ลูกอินทรี

ราคาของทัวร์มาลีน ไม่ได้พิจารณาแค่สีสัน แต่ยังขึ้นอยู่กับความโปร่งใสของมันด้วย

ทัวร์มาลีนที่โปร่งใสมากขึ้นจะมีมูลค่าสูงขึ้น

ทัวร์มาลีนมีคุณสมบัติที่แตกต่างจากอัญมณีอื่น ๆ นั่นคือคุณสมบัติทางไฟฟ้าความร้อน

เมื่อทัวร์มาลีนได้รับความร้อน การเสียดสี หรือรังสีจากดวงอาทิตย์ พื้นผิวของมันจะมีประจุไฟฟ้า

ประจุเหล่านี้จะดึงดูดประจุไฟฟ้าที่ต่างขั้วในอากาศ มันสามารถดูดฝุ่นและเศษกระดาษที่มีประจุต่างขั้วในอากาศได้ นี่คือคุณสมบัติพิเศษเฉพาะตัวของทัวร์มาลีน

จ้าวชวนอธิบายยืดยาว

สุดท้ายเขาพูดกับเย่หยวนว่า “เจ้าทัวร์มาลีนสีน้ำเงินนี่ แม้จะไม่แพงเท่าเจ้า ‘จักรพรรดิหยก’ ของนายคราวที่แล้ว แต่ราคาก็พอ ๆ กับไข่มุกดำเม็ดนั้นเลยนะ ส่วนเจ้าเม็ดสีดำก็ดูดีไม่แพ้กัน”

พูดมาถึงตรงนี้ จ้าวชวนเองก็ดูเหมือนลังเลเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็โทรหานักประเมินราคาของครอบครัว

หลังจากพูดคุยสั้น ๆ ทัวร์มาลีนสองเม็ดนี้ได้ราคาถึง 6 ล้านหยวน

เย่หยวนพอใจมาก เมื่อรวมกับเงินที่ได้จากการขายปลา เงินสำหรับสร้างเกาะก็มีครบพอดี

ในตอนนั้น แม่ของเย่หยวนเตรียมอาหารเสร็จพอดี ขณะที่สามพี่น้องกำลังจะนั่งกินอาหาร พี่เขยก็พาคนเข้ามาในบ้าน

คนที่พี่เขยพามา ล้วนแต่งเครื่องแบบทหาร

เมื่อเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่นำทีมมาเห็นจ้าวชวน เขาดูตกใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

เย่หยวนมองสำรวจเจ้าหน้าที่คนนี้อย่างละเอียด เขาไม่มีข้อสงสัยเลยว่านี่คือนายทหารที่ยอดเยี่ยม

ชายคนนี้มีออร่าเฉพาะตัวของทหาร จริงจัง เยือกเย็น สุขุม และสงบ พร้อมกับผมสั้นและใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมที่แสดงถึงความเข้มแข็ง

หลังจากจ้าวชวนแนะนำ เขาแจ้งว่านายทหารคนนี้ชื่อ สวี่หาง เป็นหลานชายแท้ ๆ ของท่านสวี่ผู้เฒ่า

เมื่อแม่ของเย่หยวนเห็นว่ามีทหารหลายคนมาที่บ้าน เธอรีบเชิญพวกเขานั่ง และชวนรับประทานอาหารด้วย

สวี่หางและคนที่มาด้วยปฏิเสธคำเชิญของแม่เย่หยวน

พวกเขาขอให้เย่หยวนพาไปยังห้องที่เงียบ ๆ เพื่อสอบถามคำถามบางประการ

เย่หยวนนำพวกเขาไปที่ห้องนอนซึ่งเขายังไม่เคยใช้ สวี่หางสั่งให้คนอื่นรออยู่หน้าห้อง จากนั้นเขาเข้าไปกับเย่หยวนเพียงสองคน

เมื่อเข้าไปในห้อง สวี่หางปิดประตูทันที

เขาพูดกับเย่หยวนว่า “สหายเย่หยวน ข้อมูลที่คุณให้มาช่วยทำลายแผนการร้ายที่มีต่อประเทศเรา”

“เนื่องจากสถานะของคุณ ผมไม่สามารถบอกรายละเอียดได้ แต่สำหรับการกระทำของคุณ ผมขอขอบคุณในนามของประเทศชาติ”

พูดจบเขาก็ยกมือทำความเคารพทหารแบบมาตรฐานให้กับเย่หยวน

เย่หยวนไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นสวี่หางทำความเคารพแบบนี้ เขารู้สึกถึงความกระตือรือร้นและอยากจะลุยแนวหน้าขึ้นมาทันที

หลังจากพูดเสร็จ น้ำเสียงของสวี่หางก็ผ่อนคลายลง และทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้

การมาของสวี่หางครั้งนี้ ด้านหนึ่งเพื่อแสดงความขอบคุณต่อเย่หยวน

อีกด้านหนึ่งก็เพื่อสอบถามรายละเอียดว่าเย่หยวนพบเรือดำน้ำนั้นได้อย่างไร

เย่หยวนปรับอารมณ์เล็กน้อย แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นแบบกึ่งจริงกึ่งเท็จ

เขาปกปิดเรื่องความสามารถพิเศษในการรับรู้ของตัวเอง โดยบอกว่าเขาชอบดำน้ำ และวันนั้นเขากำลังดำน้ำอยู่ใต้น้ำ เขาสังเกตเห็นเงาสีดำขนาดใหญ่อยู่ใต้น้ำ

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นปลาวาฬหรือสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ประเภทอื่น จากนั้นเมื่อเขาขึ้นมาบนเรือ เขาพบว่าเรดาร์ไม่ได้แสดงความเคลื่อนไหวของสัตว์น้ำขนาดใหญ่

เขารู้สึกว่ามันแปลกมาก และบังเอิญรู้จักกับท่านสวี่ผู้เฒ่าในงานเลี้ยงวันเกิดของพ่อจ้าว ดังนั้นเขาจึงรายงานเรื่องนี้

สวี่หางฟังคำตอบของเย่หยวนแล้วจดบันทึกลงในสมุดอย่างจริงจัง

สุดท้ายเขาเขียนคำว่า "ความลึก" ลงในสมุด

จากนั้นก็วงกลมล้อมรอบคำสองคำนี้

และใส่เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ไว้ด้านหลัง

เมื่อเย่หยวนเห็นท่าทีนี้ของสวี่หาง เขาก็ตกใจเล็กน้อย

ไม่คิดว่าคำอธิบายของเขาจะยังคงถูกอีกฝ่ายสงสัย

จริงดังคำกล่าวที่ว่า "คำโกหกหนึ่งคำต้องใช้คำโกหกอีกนับพันมาปกปิด"

สวี่หางปิดสมุดและมองเย่หยวนด้วยสายตาที่มีนัยลึกซึ้ง จากนั้นเขาตบไหล่เย่หยวนเบา ๆ

เมื่อเห็นสีหน้าของเย่หยวนที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ สวี่หางก็เผยรอยยิ้มครั้งแรกนับตั้งแต่เข้ามา

“หวังว่ามีโอกาสในอนาคต คุณจะได้ฝึกฝนกับพวกนักประดาน้ำของเรา ดูเหมือนคุณจะเป็นนักดำน้ำที่ยอดเยี่ยม”

“อ้อ ตอนมานี่ ปู่ของฉันฝากบอกคุณไว้ประโยคหนึ่ง

เขาพูดจบก็จ้องเย่หยวนด้วยสายตาประหลาด ราวกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่างบนใบหน้าของเย่หยวน

เย่หยวนมีท่าทางประมาณว่า ‘พูดต่อได้เลย ฉันฟังอยู่’

“ปู่ฉันบอกว่า ถ้ามีโอกาส ช่วยจับปลาในทะเลที่น่าสนใจให้เขาบ้าง

เย่หยวนฟังคำพูดของสวี่หางแล้วก็อดไม่ได้ที่จะระแวดระวังท่านสวี่ผู้เฒ่าที่เขาเพิ่งเคยเจอครั้งเดียว

เมื่อนึกย้อนถึงสายตาของผู้เฒ่าคนนั้น ราวกับความลับหลายอย่างของเขาถูกมองทะลุไปหมด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำไปนั้นถูกหรือผิด แต่เมื่อคิดถึงชาวต่างชาติที่ทำสิ่งน่าละอายภายในน่านน้ำของประเทศ

เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น และหากให้ย้อนกลับไปอีกครั้ง เขาก็ยังจะเลือกแจ้งรายงานเหมือนเดิม

สวี่หางและพวกปฏิเสธคำเชิญของเย่หยวนที่จะให้อยู่กินข้าว

พวกเขาจากไปทันที

ก่อนจะไป สวี่หางทิ้งเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวไว้กับเย่หยวน และบอกว่า หากมีเหตุการณ์อะไรในทะเลสามารถโทรหาเขาได้โดยตรง

หลังจากพวกเขาไปแล้ว จ้าวชวนก็เล่าให้เย่หยวนฟังว่า สวี่หางไม่ธรรมดา เขาเป็นนาวาเอกในกองทัพเรือ

ในวัยนี้สามารถนั่งในตำแหน่งนี้ได้ ไม่ใช่เพียงเพราะภูมิหลังของปู่เขา แต่ยังเป็นเพราะเขาสู้ด้วยตัวเองจนก้าวขึ้นมาได้

แต่เมื่อพูดถึงตำแหน่งหน้าที่ที่แน่ชัด จ้าวชวนบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้ เพราะเรื่องในกองทัพมีหลายอย่างที่ไม่ควรสอดรู้

เย่หยวนมีความคิดในใจแล้วว่า ในอนาคตจะพยายามไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับสองปู่หลานคู่นี้

เพราะต่อหน้าพวกเขา เขารู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความลับอะไรเลย

ทั้งสามคนกินอะไรนิดหน่อยแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อน เพราะจ้าวชวนกับจางอู๋จิ้นเพิ่งเดินทางมาจากปักกิ่งวันนี้

เย่หยวนกำลังจะกลับห้องพัก แต่รู้สึกว่ากางเกงของเขาถูกดึงไว้

พอเขามองลงไป ก็เห็นว่าเจ้าเหลืองกำลังใช้ปากคาบกางเกงเขาแล้วดึงไปข้างนอก

ทั้งบ่ายไม่เห็นเจ้าหมานี่เลย แต่พอกลับมาก็มาดึงเขาทันที

เย่หยวนรู้ว่าเจ้าเหลืองไม่ดึงเขาโดยไม่มีเหตุผล มันต้องมีอะไรแน่

เจ้าเหลืองในตอนนี้ฉลาดมาก

เย่หยวนเดินตามเจ้าเหลืองไปจนถึงตีนเขาทางใต้ของเกาะหยูวาน

ภูเขาลูกนี้กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของเกาะหยูวาน

ชาวบ้านในหมู่บ้านมักไม่มาที่นี่

เพราะอีกด้านของภูเขาที่ติดทะเลเป็นหน้าผาสูง และบนภูเขาก็มีงูพิษเยอะ ถ้าไม่มีธุระอะไรจริง ๆ ก็แทบไม่มีใครขึ้นเขานี้

เย่หยวนเองก็เคยมาที่นี่ไม่กี่ครั้ง

เจ้าเหลืองพาเขามาที่นี่ทำไม หรือว่ามันเจออะไรบนภูเขา?

เย่หยวนหยิบกระบองโลหะจากพื้นที่มิติ ตั้งแต่เขามีพื้นที่มิติ เย่หยวนก็จะเก็บเสบียง น้ำดื่ม และของใช้จำเป็นบางอย่างไว้

อุปกรณ์ป้องกันตัวก็มีอยู่หลายชิ้น

เขาถือกระบองโลหะแล้วเดินตามเจ้าเหลืองไป

เจ้าเหลืองพาเย่หยวนมาถึงยอดเขา บริเวณใกล้ขอบหน้าผาสูงหลายสิบเมตร

เจ้าเหลืองเห่าใส่บริเวณก้นหน้าผา

เย่หยวนหยิบไฟฉายออกมาและเดินไปยังขอบหน้าผา เขายื่นตัวออกไปมองด้านล่าง

บนหน้าผามีโพรงหินเล็ก ๆ ที่เว้าลึกเข้าไป ทางเข้าของโพรงดูเหมือนจะเป็นรังนกหรือรังสัตว์ปีกชนิดหนึ่ง

เมื่อเสียงเห่าของเจ้าเหลืองดังไปถึงโพรงนั้น ก็มีเสียงอ่อนแอดังออกมา ฟังดูเหมือนเสียงลูกนก

รังนั้นอยู่ต่ำลงไปจากยอดหน้าผาประมาณสองเมตร

ในรังมีซากของนกล่าเหยื่อชนิดหนึ่ง

ซากดูเหมือนจะถูกโจมตีโดยนกชนิดอื่น

ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลที่เริ่มตกสะเก็ดแล้ว ดูเหมือนมันไม่มีชีวิตแล้ว

ขนที่ปีกแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว แสดงให้เห็นว่าเหตุการณ์ตอนนั้นต้องโหดร้ายมาก

ข้าง ๆ ซากมีลูกนกตัวหนึ่งที่กำลังอยู่ในสภาพใกล้ตาย

ดูเหมือนลูกนกยังไม่เรียนรู้การบิน ทำให้มันไม่สามารถออกจากที่นี่ได้