บทที่ 4: บินสูง!

มันคือขุมนรกที่ร้อนแรง

นรกที่เขาว่ากันว่าหลังความตายคุณจะต้องไปที่ไหนจะเลวร้ายขนาดนี้?

กัปตันองครักษ์คนนั้นเป็นคนเลวร้ายจริงๆ

อ่านทิศทางลมเพื่อหายุทธวิธียิง เขาคิดว่าตัวเองเป็นขงเบ้งหรืออะไรประมาณนั้นเหรอ?

ลมตะวันออกเฉียงใต้ไม่พัด แต่ดูเหมือนว่าจะมีรูอากาศภายในถ้ำจริงๆ

เปลวไฟไม่เพียงแต่สั่นไหวบนพื้นเท่านั้น แต่ยังพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ก่อให้เกิดลมร้อน

ทหารเริ่มถอยทัพช้า ๆ โดยเอามือปิดหน้า

“ถอยไปยังปากถ้ำแล้วเฝ้าไว้!”

กัปตันองครักษ์สั่งผู้ใต้บังคับบัญชาด้วยคำพูดเหล่านั้น

ความมุ่งมั่นของเขาที่จะไม่ปล่อยให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียวถือเป็นสิ่งที่น่าชื่นชม

พี่น้องของฉันที่ร่างกายถูกไฟไหม้ก็เหี่ยวเฉาและเสียชีวิตทันที

เหมือนปลาแฮ็กฟิชบนจานร้อนๆ

แล้วฉันจะปลอดภัยใช่ไหมเมื่ออยู่ห่างจากเปลวไฟ?

ไม่ใช่หรอก มันไม่ใช่อย่างนั้น

「ทักษะความต้านทานความร้อนของคุณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว คุณได้รับความต้านทานความร้อนระดับ 1」

แค่ความร้อนอย่างเดียวก็ทำให้เกล็ดของฉันไหม้แล้ว

สัญชาตญาณเอาตัวรอดเตือนฉันให้หนีจากเปลวไฟเหล่านี้

เกล็ดของฉันสั่นเทิ้ม กระตุ้นให้ฉันซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบที่ชื้น

「คุณได้รับทักษะสัญชาตญาณเอาตัวรอด ระดับ 1 」

นี่ไม่ใช่เรื่องตลก แต่มันเป็นเรื่องจริง

แต่ฉันไม่ได้ทำตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดของฉัน

เมื่อไฟลามไปตามน้ำมัน การซ่อนตัวอยู่ในซอกหินจะทำให้ฉันกลายเป็นงูย่างที่น่าอร่อยเท่านั้น

แทนที่ฉันจะทำเช่นนั้น ฉันกลับจ้องมองไปที่กัปตันองครักษ์ที่กำลังล่าถอยไป

ฉันจำหน้านายได้แล้ว

ฉันจะไม่ลืมความแค้นนี้เลย

นั่นคือระดับความใจเย็นของฉันตอนนี้

เอาล่ะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันคงตายแน่

เหตุผลที่ฉันรอมาจนถึงตอนนี้ก็คือ สถานะการกลายเป็นหินของสัตว์ประหลาดที่ควรจะหมดไปในระดับหนึ่ง

ผิวของพวกเขาเริ่มกลับคืนสู่สภาพเดิมช้าๆ

พวกมันยังคงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เพียงแต่พวกมันเริ่มกระตุกเล็กน้อย

ตอนนี้ฟันของฉันน่าจะสามารถจมลงในเนื้อของมันได้แล้ว

สิ่งที่ฉันกำลังจะทำนั้นมันบ้าชัดๆ

แต่ถ้าหากฉันไม่ทำอะไรที่บ้าๆ นี้ ก็คงไม่มีทางหนีจากนรกอันร้อนแรงนี้ได้

ฉันคลานเข้าไปในปากที่เปิดกว้างของเสือเขาควายโดยตรง

เสือเขาควายมีขนาดใหญ่กว่ากระทิง

มันคำรามด้วยความกลัวเมื่อเห็นแม่ของมัน และแข็งค้างไปในสภาพนั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง คอของมันซึ่งมีลักษณะเหมือนสัตว์กินเนื้อ จะเปิดกว้าง

เมื่อเข้าไปในฟันที่แหลมคมจะมีลิ้น และลิ้นไก่ห้อยอยู่ด้านหลัง

ง้ำๆๆ~

ฉันกัดลิ้นไก่เอาไว้

อาการแข็งตัวเป็นหินลดลงแล้วจนฟันของฉันจมลึกลงไปได้

แบบนี้ ถ้าลิ้นไก่ไม่ฉีกออก ฉันคงสามารถซ่อนตัวอยู่ในปากเสือเขาควายได้

ไปเลย พี่เสือ!

ในที่สุดอาการเป็นหินก็หมดไป

และแน่นอนว่าสิ่งที่สัตว์ประหลาดที่ถูกกัดลิ้นไก่ไว้ เริ่มทำก็คืออาการสำลัก

"โฮกก อ็อกก"

แม้แต่ฉันคงจะต้องสำลักตายแน่ถ้ามีอะไรห้อยออกมาจากลิ้นไก่ของฉัน

แต่ฉันก็เล็กพอที่จะถูกเรียกว่างูด้ายได้

หากฉันเป็นสัตว์ธรรมดาทั่วไป ฉันคงโดนกล้ามเนื้อคอที่หดตัวบีบจนตาย หรือไม่ก็ถูกดีดออกมาพร้อมกับเสียง "อ็อกก!"

อย่างไรก็ตาม ด้วยลำคอที่กว้างซึ่งสามารถกลืนเนื้อดิบได้ มันจึงไม่สามารถอาเจียนฉันออกมาได้

ฉันเกาะคอมันอย่างดื้อรั้น

ก็ลองคิดซะว่ามันเป็นการตรวจด้วยการส่องกล้องแบบไม่ใช้ยาสลบนะ พี่เสือ

หยุดนะ หยุดอ้วกซะ!

"กวี๊ก!"

อ๊ากกก!

มันอาเจียนสิ่งที่อยู่ในกระเพาะออกมา

น้ำอาเจียนของเสือเขาควายกระจายไปทั่วผิวหนังของฉัน ซึ่งเจ็บอยู่แล้วจากไฟ

มันมีกลิ่นและแสบ

ถ้ามันนานกว่านี้อีกนิด ฉันคงได้รับทักษะต้านทานความเจ็บปวดแล้ว

ถึงกระนั้นฉันก็ยังคงเกาะไว้แน่น

จากนั้นเสือเขาควายจึงสังเกตเห็นว่ามันอยู่กลางทะเลเพลิง

ไม่ว่าจะเป็นมอนเตอร์หรือมนุษย์ ความกลัวไฟก็ต่างเหมือนกัน

*มอนเตอร์ น่าจะมีความหมายคล้ายสัตว์เวท อย่างงูเมดูซ่า อาจจะมีแบ่งย่อยเป็นสัตว์ทั่วไป สัตว์ร้าย สัตว์เวท อะไรแบบนี้นะครับ ตอนนี้ยังไม่ชัวร์เรื่องนี้

หมูป่าไกเกอร์ซึ่งถูกทำให้กลายเป็นหินอยู่ข้างๆ ก็เริ่มวิ่งออกไปพร้อมกับร้องเสียงดัง

"อี้ดด!"

"โฮกก!"

สัตว์ร้ายทั้งสองตัววิ่งอย่างบ้าคลั่ง

โดยสัญชาตญาณพวกมันหลบเลี่ยงการไปยังทิศทางที่ทหารที่กำลังล่าถอยอยู่

พวกมันเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ

มันเป็นประสบการณ์การขับขี่ที่น่าอัศจรรย์ เหมือนกับการนั่งรถม้าที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง

สัตว์ร้ายทั้งสองตัวไม่ได้สนใจงูที่ดิ้นอยู่ใต้เท้าของพวกมันเลย

พวกมันต่างก็วิ่งไปเหยียบย่ำงูด้วยเสียงดังโครมคราม

ขณะที่เสือเขาควายวิ่งอ้าปากกว้างด้วยความเจ็บปวด ฉันก็มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้

ตามที่คาดไว้ พี่น้องของฉันก็มีจิตวิญญาณนักสู้เช่นกัน

พวกมันกัดขาของสัตว์ร้ายทั้งสองตัวที่กำลังวิ่งผ่านไปไว้โดยสัญชาตญาณ

สัตว์ร้ายทั้งสองตัวยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่สามารถสลัดพี่น้องของฉันออกไปได้

พวกมันนับสิบตัวเกาะติดกับร่างของสัตว์ร้ายและหนีไปด้วยกัน

อย่างไรก็ตาม สภาพการนั่งรถระหว่างฉันกับพี่น้องแตกต่างกันมาก เหมือนการนั่งชั้นเฟิร์สคลาสและชั้นประหยัด

หลายตัวถูกไฟเผาไหม้และมีฟันหักและหลุดออกไปเนื่องจากการเคลื่อนที่

ลาก่อนนะ พี่น้องทุกคน

ในที่สุดเสือเขาควายก็หนีไปจนถึงปากถ้ำ

และทหารที่รออยู่ที่นั่นก็ตกตะลึง

"อ๊าาาห์!"

“หะ-นั่นอะไร!”

พวกเขาคงคาดหวังที่จะจับงูที่เลื้อยออกมาจากที่นี่อย่างรีบเร่ง

แม้แต่ชุดเกราะของพวกเขา รวมถึงเกราะแกมบีสัน ก็เพียงพอที่จะจับงูได้เท่านั้น

บางคนมีแม้กระทั่งพลั่วและจอบแทนหอกเพื่อจับงูที่เลื้อยไปตามพื้นดิน

แล้วพวกเขาจะต้องประหลาดใจขนาดไหนเมื่อจู่ๆ ก็มีสัตว์ร้ายขนาดบ้านสองตัวโผล่ออกมา?

"มอนเตอร์!"

ดูเหมือนว่าทหารจะใจเสาะนิดหน่อย

กัปตันองครักษ์ตบท้ายทอยทหารที่ตะโกนแบบนั้น

“ไอ้โง่ ดูดีๆ สิ พวกมันเป็นแค่สัตว์ร้าย”

“อ้าว งู... ฉันเห็นแล้ว”

ฉันไม่แน่ใจว่ามีข้อแตกต่างระหว่างมอนเตอร์และสัตว์ร้ายมากน้อยแค่ไหน แต่ฉันสังเกตจากปฏิกิริยาของทหาร

เสือเขาควายกำลังลุกไหม้ไปทั่วตัว และมีงูเกาะอยู่หลายสิบตัว

ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาต้องตกตะลึงกับภาพดังกล่าว

ถ้าทำได้ ฉันอยากจะแอบมองและพูดว่า "จ๊ะเอ๋" จากในปากของมัน

แน่นอนว่าถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันคงโดนพี่เสือที่กำลังโกรธกัดเอาแน่

ถ้าลองคิดดูแล้ว การจะหลุดออกจากปากของพี่เสือ ก็คงเป็นปัญหาไม่น้อย

ฉันไม่อาจพูดคำว่า “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” และจากไปอย่างสุภาพได้หรอกใช่มั้ย

ถึงอย่างไร.

“รักษาการจัดรูปขบวนไว้!”

ที่นี่ ฉันได้แต่หวังว่าพี่เสือจะต่อสู้ต่อไป

"ยกหอกขึ้น!"

และศัตรูคู่แค้นของฉัน กัปตันองครักษ์ ก็ปฏิบัติหน้าที่ของเขาจนถึงที่สุดจริงๆ

ตามคำสั่งของเขา ทหารก็รีบยกหอกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทหารหลายนายที่มีหอกสามารถปราบสัตว์ร้ายได้

สิ่งเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับมอนเตอร์ได้เช่นกัน

"กรี๊ด!"

หมูป่าไกเกอร์ผู้กล้าหาญได้พุ่งเข้าใส่พวกทหารเป็นคนแรก

หมูป่าตัวใหญ่กว่าหมูป่ายักษ์ที่กล่าวกันว่าอาศัยอยู่ใกล้แนวแบ่งเขตทางทหารถูกเสียบด้วยหอก

โครม!

ทหารผู้โชคร้าย 2 นายถูกส่งลอยไปราวกับว่าถูกรถชน แต่มีหอก 5 เล่มปักอยู่ในร่างของหมูป่าไกเกอร์

แม้กระทั่งสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถทำอะไรได้

มันไปต่อไม่ได้แล้วจึงเอาหัวลงดิน

"อย่าละทิ้งความระมัดระวังของพวกเจ้าไป อีกตัวกำลังมา!"

ภายใต้การบังคับบัญชาของกัปตันองครักษ์ เสือเขาควายก็เริ่มวิ่งหนี

สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือยึดลิ้นไก่ของมันไว้แน่น

ฉันเริ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อยแล้ว เพราะทหารล้อมแน่นกว่าที่คิด

"โฮกกก!"

การได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากภายในลำคอเป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์

หูชั้นในของฉันที่ติดกับกะโหลกศีรษะสั่นสะเทือนไปหมด ทำให้ทั้งร่างกายของฉันรู้สึกเสียวซ่าน

แล้วตัวของฉันก็ลอยขึ้นมา

แรงโน้มถ่วงเป็นศูนย์

เสือเขาควายกระโดดสูง

ฉันมองเห็นทหารข้างล่างอ้าปากกว้าง

ความแข็งแกร่งของขาของพี่เสือ เกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้

ฉันคิดว่าฉันได้สบตากับกัปตันองครักษ์ในตอนนั้นด้วย

บูม!

มันเป็นการกระโดดที่สามารถข้ามอาคารได้อย่างง่ายดาย แต่การลงจอดนั้นเบามาก

เสือเขากวางเริ่มวิ่งราวกับว่าหางกำลังติดไฟ

มุ่งหน้าสู่ป่าทางทิศตะวันออก

สู่ป่าดึกดำบรรพ์ที่มีต้นไม้หนาแน่นจนมนุษย์ไม่กล้าเดินตาม

...แล้วฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไงล่ะเนี่ย?

ฉันคิดเรื่องนี้ขณะที่ได้กลิ่นลมหายใจที่ชื้นและร้อนของเสือเขาควาย

ป่าสิจามีสัตว์หลายชนิดอาศัยอยู่ใน

ในจำนวนนั้นมีมอนเตอร์ที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์มนตร์และสัตว์ธรรมดาด้วย

แม้ว่าจะมีสิ่งพิเศษมากมายเกิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้ แต่ในวันนี้กลับมีบางอย่างที่พิเศษเป็นอย่างมาก

แม้แต่สัตว์ป่าอย่างลิงและกระต่ายก็ไม่สามารถต้านทานการมารับชมด้วยความอยากรู้อยากเห็นได้

"โฮกๆๆ!"

เสือเขาควาย

สัตว์ร้ายอันตรายที่ไม่พบในป่าสิจา แต่จะพบได้เมื่อเข้าไปในป่าใหญ่เท่านั้น

ในป่าสิจาแห่งนี้ไม่มีภัยคุกคามใด ๆ ที่จะสามารถทำอันตรายต่อเสือเขาควายได้

เสือเขาควายตอนนี้อยู่ในอาการคลั่งสุดๆ

"โฮกก! โฮก!"

มันกระโดดสูงพอที่จะข้ามต้นไม้ธรรมดาได้อย่างง่ายดาย และยังกลิ้งไปบนพื้นอีกด้วย

โครม!

จากนั้นมันก็เอาหัวกระแทกเข้ากับต้นไม้

นกตกใจจนบินขึ้นไป และลิงก็ร้องกรี๊ดแล้ววิ่งหนีไป

"โฮกก!"

มันคำรามอย่างดุร้ายและแกว่งอุ้งเท้าหน้า

ต้นไม้แตกร้าวและล้มลง

เสือเขาควายตัวนั้นมีเลือดเปื้อนไปทั่วทั้งตัวแล้ว

ชัดเจนว่ามันไม่ได้ถูกใครโจมตี เพียงแต่มันหักกรงเล็บและบาดเจ็บที่ใบหน้าเพราะความบ้าคลั่งของตัวมันเอง

บริเวณที่เป็นอยู่ขณะนี้เป็นเขตแดนระหว่างป่าสิจาและป่าใหญ่

ในป่านั้นไม่มีพรมแดนใดๆ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าป่าแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มอนเตอร์อันตรายมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นและต้นไม้สิจาก็หายาก

และยังอยู่หน้าแอ่งน้ำที่ล้อมรอบด้วยหน้าผาอีกด้วย

ณ จุดหนึ่ง...

เสือเขาควายหายใจไม่ออก ราวกับว่าลมหายใจของมันถูกตัดขาดอย่างกะทันหัน

"แค่กๆๆ!"

มันไออย่างรุนแรง แล้วจู่ๆ มันก็ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้อีก

มีอะไรอยู่ข้างในจนทำให้หลอดลมมันอักเสบในที่สุด?

ตามที่คาดไว้จากสัตว์ร้ายที่เดินเพ่นพ่านอยู่ในป่า เสือเขาควายไม่หยุดสู้แม้กระทั่งในสภาพเฉียดความตาย

จู่ๆ มันก็เริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่งและกระโดดลงจากหน้าผา

เสือเขาควายผู้บ้าคลั่งอาละวาดและแสดงพฤติกรรมฆ่าตัวตายในท้ายที่สุด

สัตว์ป่าทั้งหลายต่างจ้องมองอย่างเงียบๆ ไปยังจุดที่เสือเขาควายกระโดดลงไป

หน้าผาสูงพอสมควร

เสือเขาควายจะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไปแล้ว

อ๊ากกก!

ฉันกรีดร้องอยู่ภายในใจ

ถูกเผาจนตาย vs ถูกเสือกิน

ถ้าฉันต้องเลือกทางเลือกที่แย่กว่า ฉันคงเลือกอย่างหลัง

ตายซะ! ตายซะ!

ฉันตะโกนสิ่งนั้นอยู่ในใจ

แน่นอนว่ามันต้องเป็นแบบเดียวกันสำหรับสัตว์ตัวนั้น

เป็นเรื่องดีที่เราฝ่าไฟและทหารมาได้แล้ว

แต่การที่จะออกจากปากของเสือเขาควายตัวนี้อย่างเงียบๆ นั้นเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ

สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือยึดลิ้นไก่ของมันไว้อย่างสิ้นหวัง

หากฉันปล่อยลิ้นไก่ไป ชะตากรรมเพียงหนึ่งในสองประการเท่านั้นที่รอฉันอยู่

ทั้งถูกเคี้ยวทีละน้อย หรือถูกกลืนลงไปทั้งตัวโดยไม่ได้เคี้ยวเลย

「การต้านทานความเจ็บปวดระดับ 2 กลายเป็นการต้านทานความเจ็บปวดระดับ 3」

「กลั้นลมหายใจ lv2 กลายเป็นกลั้นลมหายใจ lv3」

「กัด lv2 กลายเป็นกัด lv3」

เพราะฉันอดทนสุดกำลัง ความชำนาญของทักษะจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

มันเป็นการต่อสู้ว่าใครจะหมดแรงก่อน

การใส่ค่าสถานะ 20 แต้มลงในความแข็งแกร่งทางจิตใจถือเป็นทางเลือกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

ฉันอดทนได้ด้วยความมุ่งมั่นและความแข็งแกร่งทางจิตใจอย่างแท้จริง

ชีวิตงูที่ฉันเลือก... ก็ไม่เชิงว่าฉันเลือกเองหรอก แต่ยังไงก็ตาม

อย่างไรก็ตาม การอดทนต่อการต่อสู้ของมันก็มีขีดจำกัด ในขณะที่มันส่ายหัวและปิดปาก

ในที่สุดเมื่อถึงเวลาที่สติของฉันเริ่มพร่ามัวและขากรรไกรของฉันก็หมดแรง

มันสูดหายใจเข้าแรงๆ และฉันซึ่งตัวเล็กพอที่จะเรียกได้ว่างูด้าย ก็ถูกดูดเข้าไปในหลอดลมของมัน

“เยี่ยมมาก!”

วินาทีที่ความได้เปรียบเปลี่ยนมาอยู่ที่ฉันโดยสิ้นเชิง

มันไม่สามารถทำร้ายฉันอีกต่อไปแล้ว

และฉันได้แทรกซึมเข้าไปในส่วนที่เปราะบางที่สุดของมัน

ภายในปอดของมัน

ฉันคือคนที่มักจะขอปอดเพิ่มจากอาจุมม่าเวลาทานไส้กรอกเลือดอยู่เสมอ

ฉันกัดอย่างบ้าคลั่ง เลือดร้อนๆเริ่มไหลนองรอบตัวฉัน

โอ๊ยยย!

「ความชำนาญในการกัดกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว」

ในที่สุดก็มีรูถูกเจาะในปอด

นั่นคือตอนที่มันเกิดขึ้น

ตัวของฉันก็ลอยขึ้นไป

โอ้วว นี่แหละ ใช่เลย

ความรู้สึกที่คุ้นเคย

ความรู้สึกตื่นเต้นราวกับฉลามกำลังจะกัดก้นคุณ

นั่นคือความรู้สึกที่คุณได้รับเมื่อเล่น Gyro Drop ที่ Lotte World

*เครื่องเล่นสุดน่ากลัวจากประเทศเกาหลี

ความรู้สึกเหมือนกำลังตกจากฟ้า

เสือบ้าตัวนี้กระโดดออกมาจากที่ไหนสักแห่ง

นี่คือวิญญาณที่พร้อมจะโอบกอดศัตรูและกระโดดลงจากหน้าผาตายไปด้วยกันใช่หรือไม่?

คงเป็นที่สูงมากเพราะใช้เวลาตกนานมาก

นานพอที่แม้แต่สัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถหลีกหนีความตายได้

แต่ฉันเบาพอที่จะทำหมูสามชั้นกินได้แม้แต่ชิ้นเดียว และเนื้อด้านในยังนุ่มอีกด้วย

บูม!

อย่างไรก็ตาม แรงกระแทกนั้นรุนแรงพอที่จะทำให้มองเห็นดาวได้แต่

ฉันรอดมาได้

แน่นอนว่าเสือเขาควายดูเหมือนจะไม่รอดชีวิต

「คุณได้เลเวลอัพแล้ว」

เป็นเพราะงานเลี้ยงแห่งการอัพเลเวล

นี่มันนิยายของอาจารย์ชู่กง(Chu-gong)หรือไงเนี่ย?

*ชู่กง(Chu-gong) คนแต่งเรื่อง Solo Leveling

ตอนก่อน

จบบทที่ บทที่ 4: บินสูง!

ตอนถัดไป