ยิงนัดเดียวโดนสามเป้าหมาย

เมื่อเห็นตำแหน่งที่กล่องทรัพยากรตกลงมา จางถัวไห่ถึงกับผิวปากอย่างอดไม่ได้

โชคดีจริงๆ เพิ่งเข้ามาไม่นานก็เจอกล่องทรัพยากรที่ตกจากฟ้าเลย

จางถัวไห่ขับรถมุ่งหน้าไปยังตัวเมืองเล็กๆ

ไม่ถึงสามนาที จางถัวไห่ก็มาใกล้ตัวเมืองแล้ว

จางถัวไห่จอดรถไว้ริมถนนแล้วถามระบบว่า "ระบบ มีการซุ่มโจมตีในเมืองเล็กนี่ไหม?"

"ในระยะ 500 เมตรไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ไกลไปอีก 800 เมตรมีหมูป่านอนหลับอยู่ ตราบใดที่ไม่ส่งเสียงดังเกินไป มันจะไม่เข้ามาหาเรื่อง"

"หมูป่า? งั้นช่างมันเถอะ"

จางถัวไห่ละความตั้งใจในเป้าหมายนี้ทันที

ถ้ามีลูกกระสุนเจาะเกราะ เขาอาจจะลองจัดการหมูป่าตัวนั้น แต่ตอนนี้มีแค่กระสุนลูกปราย เขาจึงตัดสินใจปล่อยไปดีกว่า

สิ่งสำคัญคือต้องหากล่องทรัพยากรที่ตกมานั้นให้เจอเสียก่อน

จางถัวไห่สวมหมวกกันน็อก ใส่เสื้อเกราะกันแทง สวมรองเท้าบูทยุทธวิธี สวมถุงมือต่อสู้ เขาถอดกุญแจรถออกก่อนจะเหน็บไฟฉายไว้ที่เอว มือถือปืนลูกซองเรมิงตันอย่างระมัดระวังแล้วลงจากรถ มุ่งหน้าเข้าสู่พื้นที่ซากปรักหักพัง

หลังลงจากรถ จางถัวไห่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสวมเสื้อโค้ทดำเก่าๆ ทับอีกชั้น

ส่วนเรมิงตันถูกซ่อนไว้ใต้สาบเสื้อโค้ท

ด้วยการแต่งตัวแบบนี้ หากเจอผู้เล่นคนอื่นจะทำให้ความระแวงในใจอีกฝ่ายลดลง

หากอีกฝ่ายมีเจตนาไม่ดี เขาอาจจะย้อนศรเล่นงานอีกฝ่ายได้

หมู่บ้านนี้มีกลิ่นอายเหมือนเมืองเล็กๆ ในหนังคาวบอย กำแพงสีขาว หลังคาสีแดง อาคารเป็นไม้ล้วน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเวลาผ่านไปนาน สีที่กำแพงได้หลุดลอกจนเห็นสีไม้เดิมข้างใน

กำแพงไม้เดิมถูกลมทรายกัดเซาะจนพังยับเยิน ดูเหมือนจะพังทลายได้ทุกเมื่อ

"ระบบ รายงานตำแหน่งกล่องทรัพยากรที่ตกจากฟ้า"

"เดินหน้าไปอีก 300 เมตร เลี้ยวซ้าย เดินหน้าอีก 50 เมตร"

จางถัวไห่เดินตามคำแนะนำของระบบมาถึงตำแหน่งที่ระบุ

เขาเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็เห็นว่ามีกล่องทรัพยากรสีม่วงวางอยู่ไม่ไกล สายร่มชูชีพยังห้อยอยู่บนกล่อง

"ไม่ผิดแน่ ต้องกล่องนี้แหละ!"

จางถัวไห่รีบก้าวไปข้างหน้าอีกสองก้าว มาถึงหน้ากล่องทรัพยากร เพิ่งจะเตรียมเปิด ระบบก็ส่งเสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น

"กล่องทรัพยากรระดับ 3 ข้างในมีเสือชีต้าหิวโซ 1 ตัว และพิมพ์เขียวพัดลมรถยนต์ 1 ใบ"

"พัดลมรถยนต์!" ดวงตาจางถัวไห่ส่องประกาย

ถึงจะสู้เครื่องปรับอากาศในรถไม่ได้ แต่ก็นับเป็นอุปกรณ์ลดความร้อนได้

อย่างไรก็ตาม เสือชีต้าที่หิวโซตัวนั้นเป็นปัญหา

เป็นที่รู้กันดีว่าเสือชีต้าเป็นสัตว์ที่มีพลังขาสูงและรวดเร็วมาก หากเปิดกล่องใกล้ๆ อาจได้รับบาดเจ็บจากมัน

"จะเปิดกล่องยังไงให้ไม่โดนทำร้ายดีนะ? ขุดหลุม เปิดกล่องข้างหลุม พอเปิดเสร็จรีบถีบเสือชีต้าลงหลุมตอนมันเผลอ?"

ขณะที่จางถัวไห่กำลังคิดหาวิธีเปิดกล่องโดยไม่บาดเจ็บ เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ตรวจพบผู้เล่น 2 คน ถืออาวุธประชิดตัว ไม่มีภัยคุกคาม"

เมื่อได้ยิน จางถัวไห่เงยหน้าขึ้น พบว่ามีถนนอีกสายหนึ่งอยู่ไม่ไกล

ในตอนนั้น มีรถคันหนึ่งจอดอยู่บนถนน มีคนสองคนลงมาจากรถ

คนหนึ่งรูปร่างอ้วนใหญ่ ใส่เสื้อฮาวาย สวมแว่นกันแดด มีสร้อยทองเส้นใหญ่เท่านิ้วโป้งห้อยอยู่ที่คอ มือถือขวานสั้นเหล็กกล้า ดูเป็นหัวหน้าแก๊งแบบเต็มตัว

หัวหน้าแก๊งเปิดเสื้อโชว์หน้าอกและพุง มีรอยสักเสือลงเขาอยู่ที่หน้าอก

แต่เพราะรูปร่างที่อ้วนผิดรูป เสือลงเขาที่เคยดูดุดันจึงกลายเป็นแมวส้มอ้วน ดูตลกโดยไม่ได้ตั้งใจ

ด้านหลังหัวหน้าแก๊งมีชายหนุ่มคนหนึ่ง ผมสีเหลือง ตัวผอมบาง มีรอยคล้ำรอบดวงตา ดูก็รู้ว่าเป็นลูกน้องที่ตามติดหัวหน้า

ลูกน้องแบกหอกยาวไว้บนบ่า

จางถัวไห่เหลือบมองก็พบว่าหอกยาวนั้นเป็นหอกล่าสัตว์แบบเดียวกับที่เขาเคยใช้

ไม่แน่ใจว่าพวกเขาทำมันขึ้นมาเองหรือซื้อมาจากเขา

ลูกน้องที่ดูปราดเปรียวมองเห็นกล่องสีม่วงตรงหน้าจางถัวไห่ ชี้ไปพร้อมพูดว่า “หัวหน้า ดูสิ กล่องทรัพยากรสีม่วง ผมบอกแล้วว่าผมมองไม่ผิด”

“เออ แกตาไวดี คืนนี้ฉันจะให้รางวัลเพิ่มครึ่งแผ่นขนมปัง” หัวหน้าแก๊งตบไหล่ลูกน้องพร้อมโชว์ฟันเหลืองทั้งปาก

"หัวหน้า ตรงนั้นยังมีอีกคน ดูสิ เขาใส่เสื้อโค้ทด้วย!" ลูกน้องหัวเหลืองสังเกตเห็นจางถัวไห่ที่ยืนอยู่หน้าเสบียง

แต่เนื่องจากจางถัวไห่สวมหมวกกันน็อก จึงมองไม่เห็นใบหน้า

"หืม?" หัวหน้าแก๊งก็เห็นจางถัวไห่เช่นกัน

เมื่อเห็นว่าจางถัวไห่ดูเหมือนไม่มีอาวุธ สีหน้าของเขาก็เผยความดูถูกออกมา

"ไอ้เวรนี่ดูมีของดีทั้งหมวกทั้งเสื้อโค้ท ไปเอามาให้ฉัน แล้วถามหารถของมันด้วย เอาของในรถมันมาให้หมด" หัวหน้าแก๊งพูดอย่างหงุดหงิดก่อนเดินไปที่กล่อง

ลูกน้องหัวเหลืองเล็งหอกไปที่จางถัวไห่ “เฮ้ย ถ้ารู้จักคิดก็ส่งของบนตัวมาให้ดีๆ ไม่งั้นอย่าหาว่าอาวุธในมือฉันไร้ตาแล้วกัน”

“พวกนายอยากได้กล่องทรัพยากรนี่ไหม?” จางถัวไห่ย้อนถาม

"ว่าไง? คิดจะต่อต้านเหรอ?" ลูกน้องหัวเหลืองแสยะยิ้มเยาะ "นายไม่รู้หรอกว่าหัวหน้าของเราก่อนเข้ามาเป็นใคร ฆ่าคนแบบนายไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว ถ้ารู้จักคิด ฉันจะไว้ชีวิตนาย แต่ถ้านายไม่...วันนี้แกตายแน่"

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรแล้ว” จางถัวไห่พยักหน้า

"หมายความว่ายังไง?" ลูกน้องหัวเหลืองไม่ทันคิดออก

ในตอนนั้น หัวหน้าแก๊งก็ใช้ขวานเหล็กกล้าฟันลงบนกล่องทรัพยากรสีม่วง

กล่องทรัพยากรหายไปทันที เสือชีต้าปรากฏตัวตรงหน้าหัวหน้าแก๊ง

เสือชีต้ามองสำรวจรอบๆ ก่อนกระโจนใส่หัวหน้าแก๊ง เมื่อล้มลงกับพื้นมันกัดเข้าที่คอของเขาต่อ

ฟันของเสือชีต้าคมมาก คอของหัวหน้าแก๊งถูกกัดจนเป็นรู เลือดพุ่งออกมา

“หัวหน้า!”

เมื่อเห็นหัวหน้าโดนโจมตี ลูกน้องหัวเหลืองจึงพยายามเข้าไปช่วย

แต่พอเห็นขนาดตัวใหญ่โตของเสือชีต้า เขาก็เกิดความกลัว

เขาหันขวับไปทางจางถัวไห่ ตะโกนเสียงดัง “แก ไปขวางไอ้สัตว์ตัวนั้น!”

“นายแน่ใจนะ?” จางถัวไห่ยิ้มแล้วค่อยๆ ยกมือที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อโค้ท

ปลายกระบอกปืนเรมิงตันสีดำสนิทเล็งไปที่เขา

“ปืน?!”

สมองลูกน้องหัวเหลืองเหมือนระเบิด เหงื่อเย็นแตกพลั่กทันที

แม้ว่าเขาจะติดตามหัวหน้ามาหลายปี เคยใช้มีดทำร้ายคนมาแล้ว แต่ปืน เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

เพียงชั่วพริบตา ความกล้าที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็สลายไปทันที

“ละ...ลูกพี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด...เข้าใจผิด...” ลูกน้องหัวเหลืองยังพยายามอธิบาย

แต่จางถัวไห่ไม่คิดจะเสียเวลาพูดกับเขา

จางถัวไห่เหนี่ยวไกปืน เสียงปังดังขึ้น

กระสุนลูกซองเบอร์ 12 พุ่งออกไป ลูกปราย 12 นัดกระจายตัวออกเป็นวง

เสียงกระสุนเจาะทะลุเป้าหมายดังขึ้น

เนื่องจากจางถัวไห่เล็งไปที่เสือชีต้าเป็นหลัก จึงมีลูกปราย 5 นัดที่กระทบตัวเสือ

เสือชีต้าร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะปล่อยปากที่กัดอยู่แล้วล้มทับหัวหน้าแก๊ง

ลูกปราย 2 นัดกระทบเข้าไปที่ร่างหัวหน้าแก๊ง

ลูกปรายที่เหลืออีก 5 นัด มี 3 นัดกระทบที่ว่างเปล่า ส่วนอีก 2 นัดเนื่องจากการกระจายตัวบังเอิญโดนลูกน้องหัวเหลืองเข้าอย่างจัง

จางถัวไห่โชคดีสุดขีด นัดนี้ยิงโดนเป้าหมายถึงสามรายพร้อมกัน!