โจวชิง
"ใช่แล้ว"ผู้จัดการจ้าวตอบกลับทันที
“เงินเดือนเริ่มต้นคือสี่พันห้าร้อยหยวน มีประกันสังคมและที่พักอาศัยใช่ไหมครับ”
"ใช่แล้ว"
หยานเฟิงฟังและคิดในใจ "สวัสดิการแบบนี้ในเมืองซีมันอาจจะหาที่ไหนไม่ได้แล้ว”
“บริษัทหลงหูกรุ๊ปไม่ใช่บริษัทเล็กๆและฉันยังเป็นแค่นักเรียนที่ยากจน ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว"
หลังคิดเสร็จหยานเฟิงก็พูดว่า "โอเคครับ ผมตกลง"
หยานเฟิงนำข้อตกลงออกมา และจ้าวเกาก็เซ็นข้อตกลงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า "จากนี้ไป คุณเป็นสมาชิกของบริษัทเราแล้ว ตอนนี้คุณอยู่ปีสุดท้ายแล้วคงจะไม่มีคลาสเรียน เดี๋ยวเรามาเริ่มงานกันเลยเถอะ"
หยานเฟิงฟังก่อนจะพูด“โอเคครับ”
“อ่ออีกอย่างห้องทำงานของคุณอยู่ที่ชั้นแปดห้องที่สาม วันนี้เป็นวันแรกที่คุณจะทำงานถ้าอย่างงั้นมาทำความคุ้นเคยกับห้องนี้กัน”
หยานเฟิงฟังพยักหน้าอย่างมีความสุขแล้วรีบไปที่ชั้นแปดทันที หลังจากหยานเฟิงจากไปจ้าวเกาก็กดรับสายโทรศัพท์
หลังจากนั้นไม่นานเหยาเหยาก็เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มแปลกๆและพูดว่า "ลุง จ้าวเป็นอย่างไรบ้าง เขาเป็นสมาชิกของบริษัทหลงหูกรุ๊ปแล้วใช่ไหม"
ผู้จัดการจ้าวฟังพยักหน้าและพูดว่า “อืมข้อตกลงอยู่ในมือของเขาแล้ว เขาไม่สามารถปฎิเสธได้ ฉันตอบทุกคำถามที่เขาถามตามความจริง แต่มีข้อนึงคือบทลงโทษถ้าเขาทำงานที่บริษัทเราไม่ครบหนึ่งปีเขาจะต้องการชดใช้ค่าเสียหายสองหมื่นหยวน เพราะฉันเห็นสภาพครอบครัวของเขาแล้วฉันคิดว่าเขาไม่สามารถชดใช้ค่าเสียหายได้อย่างแน่นอน ในปีนี้เขาต้องขายสินค้าให้บริษัทเราทั้งๆที่เขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับอินเตอร์เน็ตเลยและยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการขาย แต่ถ้าเขาสามารถทำให้คุณเหยาเหยามีความสุขได้มันก็คุ้มกับเงินเดือนที่จะจ่ายให้เขาแล้วครับ”
เหยาเหยาฟังและพูดว่า"ดีมาก ฉันจำได้ว่าฉันยังมีตำแหน่งในบริษัทอยู่" ผู้จัดการจ้าวฟังและพูดว่า"คุณมีตำแหน่งเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนของหลงหูกรุ๊ปครับและหยานเฟิงเป็นลูกน้องของคุณ"
เหยาเหยาฟังแล้วยิ้มก่อนจะพูดว่า "ฉันจะไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ก่อน"
หยานเฟิงขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นแปดก่อนจะเดินไปห้องที่สาม หยานเฟิงเคาะประตูแล้วมีเสียงที่ชัดเจนกล่าวว่า "เข้ามาได้เลยค่ะ"
หลังจากหยานเฟิงได้ยินเสียงนี้ เขาก็อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้เพราะหยานเฟิงอาจจะได้ทำงานร่วมกับหญิงสาว แล้วเขาก็เปิดประตูทันที
ตอนแรกเห็นเป็นผู้หญิงที่ดูมีอายุประมาณยี่สิบห้าปี เธอใส่เสื้อสูทสีดำเเละกางเกงยีนส์สีกรมเธอดูสดใสและดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีความสามารถมากกว่าเด็กผู้หญิงในมหาลัยและเธอก็มีรูปร่างดี ผมของเธอสีเหลืองอ่อนยาวปานกลางและมีใบหน้าที่อ่อนหวานทำให้หยานเฟิงเสียอาการไปเล็กน้อย
จากนั้นหยานเฟิงก็พูดว่า “สวัสดีผมหยานเฟิง ผมเป็นพนักงานขายคนใหม่”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยานเฟิงหญิงสาวก็แสดงรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอและกล่าวว่า "สวัสดีฉันชื่อฉูชิงผู้อำนวยการฝ่ายขายและเป็นหัวหน้าของคุณ ทุกคนที่นี่จะเป็นเพื่อนร่วมงานของคุณ นั่นคือโต๊ะทำงานของคุณ" ฉูชิงกล่าวขณะชี้ไปที่โต๊ะหยานเฟิงฟังและเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา
ทันทีที่เขาอยู่ด้วยกันสองคนในที่ทำงานฉูชิงเห็นหยานเฟิงและพูดว่า
"เดิมทีบริษัทของเราได้คัดเลือกคนเพียงพอแล้ว พวกเขาทำงานในที่เดียวกันแต่เนื่องจากสถานการณ์พิเศษของคุณไม่มีที่อื่นในห้องแล้ว ดังนั้นคุณจึงได้รับมอบหมายให้ทำงานในห้องทำงานของฉัน"
หยานเฟิงฟังพยักหน้า หลังจากนั่งลงสายตาของเขาก็สแกนของที่อยู่ในห้องทำงานนี้ ในห้องดูสะอาดและมีขนาดห้องที่เล็ก มีภาพของลูกแมวน่ารักที่แขวนอยู่บนผนังและทั้งสำนักงานก็มีกลิ่นหอมจาง ๆ
หากไม่มีโต๊ะของหยานเฟิงบรรยากาศในห้องนี้จะดีมาก แต่การเพิ่มโต๊ะของ หยานเฟิงทำให้สำนักงานดูแออัดหน่อยๆ คาดว่าคนส่วนใหญ่จะไม่พอใจกับการเพิ่มโต๊ะในห้อง แต่ฉูชิงไม่ได้แสดงความไม่พอใจซึ่งทำให้หยานเฟิงประทับใจฉูชิง จากนั้นหยานเฟิงก็นั่งลงและพูดว่า "เดี๋ยวผมจะรีบย้ายออกให้ครับ"
เมื่อได้ยินสิ่งที่หยานเฟิงพูด ฉูชิงก็ยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไร ฉันเดาว่าคุณมีโอกาสไม่มากหรอกที่จะนั่งในสำนักงานนี้" "โอ้ ทำไมล่ะ" หยานเฟิงพูดอย่างแปลกๆ ฉูชิงได้ยินดวงตาที่ลึกลับบนใบหน้า เธอยิ้มกล่าวว่า “อีกไม่นานเดี๋ยวคุณก็รู้”
ขณะที่ทั้งสองคนคุยกันอยู่นั้น ประตูถูกเปิดออกและใบหน้าเล็กๆที่สวยงามก็ที่ปรากฏขึ้น เมื่อเห็นใบหน้านี้หยานเฟิงมีความรู้สึกคุ้นเคยและในเวลานี้มีผู้ชายที่อายุเกือบยี่สิบปีและมีรูปร่างที่สง่างามเข้ามาพร้อมกับหญิงสาว
หลังจากนั้นหยานเฟิงก็นึกขึ้นได้ เป็นผู้หญิงที่ตบหน้าเขาเเละเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาได้สามสิบเเต้มบุญ เธอมาทำอะไรที่นี่ เหยาเหยาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วพูดว่า
"พี่ชิง ฉันมาหาแล้ว!"
ฉูชิงได้ยินและถามเท่าทันทีว่า "เหยาเหยา เกิดอะไรขึ้น?"
“ฉันจะไปที่ร้านเพื่อดูยอดขายผลิตภัณฑ์ของบริษัทเรา ตอนนี้ใครว่างบ้างฉันจะพาออกไปเดินเล่น”
ฉูชิงฟังแล้วเหลือบมองหยานเฟิงและพูด "หยานเฟิงนี่คือรองผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนของบริษัทหลงหูกรุ๊ปปีที่แล้วการวางแผนที่เหนือจินตนาการของเธอทำให้กำไรของบริษัทเพิ่มขึ้นยี่สิบเปอร์เซ็น อย่างแรกคุณต้องไปกับเธอเพราะตอนนี้ฉันจะยังไม่สอนงานคุณ ตอนนี้คุณว่างก็ไปช้อปปิ้งกับเธอได้”
หยานเฟิงฟังและต้องการผลักเธอออกไปแต่เหยาเหยาได้พูดว่า "คุณตามฉันมา" หยานเฟิงฟังและทำตามอย่างง่ายดาย
หลังจากนั้นไม่นานหยานเฟิงเดินตามเหยาเหยาเข้าไปในลิฟต์ หยานเฟิงพูดว่า "คุณหมายความว่ายังไร"
เหยาเหยาฟังและตอบกลับว่า "คุณช่วยชีวิตฉันไว้และฉันจะให้งานกับคุณ"
หยานเฟิงฟังคิดเกี่ยวกับมันและพูดว่า “คุณทำแบบนี้มันดีแล้วหรอ?”
เหยาเหยาได้ยินและพูดว่า "ดี ฉันจะได้ไม่เป็นหนี้คุณ ตอนนี้คุณเป็นพนักงานของบริษัทหลงหูกรุ๊ปและฉันเป็นเจ้านายของคุณ คุณจะทำตามที่ฉันบอกได้ใช่ไหม"
หยานเฟิงได้ยินดังนั้นใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยและพูดว่า "คุณจะขอให้ฉันทำอะไร"
เหยาเหยายิ้มอย่างไม่ดีเมื่อได้ยินและพูดว่า "เดี๋ยวคุณก็รู้"
เมื่อเห็นการแสดงออกของเหยาเหยา หยานเฟิงก็รู้สึกว่าเขาดูเหมือนจะกลายเป็นกระต่ายสีขาวตัวเล็กๆและเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนปีศาจที่มีหน้านางฟ้ากลายเป็นหมาป่าตัวใหญ่
รู้สึกว่าความปลอดภัยดูเหมือนจะถูกคุกคาม หยานเฟิงเดินและในขณะเดียวกันก็แจ้งพุดเดิ้ลตัวใหญ่ของเขาให้มาช่วยเขา แม้ว่าเขาจะไม่ทราบพลังการต่อสู้ของพุดเดิ้ลตัวใหญ่ตัวนี้ ขึ้นอยู่กับความอดทนและขนาดของเขา พลังการต่อสู้ไม่น่าจะเลวร้ายเกินไปใช่ไหม หลังจากออกจากบริษัทหลงหูกรุ๊ปแล้ว เหยาเหยาก็พา หยานเฟิงไปที่เฟอร์รารีสีแดงเข้ม จากนั้นเหยาเหยาเปิดประตูและพูดว่า "คุณขึ้นรถมาสิ"