พบเจอคนเป็นครั้งแรก

เมื่อจัดการเนื้อหมูเสร็จแล้ว จางถัวไห่ก็เดินหน้าต่อไปเพื่อหาเสบียงเพิ่มเติม

ถึงแม้ว่าเขาจะได้ทรัพยากรมาไม่น้อย แต่ก็ยังไม่พอที่จะเอาตัวรอดได้ตลอดทั้งเจ็ดวัน โดยเฉพาะในวันที่ภัยพิบัติจะมาถึง

เขาจำเป็นต้องสะสมเสบียงให้มากพอจึงจะวางใจได้

ฝุ่นทรายสีเหลืองปกคลุมหนทางอันยาวไกล ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด

ขับรถไปบนเส้นทางที่ราบเรียบซ้ำ ๆ แบบนี้อยู่หลายชั่วโมง จางถัวไห่เริ่มรู้สึกง่วงและอ่อนล้า

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องสะดุ้ง เพราะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางถนน

หญิงสาวคนนี้ยืนโบกมือกลางถนน หน้าตาดูตื่นเต้นดีใจ

ข้างเธอมีรถคันเก่าจอดอยู่ หน้าตาพังไม่ต่างจากรถที่จางถัวไห่ขับ

จางถัวไห่จึงตัดสินใจจอดรถ แต่อย่างระวัง เขาเลือกจอดให้ห่างจากเธอประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร

ในโลกแบบนี้ไม่มีใครดูแลความปลอดภัย เขาไม่อาจไว้ใจใครได้

หญิงสาวเห็นจางถัวไห่จอดรถก็ยิ่งตื่นเต้นวิ่งตรงเข้ามาหา

【หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งไม่มีทักษะการต่อสู้ มีแค่ที่ตัดเล็บเป็นอาวุธ คุณเอาชนะเธอได้ง่ายดาย】

ระบบแนะนำส่งข้อความขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดตรงนี้ได้” จางถัวไห่เล็งหน้าไม้ไปที่เธอทันที

แม้ระบบจะแจ้งว่าเธอไม่มีอันตราย แต่จางถัวไห่ก็ยังไม่ประมาท

“โถ่ อย่าทำตัวเย็นชาสิ! พวกเราก็แค่คนที่ถูกทิ้งอยู่ที่นี่เหมือนกัน จะเป็นมิตรกับฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?” หญิงสาวพูดพร้อมขยิบตาให้

ต้องยอมรับว่าเธอดูสวยใช้ได้ ผมดัดลอนใหญ่ ใบหน้าเรียวเล็ก ตากลมโต ขนตายาว มีรูปร่างโดดเด่น หน้าตาแบบนี้ถ้าโพสต์ลงเว็บไซต์อาจมีคนตามไปติดตามมากมาย

ถ้าเป็นเมื่อก่อน จางถัวไห่อาจจะยินดีทำความรู้จักกับเธอมากกว่านี้

แต่ในโลกที่ความปลอดภัยไม่มีแบบนี้ เขาต้องถอยดีกว่า

“มีอะไรก็ว่ามา ถ้าไม่มีอะไร ฉันจะไปต่อแล้ว” จางถัวไห่พูดพลางสำรวจไปรอบ ๆ

เขาไม่เห็นใครล้อมมาทางด้านหลัง

【รอบตัวไม่มีใคร ไม่มีการซุ่มโจมตี】

ระบบแนะนำแจ้งอย่างทันท่วงที

“คุณคะ รถของฉันไม่มีน้ำมันแล้ว ช่วยแบ่งให้หน่อยได้ไหมคะ?” หญิงสาวทำเสียงหวานพร้อมส่งสายตาหวานหยดย้อย

“อ๋อ ไม่มีน้ำมัน ถึงว่าเลยว่าทำไมถึงจอดอยู่ตรงนี้” จางถัวไห่พยักหน้า

เขาชื่นชมความกล้าของผู้หญิงคนนี้ ที่ยืนขวางรถกลางถนนแบบนี้

ดีแค่ไหนที่เธอมาเจอเขา ถ้าบังเอิญไปเจอคนร้ายขึ้นมา ชะตากรรมของเธอคงไม่ต้องพูดถึง

จางถัวไห่ไม่ได้คิดจะฉวยโอกาสอะไร

แต่เขาก็ไม่มีทางแบ่งน้ำมันให้เธอฟรี ๆ แน่นอน

“ถ้าอยากได้ ก็ต้องแลกเปลี่ยน ถ้าหวังจะเอาไปฟรี ๆ ก็อย่ามาเสียเวลาฉันเลย”

คำพูดนี้ทำให้หญิงสาวแสดงสีหน้าขัดใจ

“ทำไมถึงขี้งกแบบนี้ ก็แค่น้ำมันนิดเดียว ยืมให้ฉันหน่อยก็ไม่ได้เหรอ? แล้วคุณก็มีของตั้งเยอะ ทำไมแบ่งฉันบ้างไม่ได้? เราเป็นคนจากโลกเดียวกัน น่าจะช่วยเหลือกันสิ หรือคุณจะใจดำทิ้งผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งไว้กลางถนนแบบนี้? จริง ๆ แล้วคุณไม่รู้จักฉันจริง ๆ เหรอ? คุณไม่เคยดูไลฟ์เลยเหรอ?”

เธอพูดไปพลางชะโงกมองเข้ามาในรถของจางถัวไห่

เพราะเขาเปิดกระจกหลังไว้กันอาการขาดอากาศ เธอจึงมองเห็นเสบียงมากมายที่กองไว้เบาะหลัง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทรัพยากรวัสดุ

ลมพัดผ่านทำให้กลิ่นหอมของหมูพะโล้ลอยเข้าจมูก หญิงสาวอดกลืนน้ำลายไม่ได้

“ขอโทษนะ ฉันไม่รู้จักเธอ” จางถัวไห่ส่ายหน้า “ถ้าไม่มีของมาแลก ก็ถอยไปได้แล้ว ฉันจะไปต่อ”

เขารู้สึกว่าเธอค่อนข้างเอาแต่ใจ ดูเหมือนจะมีชื่อเสียงทางออนไลน์อยู่บ้าง แต่เขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้

จะมาเอาของไปฟรี ๆ จากเขาน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ

“คนอะไรใจดำจริง ๆ” หญิงสาวดูหงุดหงิด

เธอเป็นคนดังพอตัวบนโลกออนไลน์ แค่ทำท่าทางน่ารักหรือให้สิทธิพิเศษบ้างก็มีคนช่วยเหลือทุกอย่างตามที่ต้องการ

แต่ครั้งนี้วิธีที่ใช้มาจนชินกลับไม่ได้ผล

“ใครบอกว่าฉันไม่มีของจะแลก” พอเห็นจางถัวไห่ทำท่าจะไป เธอก็ร้อนใจรีบพูดขึ้นมา

“ฉันให้ถุงน่องคุณได้ไหม ของแท้แน่นอน กลิ่นต้นตำรับ รับรองว่าไม่ปลอม”

“อึก” จางถัวไห่แทบสำลักน้ำ เขาถึงบางอ้อทันทีว่า คนที่ประกาศแลกเสื้อผ้าในช่องแลกเปลี่ยนเมื่อวานคือเธอนี่เอง

หญิงสาวเห็นเขาจ้องเธอจริงจังก็ถอยหลังสองก้าวด้วยความระแวง

“จะทำอะไรน่ะ? บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ใช่คนง่าย ๆ หรอกนะ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่สนใจของแบบนั้น ฉันต้องการแค่ทรัพยากรเท่านั้น ทั้งอาหาร น้ำ พิมพ์เขียว หรือวัสดุก็ได้ ถ้าไม่มีของแลก ก็อย่ามาขวางทาง ฉันจะไปแล้ว” จางถัวไห่พูดพร้อมบิดกุญแจ

“เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป ฉันมีพิมพ์เขียวนะ” หญิงสาวรีบร้อนพูด

“อะไรนะ? พิมพ์เขียวอะไร?” จางถัวไห่ชะงักเล็กน้อย

“เป็นพิมพ์เขียวเสริมตัวถังเหล็ก ช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ตัวรถสองเท่า” หญิงสาวตอบอย่างรวดเร็ว

ก็ดูไม่เลวทีเดียว

จางถัวไห่คิดตาม เขามั่นใจว่าพิมพ์เขียวนี้น่าจะมีประโยชน์

ถึงแม้ว่าเขาจะฆ่าเธอเพื่อเอาพิมพ์เขียวนี้มาได้โดยไม่เสียทรัพยากรเลยก็ตาม แต่เขาก็ไม่อยากทำแบบนั้น

เขายังไม่ขาดแคลนเสบียงมากขนาดนั้น และไม่อยากละเมิดจรรยาบรรณของตัวเอง

“ทำไมไม่ขายในช่องแลกเปลี่ยนไปเลยล่ะ?” จางถัวไห่ถามอย่างสงสัย

พิมพ์เขียวแบบนี้คงมีคนต้องการมาก

“ฉันลองแล้วนะ แต่พวกนั้นให้ราคาน้อยไป บางคนไม่มีน้ำ บางคนก็ไม่มีอาหาร บางคนก็ไม่มีน้ำมัน ฉันเสียดาย” หญิงสาวทำหน้าเบ้

“อ๋อ เป็นแบบนี้เอง” จางถัวไห่พยักหน้าเข้าใจ

“งั้นเอาแบบนี้ ฉันไม่เอาเปรียบหรอก ฉันให้เธอน้ำมัน 40 หน่วย ขนมปังนานหนึ่งในสี่ก้อน กับน้ำ 300 มิลลิลิตร ถือว่าเป็นมื้อใหญ่ให้เธอกินจนอิ่ม แล้วไปสำรวจหาทรัพยากรต่อได้ ส่วนจะเจออะไรหรือไม่ก็แล้วแต่เธอแล้วล่ะ”

จางถัวไห่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอราคาที่คิดว่ายุติธรรม

เพราะยังไงพิมพ์เขียวนี้ก็เพิ่มความแข็งแรงให้ตัวรถได้

กลางทะเลทรายยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยอันตราย ตัวถังที่แข็งแรงก็คือสิ่งที่ช่วยชีวิตได้

“เอ่อ ฉันได้กลิ่นเนื้อ อยากลองชิมเนื้อหมูหน่อยได้ไหม?” หญิงสาวถามอย่างลังเล

“พะโล้ยังไม่สุกดี กินไปเดี๋ยวจะท้องเสีย ถ้าจะเอาจริง ๆ ก็ให้ 200 กรัม แต่จะไม่ได้ขนมปังกับน้ำไปนะ” จางถัวไห่ตอบ

“งั้นไม่เอาดีกว่า” หญิงสาวถอนใจ “แล้วจะแลกของยังไงล่ะ?”

“ในช่องแลกเปลี่ยนไง”

ช่องแลกเปลี่ยนช่วยให้ทั้งสองฝ่ายตรวจสอบสิ่งของได้ชัดเจน ไม่ต้องกลัวโดนโกงและไม่ต้องสัมผัสกันโดยตรง ปลอดภัยและสะดวกมาก ถือเป็นระบบสวัสดิการที่ผู้เล่นมีอยู่

“นายคือจางถัวไห่ คนขายน้ำกับเนื้อหมูคนนั้นเองเหรอ?” หญิงสาวอุทานเมื่อเข้าช่องแลกเปลี่ยนแล้วเห็นชื่อของเขา

“โธ่ ฉันนี่ซื่อบื้อจริง ๆ เห็นกำลังทำเนื้ออยู่ก็น่าจะเดาออกว่าเป็นนายแล้วสิ”

“ถ้านายได้ของดี ๆ อีกก็เรียกฉันได้นะ ฉันให้ราคายุติธรรมแน่นอน”

จางถัวไห่โบกมือเป็นการลาแล้วขับรถออกไป