่อเห็นทั้งสามสาวยืนตะลึงอ้าปากค้าง จ้าวซินอวี่ก็หัวเราะลั่นแล้วพูด “ขอฉันไปอาบน้ำก่อนนะ!”

ไม่กี่นาทีต่อมาหลิวเฟิ่งอิงกับพวกก็ได้เห็นจ้าวซินอวี่อีกครั้ง คราวนี้เขาดูผอมลงกว่าเดิมแต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง หลังจากโกนหนวดออก ผมยาวสลวยของเขาก็พลิ้วไหว ตอนนี้เขาให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

แม้ในใจจะรู้สึกสงสาร แต่ในหัวของทั้งสามก็เริ่มระแวง เพราะผู้ชายคนนี้ปกติก็มีเสน่ห์ดึงดูดสาว ๆ อยู่แล้ว ถ้าตอนนี้ออกไปข้างนอกล่ะก็เขาคงกลายเป็น “เพชฌฆาตหัวใจสาว” แน่นอน

“ช่วงนี้คุณยุ่งอะไรอยู่กันแน่?” ตู้ม่งหนานถามพลางย่นจมูก ทำเสียงออดอ้อน

จ้าวซินอวี่หัวเราะเสียงดัง “ทำการทดลองเล็ก ๆ น่ะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกันตอนกิน”

หลิวเฟิ่งอิงหัวเราะคิก “รีบทำเลยนะ ถ้านายไม่ออกมาทำกับข้าวอีกล่ะก็ เมิ่งเมิ่งกับถงถงจะเบื่ออาหารเอาแล้วจริง ๆ”

จ้าวซินอวี่หัวเราะลั่นอีกครั้ง สายตาไล่สำรวจเรือนร่างอันเย้ายวนของทั้งสามตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าของพวกเธอแดงซ่าน แต่ในใจกลับอบอวลไปด้วยความหวานลึก ๆ

“ถ้าเบื่ออาหาร แล้วทำไมถึงไม่ผอมลงเลยล่ะ?”

“ไอ้ทุเรศ! ไอ้ลามก!” — คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามโกรธจัด พวกเธอลุกฮือเข้ารุมทันที เสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดก็ดังลั่นครัวในพริบตา