สวนผักจางชิงกับกรีนไจแอนท์
“ว้าว คราวนี้โชคดีสุด ๆ ได้รู้จักคนรวยแบบนี้ แถมยังหนุ่มอีก น่าจะเป็นคุณชายตระกูลเศรษฐีแน่ ๆ”
“แต่ดูจากเสื้อผ้าของเขาไม่เหมือนเลยนะ?”
“เธอจะรู้อะไร สมัยนี้คนรวยเขาชอบเก็บตัวเงียบ ๆ ได้ยินเมื่อกี้ไหม? มีคนพูดถึงคุณจู แถมยังบอกให้ไปพบกันที่บ้านเลยนะ! คนที่อยู่ในเซียงเซี่ยฮวาหยวนมีแต่พวกเศรษฐีทั้งนั้น”
“จริงด้วย ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้กันนะ”
“ก็เพราะเธอสมองหมูไง! ครั้งก่อนฉันไปเจอเศรษฐีใหญ่คนหนึ่ง แต่งตัวธรรมดามาก พอถามว่าทำอะไร เขาบอกว่าเป็นคนงาน แต่พอดีเลขาของเขามาหา...”
“แล้วไงต่อ?”
“จะอะไรอีกล่ะ พอเลขาเรียกก็ไปเลย พอฉันไปสืบดู เลขาคนนั้นดันเป็นน้องเมียที่ถูกส่งมาจับตาดูเขา”
“งั้นคราวนี้จะปล่อยผ่านไปไม่ได้เด็ดขาด...”
……
เซียงเซี่ยฮวาหยวนคือย่านเศรษฐีระดับต้น ๆ ของหยุนตง เล่ยฮวนซีอาศัยอยู่ในหยุนตงมาหลายปี แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าไป
หลังจากโทรหา เขารออยู่ประมาณสิบนาทีก็เห็นชายวัยห้าสิบกว่า ใส่สูทผูกไทด์ เดินออกมาอย่างเร่งรีบ พอเห็นเล่ยฮวนซีก็พูดขึ้นว่า “มาจากที่หงเกอบอกใช่ไหม?”
“เหล่าหลิว ผมเล่ยฮวนซี...”
เล่ยฮวนซียังไม่ทันได้แนะนำตัวให้เสร็จ เหล่าหลิวก็ขัดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “พอแล้ว ๆ ไปกันเถอะ ฉันบอกเลยนะ วันนี้คุณจูอารมณ์ไม่ดี ห้ามเอาของปลอมไปตบตาเขาล่ะ”
พอเข้าไปในเซียงเซี่ยฮวาหยวน โอ้โห! มีแต่บ้านเดี่ยวหลังใหญ่ โรงรถส่วนตัวที่มีแต่รถหรูเต็มไปหมด สวนส่วนตัวแต่ละหลังเต็มไปด้วยดอกไม้ มีทั้งร่มกันแดด โต๊ะ และเก้าอี้สำหรับพักผ่อน
ที่นี่คือที่ที่คนรวยอยู่กันงั้นเหรอ?
พอมาถึงบ้านหลังหนึ่ง เขาก็เห็นชายคนหนึ่งกับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ วุ่นอยู่กับแปลงดอกไม้
เหล่าหลิวทำเสียง “ชู่ว” พร้อมกับส่งสัญญาณให้เล่ยฮวนซีนั่งรอก่อน
เล่ยฮวนซีสังเกตดู ชายหญิงคู่นี้น่าสนใจทีเดียว ในขณะที่แปลงดอกไม้ของคนอื่นปลูกแต่ดอกไม้ พวกเขากลับปลูกผัก
มีกระปุกเมล็ดผักวางอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเล่ยฮวนซีมองเห็นชัดเจน
ผักชนิดนี้เล่ยฮวนซีเห็นบ่อยตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่เขารู้ดีว่าจะปลูกยังไง
เมื่อเห็นพวกเขาขุดดินไปเรื่อย ๆ เล่ยฮวนซีอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “ขุดลึกไปแล้ว แค่ขุดตื้น ๆ ใส่เมล็ดลงไปก็พอ”
...
ชายคนนั้นกับหญิงสาวหันมามองเล่ยฮวนซีพร้อมกัน
ชายคนนั้นดูเหมือนอายุไม่ถึงห้าสิบ ส่วนหญิงสาวน่าจะอายุราว ๆ ยี่สิบต้น ๆ ไว้ผมสั้น ใส่เสื้อรัดรูปสีแดงสด กับกางเกงยีนส์ขาสั้น รองเท้าส้นสูงสีแดงเข้ม
ดวงตาไม่ใหญ่ แต่ใสกระจ่างราวกับน้ำพุใส ใบหน้าของเธองดงามมาก แม้แต่ฉู่เยี่ยนเยี่ยน สาวสวยที่สุดที่เล่ยฮวนซีเคยรู้จัก ก็ดูด้อยกว่าเธออยู่เล็กน้อย
รูปร่างร้อนแรง ส่วนเว้าส่วนโค้งทุกจุดสมบูรณ์แบบ
นี่เป็นครั้งแรกที่เล่ยฮวนซีได้เห็นหญิงสาวที่สวยขนาดนี้
เล่ยฮวนซีตะลึงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินเหล่าหลิวพูดว่า “คุณจู นี่คือเล่ยฮวนซีที่เอาโสมมาส่งครับ เล่ยฮวนซี นี่คือคุณจู และนี่คือลูกสาวคุณจู เธอชื่ออันนี่”
คุณจูกั๋วซวี่จากกลุ่มบริษัทจวินเฉิง?
อันนี่หัวเราะคิกคัก ดูเหมือนจะคิดว่าชื่อ “เล่ยฮวนซี”(สายฟ้าแห่งความสุข) นั้นตลก
จูกั๋วซวี่ไม่ได้รีบถามเรื่องโสม แต่พูดขึ้นว่า “ฉันไม่เคยปลูกผักมาก่อน ไม่ใช่ว่ายิ่งขุดดินลึกยิ่งดีเหรอ?”
“ใครบอกล่ะ?” เล่ยฮวนซีพูดอย่างไม่เห็นด้วย “ปลูกผักแค่ขุดตื้น ๆ ก็พอ ขุดลึกเกินไป มันจะงอกไม่ขึ้น”
“งั้นนายลองทำดู” จูกั๋วซวี่ขยับให้เล่ยฮวนซีเข้ามาแทนที่
เล่ยฮวนซีไม่เกรงใจนัก “ทำธุรกิจคุณอาจจะเก่ง แต่เรื่องปลูกผักคุณเป็นแค่คนนอกวงการ”
พอเล่ยฮวนซีย่อตัวลง อันนี่ก็ยืนมองเขาอย่างตั้งใจ ระหว่างนั้นก็มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูกของเล่ยฮวนซี
เธอใช้น้ำหอมอะไรถึงได้หอมขนาดนี้?
การปลูกผักไม่ได้ยากอะไร และเล่ยฮวนซีก็คล่องแคล่วมาก ไม่นานก็เสร็จ
...
เล่ยฮวนซียืนขึ้นแล้วพูดว่า “ตอนที่เพิ่งปลูกใหม่ ๆ ให้รดน้ำวันละครั้ง พอเริ่มงอกแล้วอย่ารดน้ำบ่อยเกินไป แล้วไปซื้อตัวช่วยอย่างยูเรียมาด้วย...”
เขาอธิบายวิธีปลูกผักอย่างละเอียดให้พวกเขาฟัง จูกั๋วซวี่และอันนี่ตั้งใจฟังมาก
“ฉันนึกว่าปลูกผักง่ายที่สุดแล้ว ที่ไหนได้มีรายละเอียดเยอะเหมือนกัน พองอกแล้วกลับรดน้ำมากไม่ได้อีก ฉันยังคิดว่ารดน้ำบ่อยจะดีซะอีก เอาล่ะ ไปล้างมือกัน”
จูกั๋วซวี่และอันนี่พาเล่ยฮวนซีไปล้างมือ ก่อนจะนั่งลงในสวน “เหล่าหลิว เมื่อไหร่หมอหม่าจะมา?”
“น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ”
“อ้อ งั้นเอาจินจวิ้นเหมยมาชงหน่อย เจ้าหนุ่มนี่อย่างน้อยก็สอนฉันปลูกผักได้”
เล่ยฮวนซีแปลกใจเล็กน้อย “คุณจู คนอื่นเขาปลูกดอกไม้กัน ทำไมคุณถึงปลูกผักล่ะ?”
“ตอนแรกฉันก็ปลูกดอกไม้นะ แต่ปลูกอะไรก็ตายหมด เลยคิดว่า ดอกไม้หรือหญ้ากินก็ไม่ได้ ดื่มก็ไม่ได้ สู้ปลูกผักไม่ดีกว่าเหรอ อย่างน้อยก็เป็นอาหารปลอดสารพิษ” จูกั๋วซวี่พูดพร้อมรอยยิ้ม ดูไม่เหมือนที่เหล่าหลิวบอกเลยว่าอารมณ์ไม่ดี
“ที่ไหนกันจะมีอาหารปลอดสารพิษเยอะขนาดนั้น” เล่ยฮวนซีแย้งทันที
“แล้วในชนบทล่ะ?” อันนี่ดูเหมือนไม่พอใจ “ผักที่ปลูกในชนบทไม่ใช่อาหารปลอดสารพิษเหรอ? ฉันได้ยินว่าไม่ใช้ยาฆ่าแมลงเลย จับแมลงด้วยมือเปล่าล้วน ๆ”
เล่ยฮวนซีหัวเราะออกมา “ใครบอกคุณ? คุณปลูกผักนิดหน่อยก็แน่นอนว่าไม่ต้องใช้ยา แต่ลองไปดูในชนบทตอนนี้สิ ผักที่พวกเขากินเองก็ใช้ยาฆ่าแมลงเหมือนกัน ถ้าจะจับแมลงด้วยมือเปล่าล้วน ๆ ทำไม่ได้หรอก”
...
เหล่าหลิวนำใบชามา เทน้ำร้อนใส่แก้วเพื่ออุ่นแก้ว จากนั้นใส่จินจวิ้นเหมยลงไป และเทน้ำร้อนจัดเพื่อชงชา
เมื่อใบชาเริ่มค่อย ๆ คลี่ออก กลิ่นหอมละมุนอันเป็นเอกลักษณ์ของจินจวิ้นเหมยก็ลอยอบอวล
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เล่ยฮวนซีได้ลิ้มรสจินจวิ้นเหมยที่มีราคาสูง
อันนี่ดูเหมือนเป็นคนที่ชอบซักไซ้หาคำตอบ “แล้วพวกผักปลอดสารที่ขายในซูเปอร์มาร์เก็ตล่ะ?”
“อันนี้ขึ้นอยู่กับว่ามองจากมุมไหน” เล่ยฮวนซีวางแก้วชาลง “ผักปลอดสารในซูเปอร์มาร์เก็ต จริง ๆ แล้วแค่สารตกค้างในยาฆ่าแมลงอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่ได้ใช้ยาเลย ถ้าจะให้ปลอดสารจริง ๆ ต้องใช้น้ำบริสุทธิ์เพาะปลูก ใส่ปุ๋ยที่ผ่านการวิเคราะห์ทางเคมีในเรือนกระจกสุญญากาศเท่านั้น”
“ฟังดูมีเหตุผล” จูกั๋วซวี่พยักหน้า “เล่ยฮวนซี นายมาจากชนบทใช่ไหม?”
“ใช่ครับ ผมเรียนมหาวิทยาลัยในหยุนตงสามปี ตอนนี้กลับไปอยู่บ้านแล้ว” เล่ยฮวนซีตอบอย่างตรงไปตรงมา “หางานทำในหยุนตงไม่ได้ แม้แต่เป็นพนักงานเปิดประตูก็โดนไล่ออก สุดท้ายไม่มีทางเลือก ต้องกลับไปปลูกผักที่บ้าน”
“ชนบทก็ดี ชนบทก็ดี อากาศก็ดี สภาพแวดล้อมก็ดี บ้านอยู่ที่ไหนล่ะ?”
“ไม่ไกลครับ อยู่ในจู้หนาน”
“อ้อ? จู้หนานเหรอ รู้จักหมู่บ้านเซียนเถาไหม?”
“รู้จักครับ ผมเป็นคนของหมู่บ้านเซียนเถา”
...
“คุณเป็นคนหมู่บ้านเซียนเถาหมู่?” จูกั๋วซวี่กับลูกสาวมองหน้ากัน ก่อนที่อันนี่จะพูดขึ้นก่อนว่า “ในหมู่บ้านของนาย มีบ้านหลังใหม่ที่สร้างขึ้นไม่นานนี้ นายรู้จักไหม?”
“รู้จัก” เล่ยฮวนซีนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “หรือว่าเป็นของพวกคุณ...”
จูกั๋วซวี่ยิ้มเล็กน้อย “ฉันให้คนซื้อที่ดินแล้วสร้างบ้านขึ้นมา แต่หลังจากนั้นก็ยุ่งมากเลยไม่มีเวลาไปอยู่ ก็เลยปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น”
โลกนี้มีเรื่องบังเอิญเยอะจริง ๆ เมื่อวานเขายังสงสัยว่าเจ้าของบ้านหลังนั้นจะเป็นเศรษฐีที่มีเงินเหลือใช้ ที่ไหนได้ คนที่ว่าอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง
“หมู่บ้านเซียนเถาเป็นที่ที่ดีนะ” จูกั๋วซวี่พูดอย่างรู้สึกชื่นชม “ไม่เพียงแต่มีลูกท้อขึ้นชื่อ แต่สภาพแวดล้อมและอากาศก็ดี ฉันเคยไปที่เขาภูเขาเซียนหนี่ว์แล้ว ถ้าพัฒนาให้ดีน่าจะดึงดูดนักท่องเที่ยวได้เยอะเลย”
เล่ยฮวนซีรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย “คุณจู ถ้างั้นทำไมคุณไม่ลงทุนพัฒนาล่ะ? หรือว่าคุณก็เชื่อเรื่องที่เขาว่าหมู่บ้านเซียนเถาถูกปิด ‘จุดตาเงินทอง’?”
“เรื่องฮวงจุ้ยของหมู่บ้านเซียนเถาไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก...” จูกั๋วซวี่พูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง “ช่างเถอะ บางเรื่องรู้น้อยหน่อยก็ดี หมู่บ้านของนายแม้จะมีลูกท้อ แต่ก็ไม่ร่ำรวย แข่งกับคนอื่นไม่ไหวหรอก”
แข่งกับคนอื่นไม่ไหว? หรือว่ามีเบื้องหลังอะไรบางอย่างอีก?
แต่เมื่อจูกั๋วซวี่ไม่อยากพูด เล่ยฮวนซีก็ไม่ได้ถามต่อ
...
“เหล่าหลิว ไปตามจิ้นเหยียนออกมาหน่อย” จูกั๋วซวี่โบกมือ “อย่าให้เขาเอาแต่หมกตัวเล่นอินเทอร์เน็ตอยู่ในบ้าน พาออกมารับแดดบ้าง จะได้ดีต่อสุขภาพ”
นี่เป็นครั้งแรกที่เล่ยฮวนซีได้เจอลูกชายของจูกั๋วซวี่ จูจิ้นเหยียนที่ร่างกายอ่อนแอ เขาเป็นน้องชายของอันนี่ อายุห่างกันปีเดียว และปีนี้อายุ 20
เขาผอมแห้งเหมือนไม้ไผ่ ใบหน้าซีดเซียว เดินแค่ไม่กี่ก้าว พอนั่งลงเหงื่อก็ผุดขึ้นที่หน้าผาก
“พ่อ เรียกผมมาทำไมเนี่ย” จูจิ้นเหยียนบ่นอย่างไม่พอใจ “ผมกำลังลงดันเจี้ยนอยู่เลย”
“ดันเจี้ยน? ดันเจี้ยนอะไร?” จูกั๋วซวี่ทำหน้างง
“ดันเจี้ยนในเกมไง เพิ่งอัปเดตเมื่อสองวันก่อน ตอนนี้กำลังตีมังกรดอร่ามืดอยู่”
“มังกรดอร่ามืด?” เล่ยฮวนซีชะงักไป “นายเล่น ‘เดม่อนเอจ’ งั้นเหรอ?”
“ใช่แล้ว ทำไม นายก็เล่นเหรอ?” ตอนแรกจูจิ้นเหยียนไม่ได้สนใจเล่ยฮวนซีเลย แต่พอได้ยินเล่ยฮวนซีพูดเขาก็ถามกลับทันที พอเล่ยฮวนซีพยักหน้า เขาก็มีท่าทีตื่นเต้น “นายเล่นเซิร์ฟไหน?”
ฟ
“เซิร์ฟเก่า เซิร์ฟ 1”
“อ้อ ฉันก็อยู่เซิร์ฟ 1 เหมือนกัน” พอพูดถึงเกม ใบหน้าซีดของจูจิ้นเหยียนก็มีสีเลือดขึ้นมาบ้าง “ฉันใช้ชื่อในเกมว่า ‘กรีนไจแอนท์’ นายล่ะ? ไอดีของนายชื่ออะไร?”
กรีนไจแอนท์? ตัวผอมแบบนี้ยังเรียกตัวเองว่าไจแอนท์อีก? แต่ไอดีนี้ฟังดูคุ้น ๆ เล่ยฮวนซีตอบออกไปตามตรง “สวนผักจางชิง”
“สวนผักจางชิง? นายคือสวนผักจางชิง?” จูจิ้นเหยียนแทบจะกระโดด “คนที่ไม่เติมเงินสักบาท แถมยังไม่ใช่วีไอพี แต่มีอุปกรณ์ระดับเทพทั้งตัว อยู่แรงกิ้งสองของตารางพลังรบ นายจำฉันได้ไหม? มีครั้งนึงฉันกับนายโดนบอสคลั่งฆ่าตายหลายรอบ แต่นายก็ช่วยฉันทำเควสต์จนสำเร็จ!”
เล่ยฮวนซีนึกออกในที่สุด คนที่เป็นวีไอพี 15 ที่ใช้เงินไปมหาศาล มีอุปกรณ์สุดยอด แต่เล่นห่วยจนเละเทะ
ใช่เลย คนที่ชื่อกรีนไจแอนท์นี่เอง ถึงว่าทำไมเขาถึงคุ้นชื่อ
จูกั๋วซวี่ฟังไม่รู้เรื่องสักคำ นั่งงงอยู่ข้าง ๆ ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน?
...