นับถอยหลัง (5)

บทที่ 55 นับถอยหลัง (5)

เพราะการปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันของผู้กำกับเคียวทาโร่และทีมงานของเขา ทีมงานบีดับเบิลยูเอนเตอร์เทนเมนต์หลายสิบชีวิตจึงหยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่และมองไปที่ผู้กำกับเคียวทาโร่

"...ผู้กำกับเคียวทาโร่? ผู้กำกับเคียวทาโร่ ทาโนกุจิไม่ใช่เหรอนั่น?”

ในทางกลับกัน พนักงานที่ไม่รู้จักผู้กำกับเคียวทาโร่ก็ถามคนที่รู้จักเขา

"นั่นใครเหรอ? คนดัง? ผู้กำกับ? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาเลยแฮะ แถมเขายังพูดภาษาญี่ปุ่นอีก"

“... เขาเป็นที่รู้จักกันดีในญี่ปุ่น ในชื่อผู้กำกับเคียวทาโร่ ทาโนกุจิ เป็นผู้กำกับที่ประสบความสำเร็จมาก"

ในขณะที่พนักงานกำลังกระซิบคุยกัน ซีอีโอชเวซองกุนก็คว้ามือที่ผู้กำกับเคียวทาโร่ยื่นออกมาทันที แต่เขาก็ยังมีคำถามมากมายในใจ

‘ทำไมผู้กำกับชั้นปรมาจารย์คนนี้ … ถึงมาที่นี่กัน?'

เป็นการมาเยือนที่น่าประหลาดใจจริง ๆ ในเวลาเดียวกัน คังวูจินผู้ซึ่งอยู่ในห้องสำนักงานของซีอีโอและเห็นสถานการณ์ในสำนักงาน เขาก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แน่นอนว่าแค่ในใจเท่านั้น

'หา? ผู้กำกับชาวญี่ปุ่นคนนั้น... เขาเป็นคนที่มอบรางวัลให้ฉันในเทศกาลภาพยนตร์นิ‘

คังวูจินที่ได้พบกับผู้กำกับเคียวทาโร่ก็สามารถรับรู้ตัวตนของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า สีหน้านิ่งเฉยพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา วูจินเองก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าผู้กำกับเคียวทาโร่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่น

แล้ว? ทำไมเขาถึงมาที่นี่?

ผู้กำกับเคียวทาโร่และวูจินแค่เคยได้พูดคุยกันในช่วงพิธีปิดของเทศกาลภาพยนตร์เท่านั้น ประมาณ 5 นาทีมั้ง? เพราะมันวุ่นวายมาก เขาจึงจำไม่ได้ดีนัก ดังนั้นสำหรับวูจิน ผู้กำกับเคียวทาโร่จึงให้ความรู้สึกเหมือนเป็นลุงข้างบ้าน

-ฟึบ...

ผู้กำกับเคียวทาโร่ที่ปล่อยมือจากชเวชองกุนก็พึมพำเป็นภาษาญี่ปุ่น รอยยิ้มของเขายังคงเหมือนเดิม

“ผมมาที่นี่ด้วยตัวเอง เพราะผมคิดว่าคุณจะเข้าใจถึงความจริงใจของผม หากไม่สะดวก ไว้เราสามารถนัดประชุมอีกครั้งได้นะครับ”

ภาษาญี่ปุ่นไหลออกมาจากปากของเขา แน่นอนว่ามีล่ามอยู่คนหนึ่งอยู่ด้านข้างด้วย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผู้กำกับเคียวทาโร่กลับมองไปยังคังวูจินที่นิ่งสงบ

เชื้อแห่งความเข้าใจผิดเริ่มแพร่กระจายออกไปอีกครั้งแล้ว

ชเวชองกุนยังหันไปมองวูจินพด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจ ทางพนักงานก็หันไปมองคังวูจินด้วยแววตาเดียวกัน ต่างสงสัยว่าทำไมต้องเป็นวูจิน? ในไม่ช้า สายตาหลายสิบคู่ก็จับจ้องไปที่วูจิน จากนั้นเอง คังวูจินที่กำลังมองไปรอบ ๆ ก็ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง

‘อา พวกเขามองมาที่ฉันเพราะอยากให้ฉันโชว์งั้นเหรอ? ง่ายอย่างกับปลอกกล้วยเข้าปาก’

คงได้โอกาสที่จะได้อวดภาษาญี่ปุ่นของเขา ซึ่งเขาเรียนรู้จากสูตรโกงแล้วสิ ในขณะที่เข้าเดินไปหาผู้กำกับเคียวทาโร่ คังวูจินก็พูดภาษาญี่ปุ่นด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“สวัสดีครับคุณผู้กำกับ ผมไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณอีกหลังจากงานเทศกาลภาพยนตร์”

"จริงเหรอ? แต่ผมหวังว่าจะได้พบกับคุณมากเลยนะครับ”

การสนทนายังคงดำเนินต่อไปอย่างลื่นไหล ชเวชองกุนรู้ แต่พนักงานของบริษัทบีดับเบิลยูเอนเตอร์เทนเมนต์หลายสิบคนต่างตกตะลึงกับทักษะภาษาญี่ปุ่นของคังวูจิน

ซึ่งทางผู้อำนวยการเคียวทาโร่ยังคงพูดต่อไป

“มีที่ให้คุยเป็นการส่วนตัวไหมครับ?”

"กรุณารอสักครู่ก่อนนะครับ"

คังวูจินหันไปหาชเวชองกุนทางด้านซ้าย

“เราต้องการที่คุยกันครับ”

"....เอ๊ะ? ที่คุย? อ๋อ โอ้!"

ชเวชองกุนที่รู้สึกสับสนเล็กน้อยก็รู้สึกตัวขึ้นมา

"เชิญทางนี้ได้เลย!"

สถานที่ที่ชเวชองกุนนำพวกเขาไปคือห้องทำงานของซีอีโอ ทางด้านคังวูจินก็แสดงท่าทีอย่างสุภาพต่อผู้กำกับคียวทาโร่ด้วย ในไม่ช้า ผู้กำกับเคียวทาโร่และล่ามก็นั่งอยู่ในห้องทำงานของซีอีโอ ที่นั่งฝั่งตรงข้ามคือชเวซองกุนและคังวูจิน ทีมของผู้กำกับเคียวทาโร่ที่เหลือรออยู่ข้างนอก

ตอนนั้นเอง

"วูจิน"

ชเวชองกุนกระซิบกับคังวูจิน

“ทำไมจู่ ๆ ผู้กำกับเคียวทาโร่ถึงมาหาเรากัน?”

“ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน"

“เขามาเพราะฮเยยอนเหรอ? แต่ว่ายังไงคุณก็ควรจะอยู่นะ เพราะคุณเก่งกว่าล่ามมืออาชีพคนนั้นเสียอีก”

สำหรับวูจิน มันก็ไม่เลวเลย เพราะการเรียนภาษาญี่ปุ่นในหนึ่งวันถือเป็นเรื่องที่สนุกอย่างยิ่ง

ณ จุดนั้น เอง

“นี่เป็นครั้งแรกของผมที่มาทำอะไรแบบนี้ แต่มันรู้สึกดีมากเลยครับ”

ผู้กำกับเคียวทาโร่ที่มีผมหงอกเต็มโต๊ะได้หัวเราะและพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น

“เป็นเรื่องดีที่นักแสดงสามารถพูดภาษาญี่ปุ่นได้ มันจึงทำให้ไม่มีความอึดอัดในการสนทนากัน ผมน่ะรู้สึกไม่สบายใจเสมอเลยเมื่อมาเกาหลี ว่าแต่อันนี้ทางคุณคังวูจินจะช่วยแปลงั้นเหรอครับ?”

วูจินพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบคำถามไป

"ครับ ผมจะช่วยแปล"

“คือผมรู้สึกผิดหวังตอนที่เราได้พูดคุยกันสั้น ๆ ที่ ‘เทศกาลหนังสั้นมิสอองแซง’ มาก มันถือเป็นการด้อยค่าความสามารถของคุณวูจินโดยเสียเปล่า ด้วยทักษะที่น่าทึ่งขอบคุณ แต่กลับได้เพียงแค่รางวัลหนังสั้นเท่านั้น ในความคิดของผม คุณมีทักษะที่ควรจะได้รับรางวัลในเทศกาลภาพยนตร์ใหญ่ ๆ เลยล่ะครับ ”

"...ขอบคุณครับ"

“แม้ว่าการแสดงในเกาหลีจะมีการแข่งขันที่สูง แต่ก็น่าเสียดายนะครับที่คุณวูจินจะต้องมาติดอยู่กับหนังสั้น”

ตาแก่นี้กำลังพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย? วูจินไม่ได้ตอบอะไรไปและยังคงเงียบ

“······”

“คุณอยู่ญี่ปุ่นนานแค่ไหนแล้วครับ?”

“ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมคงไม่อาจตอบได้ครับ”

"อ๋อ ผมเข้าใจแล้ว ขอโทษทีนะครับ"

ในเวลานี้เอง ชเวชองกุนผู้ที่กำลังฟังการสนทนาภาษาญี่ปุ่นระหว่างทั้งสองคนก็ได้เข้ามาแทรก

"คือว่าขอโทษนะครับ คุณผู้กำกับ คุณมาที่นี่เพราะนักแสดงฮงฮเยยอนหรือเปล่าครับ?”

วูจินแปลความหมายทันที ส่วนทางผู้กำกับเคียวทาโร่ก็ค่อย ๆ ส่ายหัวไปมา

“คุณฮงฮเยยอนก็เป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงในญี่ปุ่นเช่นกันครับ เธอเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม การแสดงในเรื่อง ‘สำนักงานนักสืบ‘ ของเธอน่าประทับใจมาก แต่วันนี้ผมมาที่นี่เพราะนักแสดงคังวูจินต่างหาก”

ฉันเหรอ? เขามาหาฉันเหรอ? ทำไมกันล่ะ? ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด ตอนนั้นเอง

“คุณวูจิน คุณคิดยังไงกับการเดบิวต์ในญี่ปุ่นครับ?”

จู่ ๆ ผู้อำนวยการเคียวทาโร่ก็ถามคำถามด้วยสีหน้าจริงจัง วูจินยังคงทำหน้านิ่งเหมือนโป๊กเกอร์ แต่ภายในใจเขาตกใจมาก

'บ้าหรือเปล่าเนี่ย? ฉันเพิ่งเริ่มแสดงได้แค่สองเดือนเองนะ ให้ไปญี่ปุ่นมันหมายความว่ายังไงกัน?’

เขาไม่ได้เสแสร้ง แต่พูดไม่ออกจริง ๆ ทว่าเพราะการแสดงเป็นคนเย็นยะเยือกมาโดยตลอด ยามนี้เขาจึงดูเหมือนกำลังไตร่ตรองข้อเสนอของผู้กำกับเคียวทาโร่

“เป็นเรื่องธรรมดาที่คุณจะกังวล ตอนนี้คุณมีงานไหนที่ยืนยันว่าต้องถ่ายทำไหมครับ?”

ผู้เชี่ยวชาญนิติจิตวิทยาเสเพลยังอยู่ระหว่างจัดการเรื่องออกฉาย ส่วนเรื่องของผู้กำกับควอนกีแท็กยังไม่ได้ยืนยัน กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ วูจินมีเพียงคำตอบเดียวีท่จะให้ไป

“ยังไม่มีครับ”

"เข้าใจแล้ว..."

เมื่อได้ยินคำตอบ ผู้กำกับเคียวทาโร่ก็ถอนหายใจออกมา

'อย่างที่คาดไว้ ช่างเป็นอะไรที่น่าเสียดายแทนจริง ๆ ’

ผู้กำกับเคียวทาโร่ใช้เวลาสองสามวันในการตรวจสอบสถานะและประวัติของคังวูจินในวงการนักแสดงเกาหลี ทว่ามันกลับไม่มีอะไรอยู่เลย ในไม่ช้า ผู้กำกับเคียวทาโร่ที่หลับตาลงครู่หนึ่งก็สบตากับคังวูจิน

“ตอนนี้ผมกำลังเตรียมตัวทำงานชิ้นต่อไป เรื่องของผมได้รับการยืนยันแล้ว เรากำลังอยู่ในขั้นตอนการดัดแปลงนวนิยายญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงและประมาณ 80% ของบทเสร็จสมบูรณ์แล้ว”

ผู้อำนวยการเคียวทาโร่กล่าวอย่างมั่นใจ

“ผมอยากทำโปรเจกต์นั้นกับคุณวูจินครับ”

ผ่านไปสักพักใหญ่

หลังจากพบกับคังวูจินแล้ว ผู้กำกับเคียวทาโร่ก็เดินทางไปญี่ปุ่นในวันที่ 14 ตั้งแต่รุ่งเช้า ทั้งที่มันควรจะเป็นการเดินทางไปกลับ 1 วัน มันกลับกลายเป็นการอยู่เกาหลีถึง 1 สัปดาห์ ซึ่งพอตัดสินใจเรื่องนี้ได้แล้ว พวกเขาก็สีงอีเมลไปหาชเวชองกุน เป็นเรื่องเร่งด่วนจะ อยากพูดคุยกับคังวูจินโดยตรง

อืม ทางวูจินเองก็ไม่ได้คิดอะไรนัก ดูเหมือนว่าทางผู้กำกับเคียวทาโร่จะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไปอยู่

‘แต่ก็ใช่ว่าฉันจะไปญี่ปุ่นตอนนี้สักหน่อย หากมีหนทางให้เลือกมากมาย มันย่อมดีกว่าอยู่แล้วสิ'

ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธไปตั้งแต่แรกเสียหน่อย สรุปคือหากผู้กำกับเคียวทาโร่เขียนบทเสร็จแล้ว พวกเขาตกลงที่จะรับบทละครแบบเสร็จสมบูรณ์มาดูก่อน แต่หากวูจินไปยืนยันคะแนนของละครเรื่องนี้ด้วยมิติว่างเปล่าและพบว่ามันเป็นขยะล่ะก็...

‘คงจะน่าอึดอัดใจน่าดู’

หลังจากที่ผู้กำกับเคียวทาโร่ไปแล้ว ในวันที่ 15 นั้นเอง

วันนี้เป็นวันแห่งประวัติศาสตร์ มันเป็นวันออกอากาศวันแรกของ ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’ ดังนั้นทีมละครที่เกี่ยวข้องกับศึกละครจึงต่างแพร่กระจายข่าวกันอย่างไม่หวาดไม่ไหว นักแสดงชั้นนำหลายคนต่างเขียนโฆษณาละครผ่าน SNS ของพวกเขาเอง

เวลาแห่งความโกลาหลได้ผ่านพ้นไป

ทันใดนั้นมันก็เป็นเวลา 21.00 น. ของวันที่ 15 ในเวลานี้ คังวูจินผู้ซึ่งนั่งรถตู้ก็ได้มาถึงร้านอาหารบาร์บีคิวขนาดใหญ่ใกล้กับสถานียางแจ มันเป็นร้านอาหารบาร์บีคิวแบบสแตนด์อโลนสองชั้น วันนี้ทีมละครได้เช่าสถานที่ทั้งหมดเอาไว้แล้ว พวกเขาคือทีม ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล' มันเป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำฉลองของทีม

ผ่านไปสักพัก

-ครืด

คังวูจินสวมเสื้อฮู้ดลำลอง ลงจากรถตู้สีดำที่จอดอยู่ในลานจอดรถด้านนอก แล้วจากนั้น

“……….”

เขามองขึ้นไปที่ร้านอาหารบาร์บีคิวอย่างเงียบ ๆ ข้าง ๆ เขามีชเวชองกุน จางซูฮวานและฮันเยจุงยืนเรียงแถวกัน พวกเขามองไปที่ร้านอาหารบาร์บีคิวกับวูจิน คนแรกที่พูดคือชเวชองกุน

"ในที่สุด เพราะการประชาสัมพันธ์มากมายแบบนี้ นักข่าวคงกำลังตั้งหน้าตั้งตารอตอนแรกออกฉายแน่ ๆ เลย”

ชเวชองกุนที่กำลังหัวเราะอยู่ก็ถามวูจินที่กำลังทำใบหน้าเคร่งขรึม

"แล้วเป็นไงมั้ง? การออกอากาศฉายตอนแรกกำลังจะมาถึงแล้วนะ”

คังวูจินเงียบไป จากนั้นเขาก็ตอบไปด้วยถ้อยคำอันแสนตรงไปตรงมาว่า

“ตอนนี้เหรอครับ? ผมก็หิวมากและตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ถือเป็นคำตอบที่ชาญฉลาดใช้ได้ เยือกเย็นขนาดนี้ นายเป็นมือใหม่ได้ยังไงกันเนี่ย?”

ชเวชองกุนหัวเราะพลางก้าวเดินนำเข้าไป หลังจากที่เขาไป ฮันเยจุงและจางซูฮวานก็ตามไป เหลือเพียงคังวูจินเป็นคนสุดท้าย แม้ว่าวูจินจะมีใบหน้าที่เคร่งขรึม แต่ภายในใจเขาไม่ใช่เช่นนั้นเลย

‘นี่เป็นการออกอากาศครั้งแรก โอ้พระเจ้า นี่มันวันดีเดย์ชัด ๆ ’

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจนกระทั่งตัวอย่างของ ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล' ถูกปล่อยออกมา ใบหน้าของเขาไม่ปรากฏขึ้นในตัวอย่างสักนิดเดียว แต่วันนี้ เป็นวันที่ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยออกไป ดังนั้นวูจินจึงไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้เลย

‘ความรู้สึกมันแตกต่างจากวันแรกของการถ่ายทำมาก อึก!'

ความประหม่าที่การถ่ายทำของเขาจะได้ออกอากาศครั้งแรกกับการถ่ายทำ มันเป็นอะไรที่แตกต่างกันมาก อืม มันก็สมเหตุผลแล้วแหละ วันนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของคังวูจิน

ในระหว่างนั้นเอง

-ครืด

ทีมคังวูจินเข้าไปในร้านอาหารบาร์บีคิว ทีมงานของผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพลหลายสิบชีวิตกำลังยุ่งอยู่กับการจัดสถานที่ ทันทีที่พวกเขาเห็นคังวูจิน พวกเขาก็ทักทายเขาอย่างอบอุ่น

"โอ้! คุณวูจินมาแล้ว!”

"ว่าไงครับ!!"

“ฮ่าฮ่า วูจิน! นายคงรู้สึกหนักใจมากแน่เลย เพราะนักเขียนพัคพูดจาล่อแสงแบบนั้นใช่ไหมล่ะ?”

เหล่าทีมงานมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ยังคงรักษาท่าทางอันเฉยเมยของตนเอาไว้ คังวูจินก็กลับมาทักทายอย่างใจเย็น ในไม่ช้า ผู้ช่วยคนแรกของทีมแสงก็ชี้ไปที่ชั้นสองด้วยนิ้วชี้ของเขา

"คุณวูจิน! คุณ PD และนักเขียนอยู่บนชั้นสอง นักแสดงก็จะไปกินกันที่ชั้นสองด้วยนะครับ!”

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เขากำลังบอกให้วูจินขึ้นไปที่ชั้นสอง เมื่อเป็นเช่นนี้ ชเวชองกุนก็ตบไหล่วูจิน

“นายไปเถอะ ไว้ฉันจะตามไปหลังจัดการเรื่องตรงนี้แล้ว”

คังวูจินที่พยักหน้า ขึ้นไปบันไดเหล็กที่นำไปสู่ชั้นสอง บรรยากาศบนชั้นสองไม่แตกต่างจากชั้นหนึ่งมากนัก ทีมงานหลายคนกำลังติดตั้งทีวีขนาดใหญ่หน้าโต๊ะกลมพร้อมวางเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเนื้อสัตว์เอาไว้

พวกเขายิ้มร่าดีใจที่ได้เห็นคังวูจินกัน

“โอ้ รองหัวหน้าพัคของเรามาถึงแล้ว”

“เป็นยังไงบ้าง คุณวูจิน?”

ร่างที่คุ้นเคยสองร่าง ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมที่เชื่อมต่อกัน 2 ตัวที่วางอยู่เคียงข้างกันก็ได้ลุกขึ้นยืน พวกเขาคือ PD ซงมันวูเคราแพะและนักเขียนพัคอึนมี

"คุณวูจิน! ทางนี้!"

“คุณมาเร็วมากไปไหมเนี่ย? อา แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าไม่ได้เจอคุณมาหลายปีกันนะ?”

คังวูจิน ผู้ซึ่งกำลังทักทายทีมงานฝ่ายผลิต ตัวเขาก็รู้สึกตื้นตันพอสมควร จึงได้เข้าไปทักทายทั้งสองต่อ

"สวัสดีครับคุณ PD สวัสดีคุณนักเขียน”

พัคอึนผู้มัดผมยาวได้ส่งท่าทางให้วูจินนั่งลง จากนั้นเธอก็ยิ้มและนั่งลงข้าง ๆ เขา

“ขอแสดงความยินดีกับที่ได้รางวัลแดซังด้วยนะ ฉันพูดยินดีไปแล้วในพิธีปิด แต่การแสดงความยินดีแค่นั้นคงไม่พอหรอก”

“ขอบคุณครับ แต่นักแสดงคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหนง้นเเหรอ?”

"หา? อ่า บางคนอยู่ที่ชั้นหนึ่ง คุณไม่เห็นพวกเขาเหรอ? เดี๋ยวที่เหลือกำลังเดินทางมากันแหละ”

หลังจากนั้นเอง

-กึก!

ทันใดนั้น PD งมันวูผู้มีเคราแพะก็กระซิบข้างหูของคังวูจิน

“ผมคิดว่าคุณอยู่ในสหรัฐอเมริกาเพราะคุณพูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก แต่ผมได้ยินมาว่าคุณพูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องด้วยเหรอ? แสดงว่าคุณก็อยู่ที่ญี่ปุ่นด้วยเหรอ?”

“...ขอโทษด้วยครับ คือเรื่องนี้มันพูดยากนิดหน่อย”

นักเขียนพัคอึนมีที่เพิ่งดื่มโซจูอยู่คนเดียวก็คว้ามือขวาของคังวูจินเบา ๆ เธอหลับตาลงไป วูจินเริ่มรู้สึกรำคาญ นักเขียนคนนี้กำลังทำอะไรของเธอกันเนี่ย? คังวูจินจึงได้ถามออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"คุณนักเขียน...กำลังทำอะไรอยู่กันครับ?"

"อธิษฐาน"

"อธิษฐาน?"

คำตอบมาจาก PD ซงมันวู

“เธอกำลังสวดอ้อนวอนกับคุณไง คังวูจิน เพื่อให้เรตติ้งผู้ชมของเราระเบิดพรวดพราด”

นักเขียนพัคอึนมี ผู้ที่ยังคงหลับตาอยู่นั้นดูจริงจังเป็นอย่างมาก

“ดูท่าผมจะมีผู้ศรัทธาแล้วสินะเนี่ย”

คังวูจินมองเธออย่างใจเย็น สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่สนใจเรื่องเธอ หลังจากผ่านไปหลายสิบนาที เหล่านักแสดงก็เริ่มมาถึงกันแล้ว คนแรกคือรยูจองมินผู้สวมหมวก

“สวัสดีครับ รุ่นพี่”

"ฮืมมมม คุณมาแต่เช้าเลยนะ วูจิน แถมยังได้รางวัลแดซังตั้งแต่เริ่มแสดงเลยงั้นเหรอเนี่ย?”

จางแทซังและนักแสดงหลัก รวมถึงนักแสดงสนับสนุนคนอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามากัน ในไม่ช้าชั้นสองก็เริ่มเต็มไปด้วยผู้คน คนสุดท้ายที่จะมาถึงคือฮงฮเยยอน ผู้ที่เพิ่งเสร็จสิ้นตารางการถ่ายภาพของเธอ เธอผลัก PD ซงมันวูออกไปและนั่งอยู่ด้านขวาของคังวูจิน

เธอกระซิบถามวูจินทันที

“ฉันได้ยินว่าผู้กำกับเคียวทาโร่อยู่ที่บริษัท พวกเขาบอกว่าบริษัทแทบระเบิดเลยงั้นเหรอ?”

วันนี้เธอมีกลิ่นหอมเช่นเคย คังวูจินจึงได้แต่ต้องระงับอาการตัวสั่นของเขาไปพร้อมตอบว่า

“ใช่ครับ แต่มันก็เป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้นเอง”

“ว่าแต่คุณจะไปญี่ปุ่นเหรอ?”

"ผมก็ไม่รู้"

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา ท่าทางของฮงฮเยยอนเริ่มแปลกไป หลังจากนั้นเอง

"อ่า! โฆษณาเริ่มแล้ว!”

ผู้กำกับแสงร่างอวบได้ตะโกนออกมาขณะที่มองไปยังทีวีขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหน้า ด้วยเหตุนี้ นักแสดงทุกคนและทีมงานหลายสิบชีวิตจึงหันไปให้ความสนใจกับทีวี ส่วนแรกของ ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

"น่าตื่นเต้นจังเลย!"

“ฮ่าฮ่า ทุกคนมาลองเดิมพันกับการออกฉายตอนแรกหน่อยไหม??”

"เอาสิ! งั้นฉันขอเดิมพัน 50,000 วอนที่ 10%!”

“ผมขอเดิมพันที่ 10.7%!”

ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มเดิมพันกัน

“ฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่าง! 15% สำหรับ 50,000 วอน!”

"อู่ววววว! ถ้าอย่างนั้นผมก็เหมือนกัน! 15.5!"

ทั้งนักแสดงและทีมงานต่างตะโกนออกมา น่าแปลกที่ไม่มีใครเดิมพันต่ำกว่า 10% เลย จากนั้นเอง นักแสดงทุกคนก็มองไปที่คังวูจินราวกับจะพูดว่า ‘คุณควรเข้าร่วมด้วยสิ’ วูจินที่ได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศก็รู้สึกคล้อยตามไปเช่นกัน

'ไม่รู้แล้วโว้ย พูดอะไรออกไปคงจะได้หรอกนะ"

เขาตะโกนจำนวนสูงสุดกว่าทุกคนทันที

“ผมขอเดิมพัน 50,000 วอนที่ 20%”

ทีมงานหลายคนหัวเราะอย่างเต็มที่

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เอาหนักขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย? ครั้งสุดท้ายที่เราได้เรตติ้งเกือบ 20% คือเมื่อไหร่กันนะ? ประมาณ 3 ปีที่แล้วหรือเปล่า? หรือ 5 ปี?”

ทีมงานชายที่อยู่ใกล้กับทีวีขนาดใหญ่ที่สุดก็ตะโกนออกมา

"อ่า! มันเริ่มแล้ว!!”

ถูกต้องแล้ว เมื่อโฆษณาจบลง ชื่อของละครก็ได้ปรากฏขึ้นบนหน้าจอทีวี

- ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’

ตอนแรกของ ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล' ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ประมาณ 40 นาทีต่อมา ในร้านกุกบับที่ทรุดโทรม (ร้านซุปเกาหลีพร้อมข้าว)

เวลากลางคืนประมาณ 22:30 น. กลุ่มชายหญิงหกคนได้เข้าไปในร้านอาหารกุกบับที่เกือบจะว่างเปล่า

ในหมู่พวกเขา

"เจ้าของร้าน! ขอกุกบับหกที่!”

ชายคนหนึ่งที่มีรูปร่างสูงโปร่งตะโกนออกมาในฐานะตัวแทนกลุ่ม เขาคือคิมแดยอง เพื่อนที่ดีที่สุดของวูจิน ร้านอาหารกุกบับแห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นจุดนัดพบสำหรับพวกเขากัน คนที่มากับเขาคือเพื่อนร่วมงานในบริษัทของเขาเอง เพราะวันนี้มีงานเลี้ยงอำลา เพื่อฉลองการเปลี่ยนงานของคิมแดยอง

ซึ่งในตอนนั้นเอง

“เลยเวลาสี่ทุ่มครึ่งไปแล้ว!”

ก่อนที่จะนั่งลงหลังจากสั่งกุกบับไป คิมแดยองก็หยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมา การเคลื่อนไหวของเขาดูคล่องแคล่วมาก จากนั้นเขาก็เปลี่ยนช่องทีวีเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง ในไม่ช้า เพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านหลังเขาก็เริ่มออกความคิดเห็น

“ว้าว นี่เราจะดูละครกันจริง ๆ เหรอ?”

“ทำไมไม่ไปค่อยดูรีรันทีหลังกันล่ะ? มันผ่านไปตั้งสี่สิบนาทีเชียวนะ เดี๋ยวก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”

แต่คิมแดยองกลับส่ายหัว

"ไม่มีทางหรอก! นั่นไม่ใช่ทัศนคติของแฟนตัวยงเสียหน่อย”

“นายนี้ไม่เหมือนใครจริงนะ ขอซูฮกเลยว่านาเยป็นแฟนคลับของฮงฮเยยอนตัวจริงเสียงจริง"

“ฮ่าฮ่า งี้ทุกคนต้องดู ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’ แล้วสิ มันคงจะต้องสนุกอย่างแน่นอน”

“ว่าแต่นักเขียนพัคอึนมีเป็นคนเขียนใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นมันก็ต้องสนุกอยู่แหละ”

ในไม่ช้า ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’ ซึ่งกำลังออกอากาศอยู่ก็ปรากฏขึ้นในทีวี ตั้งแต่เริ่มต้นเรื่องมา ฮงเฮยอนผู้ซึ่งรับบทเป็นนักสืบก็ปรากฏตัวขึ้นโดยตลอด ส่วนทางด้านคิมแดยองที่นั่งอยู่อย่างสบาย ๆ บนที่นั่งระหว่างรับประทานอาหาร เขาก็ชูนิ้วโป้งออกมาด้วยความยินดี

"ตามที่คิดไว้เลย! ว้าว เธอเหมาะกับบทนักสืบมากเลยว่าไหม?”

“อืม ฮงฮเยยอนน่ารักดีแฮะ จะว่าไปหากอิงตามหลักแล้ว เธอถือได้ว่าเป็นนักแสดงสาวที่สวยที่สุดในหมู่นักแสดงชั้นนำแล้วไม่ใช่เหรอ?”

จากนั้นเอง เมื่อกุกบับหกชามถูกเสิร์ฟ คิมแดยองและเพื่อนร่วมงานของเขาก็เริ่มเติมท้องด้วยซุปร้อน ๆ แน่นอนว่าต้องในขณะที่ดู ‘ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติจิตวิทยาเสเพล’

ดูเหมือนทุกคนจะสนุกกับมันมาก พวกเขามุ่งความสนใจไปที่การดูทีวีมากกว่าการพูดคุยไปแล้ว

“มันสนุกมากเลยใช่ไหมล่ะ? จังหวะก็ดีด้วย ไว้ฉันต้องดูมันตั้งแต่แรกเลยพอกลับถึงบ้าน”

“ว้าว รยูจองมินดูหล่อมาก นั่นตัดผมเหมือนเด็กเลยใช่ไหมนั่น? เขาแสดงได้ดีมากเลยเนอะ”

“โอ้ กำลังถึงฉากลุ้นระทึกแล้ว! หา? ฉากเปลี่ยน... หือ? ฉันไม่เคยเห็นนักแสดงคนนั้นมาก่อนเลยแฮะ คงต้องเป็นเด็กใหม่แน่ ๆ ”

“ว้าว ดูตาเขาสิ ค่อนข้างน่าขนลุกเลยนะ”

“เขาไม่ได้…แค่แสดงใช่ไหมเนี่ย? เขาต้องเป็นฆาตกรอย่างแน่นอน 100% เลย!”

"อ่า! รอยยิ้มก่อนหน้านี้เหมือนคนโรคจิตมาก”

หลังจากนั้นเอง

-ตุ้บ!

ในขณะที่เพื่อนร่วมงานของเขากำลังจมอยู่ในละคร คิมแดยองก็วางช้อนที่เขาถืออยู่ลงบนโต๊ะ เสียงนั้นทำให้เพื่อนร่วมงานของเขาตกใจมาก

"เป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ?”

“แดยอง? ไหงเบิกตากว้างขนาดนั้นกันเล่า?”

อันที่จริงคิมแดยองกำลังจ้องมองไปที่ทีวีด้วยปากและตาของเขาที่อ้ากว้าง ไม่สิ เขากำลังจ้องมองนักแสดงที่กำลังยิ้มอย่างน่าขนลุกบนทีวีอยู่ต่างหาก

“…ไอ้บ้านั่น”

สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ มันเป็นเพราะเป็นการปรากฏตัวของ ‘รองหัวหน้าพัค’ ยังไงล่ะ

*****

. . . .


ติดตามข่าวสารจากผู้แปลได้ที่แฟนเพจ Facebook:ยักษาแปร

ติดตามข่าวสารจากผู้แปลได้ที่แฟนเพจ Facebook:ยักษาแปร