ฉันเป็นแค่ขยะ

นอกจากการทำดีเช่นเก็บขยะบนถนนช่วยยายแก่ข้ามถนน ภายในครึ่งเดือนแต้มบุญของหยานเฟิงมีมากถึงเจ็ดสิบสี่แต้ม และแต้มบาปของเขาถึงสามสิบสามแต้ม วันนี้หยานเฟิงมีนัดสัมภาษณ์งานเข้าบริษัทหลงหูกรุ๊ป ในเมืองซีเพื่อจะเข้าทำงานตำแหน่งการขายออนไลน์

งานนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสายการเรียนของหยานเฟิงแม้แต่เล็กน้อย แต่มันก็ไม่ส่งผลกระทบกับเขามากนัก ท้ายที่สุดนักศึกษาในปัจจุบันที่จบมาก็ไม่ได้ทำงานตรงสายกับที่เรียนมา บริษัทหลงหูกรุ๊ปส่วนใหญ่จะผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์ดูแลสุขภัณฑ์ ส่วนใหญ่เป็นมีดโกนหรือไดร์เป่าผม

หยานเฟิงมีความคิดเสมอว่าเครื่องโกนหนวดของเขาน่าจะมีประโยชน์มันจึงมาอยู่ที่นี่ หยานเฟิงมาถึงที่ประตูของบริษัทหลงหูกรุ๊ป และได้เจอกับหญิงสาวที่ตกอยู่ในภวังค์พร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน และใบหน้าสุดแสนจะเศร้า เธอกำลังจะข้ามถนน

ก่อนที่เธอจะข้ามถนนจู่ๆก็มีรถตำรวจวิ่งมาด้วยความเร็ว หยานเฟิงเห็นหญิงสาวคนนั้นหน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนั้น เธอกำลังจะถูกรถชน หยานเฟิงรีบวิ่งไปข้างหน้าแล้วคว้าตัวหญิงสาว

ทันใดนั้นหญิงสาวหันหน้ากลับมาหาหยานเฟิง ใบหน้าเธอสวยเหมือนดอกแพร์ หยานเฟิงก็ตกตะลึงกับความสวยนั้น นอกจากความงามของหญิงสาวแล้วยังมีอีกประเด็นหนึ่ง เพราะเขาอยู่ในหัวของเขามีเสียงของมังกรหยินหยางดังขึ้น [ช่วยหญิงสาวออกจากอันตรายได้สำเร็จได้แต้มบุญสามสิบ​​และแต้มบาปสาม]

ด้วยแต้มบุญสามสิบแต้ม บวกด้วยแต้มบุญที่เขาสะสมมาเป็นระยะเวลากว่าครึ่งเดือน ตอนนี้เขาสามารถหมุนรูเล็ตได้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาต้องหมุนรูเล็ตให้ได้ของดีๆที่ใช้งานได้จริง

ในระหว่างที่หยานเฟิงคิดดวงตาของเขาก็เป็นประกายเกือบจะน้ำลายไหล แต่ในสายตาของหญิงสาวคนนี้ เขาคือชายแปลกหน้าที่คว้าแขนของเธอแล้วมองมาที่เธอด้วยร้อยยิ้มที่ดูแปลกๆเหมือนคนบ้าแถมยังน้ำลายไหลอีก หญิงสาวอารมณ์เสียอย่างมาก จึงตบหน้าหยานเฟิงและเดินหนีไป

หยานเฟิงก็ตกตะลึงและพูดอย่างโกรธเคือง “คุณกำลังทำอะไร ผมช่วยชีวิตคุณไว้นะ"

หญิงสาวโกรธและปล่อยมือของหยานเฟิง ก่อนเธอจะพูดว่า "คุณแค่จับมือฉันแล้วยังทำสีหน้าแบบนั้นอีก ทุกคนรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่!"

หยานเฟิงฟังและพูดว่า “ไร้สาระ รู้ไหมว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”

สิ่งที่หยานเฟิงคิดในตอนนั้นคือแต้มบุญที่ได้มา ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอจะไปรู้อะไร? ในสายตาของคนส่วนใหญ่ ถูกสงสัยว่าเธอกำลังถูกทำร้าย หญิงสาวยังมองหยานเฟิงด้วยสายตาที่ดูถูกก่อนจะพูดว่า "ขยะแขยง!"

หลังจากพูดจบหญิงสาวก็เดินออกไปทันที ผู้คนที่ผ่านไปมาได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูด ทุกคนก็ได้ชี้หน้าและนินทา ตอนนี้เขาได้แต้มบุญสามสิบแต้ม หยานเฟิงระงับอารมณ์ชั่วคราว เขากำลังจะไปสัมภาษณ์อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูของหลงหูกรุ๊ปเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองก็เหลือบมองหยานเฟิงก่อนจะพูดว่า "บริษัทนี้ไม่ต้อนรับขยะ" หยานเฟิง ฟังและรู้สึกโกรธ"พวกคุณอย่าตัดสินผมที่ภายนอก!"

ตอนนี้หยานเฟิงจึงพร้อมที่จะทำมัน ในเวลานี้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองได้โชว์แขนที่มีขนาดใหญ่พอๆกับต้นขาของหยานเฟิงโดยมีรอยสักมังกรและเสือบนแขน พวกเขาดูแข็งแกร่งผิดปกติและเปรียบเทียบจุดแข็งของพวกเขา หยานเฟิงถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วพูดว่า "ฉันไม่สนเรื่องของเธอหรอก ขยะแขยง!"

หลังจากพูดเสร็จหยานเฟิงก็ยกนิ้วกลางให้หญิงสาว ในเวลาเดียวกันรปภ.กำลังจะจับเขา หยานเฟิงเห็นเข้าจึงรีบวิ่งหนีไป

ในตอนนี้หญิงสาวยังดูอารมณ์เสียอยู่ แต่เพราะความไม่พอใจนี้ ทำให้ความเศร้าดูคลายลงมาก ขณะนั้นมีรถที่ดูธรรมดาจอดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว แม้ว่ารถจะดูธรรมดาแต่เมื่อดูเลขทะเบียนรถ มันเป็นเลขศูนย์ แค่คุณมองคุณก็จะรู้ว่าตัวตนของคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้นไม่ใช่คนธรรมดา

ประตูถูกเปิดออกและชายวัยกลางคนที่มีท่าทางสง่างามได้ลงจากรถ ขณะเดียวกัน ผู้หญิงสวยอีกคนที่ดูราวกับลูกพีชสุกในวัยสามสิบปีก็ลงจากรถด้วย จากนั้นมีเสียงพูดด้วยความไม่พอใจ "เหยาเหยา ฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเธอจะหนีออกจากบ้านเพราะแค่คำพูดไม่กี่คำ?”

หลังจากได้ยินสิ่งที่ชายวัยกลางคนพูด หญิงสาวเม้มริมฝีปากน้ำตาแทบไหลอีกครั้ง หญิงสาววัยกลางคนเห็นชายวัยกลางคนและจ้องมองเขาแล้วกล่าวว่า “เฒ่าเหยา อย่าพูดอย่างนั้นสิ เหยาเหยารู้แล้วว่ามันผิด”

ชายวัยกลางคนเรียกเหยาเหยาให้ฟังและพูดว่า “เธอรู้วิธีที่จะปกป้องตัวเธอ เธอเป็นเด็กดี เพราะงั้นไปตามล่าวเฉิน เหลาจ้าว และลูก ๆ ของพวกเขาไปแข่งรถลากซะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เธอจะเสียใจที่สายเกินไป!”

หญิงสาววัยกลางคนฟังแล้วพูดว่า "เอาล่ะเหยาเหยาเรารู้ดีว่าเราผิด กลับบ้านกันเถอะ ถ้าเฒ่าเหยากล้าพูดถึงเธออีก แม่จะตบเขา"

หญิงสาววัยกลางคนพูดแล้วจับมือเหยาเหยาขึ้นรถ

แต่ชายวัยกลางคนพูดอย่างช่วยไม่ได้: “แม่ผู้เป็นที่รักช่างเสียเปล่าเสียนี่กระไร!”

หยานเฟิงได้กลับไปที่มหาวิทยาลัยด้วยความโกรธ ในการสัมภาษณ์งานครั้งนี้ เขาไม่ได้คิดว่าเขาจะเข้าประตูบริษัทไม่ได้ ดูเหมือนเขาจะโชคร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่ฉันเริ่มมองหางาน

ตอนนี้ความหวังของฉันถูกรปภ.ยึดไป แต่เดิมหยานเฟิงมีความหวังเพียงเล็กน้อยเขาไม่ได้จริงจังกับมันมากนัก แต่เขาสามารถสะสมแต้มบุญได้เพียงพอในครึ่งเดือนซึ่งควรแก่การฉลอง ฉันหวังว่าคราวนี้โชคจะดีขึ้นแม้ว่าฉันจะไม่ได้มีบุญวาสนามากนัก แต่ฉันก็ยังต้องการสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่านี้ เมื่อคิดแล้วหยานเฟิงก็นอนลงและพูดอย่างเงียบ ๆ ในใจ "มังกรแพนด้า ฉันจะหมุนรูเล็ต"

มังกรแพนด้าเป็นชื่อที่หยานเฟิงตั้งให้มังกรหยินหยาง ใครเป็นคนทำให้มีสีขาวดำ มังกรไม่มีข้อโต้แย้งเขาเลยตั้งชื่อว่ามังกรแพนด้า ทันทีที่หยานเฟิงครุ่นคิดทุกสิ่งรอบตัวก็จางหายไป จากนั้นดาบไม้กางเขนก็ค่อยๆลอยขึ้นในอากาศ และแต้มเชิงสาเหตุของหยานเฟิงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา[ แต้มบุญหนึ่งร้อยสี่แต้ม แต้มบาปสามสิบหกจุดหนึ่ง]

มังกรแพนด้ากล่าวว่า [ท่านสามารถหมุนรูเล็ตได้หนึ่งครั้ง ต้องการหมุนหรือไม่?]