หมาจริง ๆ

ในที่สุดก็ยังมีคนที่อดใจไม่ไหวและเริ่มล่าฆ่าพวกเดียวกันแล้ว

จางถัวไห่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

เขาเดาไว้แต่แรกแล้วว่าจะต้องมีคนที่อดใจไม่ไหว เริ่มล่าฆ่าพวกเดียวกัน

แต่เดิมเขาคิดว่าเรื่องแบบนี้น่าจะเกิดขึ้นหลังจากเที่ยงไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะพัฒนาไปเร็วขนาดนี้

เพิ่งเริ่มต้นก็มีคนเริ่มล่าฆ่าพวกเดียวกันแล้ว แถมดูเหมือนอีกฝ่ายจะอัปเกรดรถแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางไล่ตามผู้เล่นคนอื่นได้

เขาเข้าใจว่าทำไมนักล่าถึงไล่ตามผู้เล่นได้ แต่ผู้เล่นส่วนใหญ่น่าจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"ความเร็วรถเกิน 100 กิโลเมตร? เป็นไปได้ยังไง? รถที่ระบบให้มาความเร็วสูงสุดก็แค่ 100 กิโลเมตรเองไม่ใช่เหรอ? จะเป็นไปได้ไง หรือว่าแกแต่งเรื่องมาหลอกพวกเรา?"

"ฉันไม่ได้โกหกนะ! มันไล่ตามฉันมาแล้ว! มีใครช่วยฉันได้บ้าง?"

"นายอยู่ไหนล่ะ? พวกเราจะไปช่วยได้ยังไง?" มีคนถามด้วยความสงสัย

แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีก

หนึ่งนาทีต่อมาก็มีข้อความแจ้งเตือนสีแดงของระบบก็เด้งขึ้นมา

ผู้เล่น จางหลิน เสียชีวิต สาเหตุการตาย: ถูกแทง

ช่องแชตของภูมิภาคเงียบลงทันที

"ของปลอมใช่ไหม? จางหลินที่ว่านี่ใช่คนที่ขอความช่วยเหลือเมื่อกี้หรือเปล่า? มีใครมาบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง!" ผู้เล่นคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความไม่เชื่อ

แต่ช่องแชตก็ยังคงเงียบสนิท

ผ่านไปครู่หนึ่งผู้เล่นที่ชื่อหลู่ไห่ก็โพสต์ภาพศพที่เต็มไปด้วยเลือด

จากภาพสถานที่เกิดเหตุดูเหมือนจะเป็นรถที่ระบบแจกให้ผู้เล่นใหม่

ใต้ภาพมีข้อความว่า "ล้างคอรอไว้ให้ดี พวกแกทุกคนต้องตาย"

"เชี่ย โคตรพวกเด็กเนิร์ดเลย"

จางถัวไห่รู้สึกว่าฆาตกรคนนี้น่าจะอายุน้อยอยู่แน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่พูดอะไรที่น่าอายขนาดนี้ออกมา

แต่จะให้เขาย้อนกลับไปฆ่าหมอนั่น เขาทำไม่ได้หรอก

ข้างหลังมีคนตั้งมากมาย เขาเองก็แยกไม่ออกว่าใครคือฆาตกรกันแน่

ถ้าหากต้องพลาดเส้นชัยเพราะมัวแต่ตามหาฆาตกรแล้วต้องติดอยู่ในสนามแข่งไปตลอด นั่นมันขาดทุนย่อยยับเลยนะ

แต่จะปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ ก็ดูจะไม่ใช่สไตล์ของจางถัวไห่เหมือนกัน

"มีวิธีไหนที่จะแกล้งหมอนั่นได้บ้างนะ?" จางถัวไห่คิดพลางไตร่ตรอง

ขณะนั้นเองเสียงของเสี่ยวอายก็ดังขึ้น "ท่านผู้บัญชาการ พบทางแยกหลายเส้นทางข้างหน้า ต้องการเลือกเส้นทางไหน?"

จางถัวไห่เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็พบว่าข้างหน้ามีสี่แยกจริง ๆ ถนนสายหลักแยกออกเป็นสี่เส้นทอดยาวไปไกล

จางถัวไห่กวาดตามองดูแล้วก็ไม่เห็นความแตกต่างของสี่เส้นทางนี้ ตอนแรกเขากะจะเลือกเส้นหนึ่งแบบสุ่ม ๆ แต่แล้วเสียงของระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

【เส้นทางแรกจากซ้าย สามารถไปถึงเส้นชัยได้ แต่จะอ้อมไกลและสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงสูงมาก ไม่มีทรัพยากรระหว่างทาง】

【เส้นทางที่สองจากซ้าย สามารถไปถึงเส้นชัยได้ แต่จะพบสัตว์ป่าตามทาง ถ้ากำลังไม่พออาจถูกโจมตี แต่ถ้าแข็งแกร่งพอ สัตว์พวกนั้นจะกลายเป็นทรัพยากรแทน】

【เส้นทางแรกจากขวา สามารถไปถึงเส้นชัยได้ แต่จะพบสัตว์ร้ายจำนวนมาก สภาพถนนแย่ ต้องใช้ยางแบบออฟโรดถึงจะผ่านไปได้ อาจเจอภัยธรรมชาติเล็ก ๆ ไม่มีทรัพยากร】

【เส้นทางที่สองจากขวา สามารถไปถึงเส้นชัยได้ เป็นเส้นทางที่สั้นที่สุดในทั้งสี่สาย มีจุดเติมทรัพยากรและบางครั้งอาจมีเครื่องบินลำเลียงทรัพยากรผ่านมา มีโอกาสพบกล่องทรัพยากรทางอากาศ】

จางถัวไห่มองดูสภาพเส้นทางทั้งสี่สายแล้วเคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยขณะครุ่นคิด

เส้นทางทั้งสี่สายนี้ชัดเจนว่าเป็นการทดสอบโชคของผู้เล่นที่ทีมพัฒนาเกมตั้งใจออกแบบมา

แต่จางถัวไห่รู้สึกว่าเขาอาจใช้ประโยชน์จากมันได้

จางถัวไห่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถ่ายภาพกองทรัพยากรมหึมาของตัวเองแล้วโพสต์ลงในช่องแชตของภูมิภาค

"หลู่ไห่ เมื่อกี้แกไม่อยากฆ่าคนเหรอ? ไม่อยากได้ทรัพยากรเหรอ? ข้างหน้ามีทางแยก ฉันรอแกอยู่บนเส้นทางแรกจากขวา ถ้าชนะฉันได้ ทรัพยากรทั้งหมดนี่เป็นของแก แกกล้าสู้ไหม?"

พอข้อความท้าทายนี้ถูกโพสต์ลงไป ช่องแชตของภูมิภาคที่เงียบสนิทก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

"ลูกพี่โคตรเทพ มีทรัพยากรเยอะขนาดนี้เลย!? เท่าที่ฉันกะคร่าว ๆ ไส้กรอกอย่างเดียวก็น่าจะหลายร้อยกิโลแล้ว นี่มันของที่คนธรรมดาสะสมได้จริงเหรอ!?"

"เวรเอ๊ย! ฉันเห็นอะไรเนี่ย? บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หม้อไฟกระป๋อง อาหารกระป๋อง ผักอบแห้ง แถมยังมีไก่ทอดเซ็ตใหญ่!? ลูกพี่ไปหาของพวกนี้มาจากไหนกัน!?"

"ไม่ใช่แค่ของกินสำเร็จรูปนะ แกไม่เห็นเหรอ? ลูกพี่ยังปลูกกุยช่ายกับเห็ดด้วย! ลูกพี่ก็คือลูกพี่จริง ๆ กินผักสดได้ด้วยว่ะ!"

"เห็ดเป็นพวกเชื้อรา ขอแก้ไข"

"พวกแกสนใจแต่ของกินเหรอ!? ไม่เห็นพัดลมที่ติดอยู่บนหลังคารถนั่นรึไง? ลูกพี่ ทำพัดลมให้ฉันสักตัวได้ไหม? ฉันจะตายเพราะร้อนอยู่แล้ว จะจ่ายเท่าไหร่ก็ยอม!"

มุมถ่ายภาพนี้จางถัวไห่เลือกมาอย่างตั้งใจ โดยเน้นสิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คน

ส่วนเครื่องทำไส้กรอก เครื่องทำน้ำแข็งและเครื่องปรับอากาศ ซึ่งเป็นทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ เขาไม่ได้ถ่ายติดไป

เหตุผลที่เขาถ่ายภาพนี้ หนึ่งคือเพื่อดึงดูดความสนใจของหลู่ไห่ อีกอย่างคือเป็นการโฆษณาเรียกลูกค้าไปในตัว

คืนนี้จางถัวไห่เตรียมขายพัดลมรอบหนึ่งและเก็บเกี่ยวกำไรจากพวกกุยช่ายอีกสักรอบ

จริง ๆ แล้ว เดิมทีเขาวางแผนจะลงมือพรุ่งนี้กลางคืน

แต่พอเห็นว่าความยากของเกมเพิ่มขึ้นทุกวัน ยอดผู้เสียชีวิตก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จางถัวไห่กลัวว่าพวกต้นกุยช่ายจะรอดไม่ถึงพรุ่งนี้ เลยตัดสินใจรีบเก็บเกี่ยวรอบนี้ก่อน

และแล้วพอภาพนี้ถูกโพสต์ออกไป มันก็เรียกความสนใจของหลู่ไห่ได้ในทันที

หลู่ไห่ก็คือไอ้เตี้ยที่ฆ่าไอ้อ้วนในจัตุรัสโซนเริ่มต้น ตอนนี้เขากำลังซุ่มดูในช่องแชตของภูมิภาค

เดิมทีเขาเข้ามาเพื่อดูปฏิกิริยาหวาดกลัวของพวกผู้เล่น

แต่เขาไม่คิดเลยว่าภาพเดียวของจางถัวไห่จะฉุดเอาความสนใจของทุกคนไปหมด

เรื่องนี้ทำให้หลู่ไห่โกรธจัด

"ฉันอุตส่าห์ลงแรงฆ่าคนไปคนหนึ่ง แถมยังอัปโหลดรูปศพด้วย แต่แค่รูปโฆษณาของกินของแกดันแย่งพื้นที่สื่อไปหมด แบบนี้จะให้ฉันทนไหวได้ไง!?"

แต่พอเขาเพ่งมองรายละเอียดในรูปอย่างจริงจังเข้า ดวงตาของเขาก็ละไปไม่ได้เลย

"อวัยวะเพศเสือ ไตหมู กุยช่าย แล้วนี่มันไตอะไรใหญ่เบ้อเร่อ!? ใหญ่กว่าของหมูอีก สัตว์อะไรวะ? หรือว่าเป็นของหมี!?"

"ของพวกนี้ต้องเป็นของฉัน!"

น้ำลายของหลู่ไห่แทบจะไหลออกจากปาก

"ถ้าแกไม่ไปจริง ๆ ล่ะ?" หลู่ไห่ยังพอมีสติอยู่บ้าง

"โฮ่ง!" จางถัวไห่เห่าขึ้นมาเสียงหนึ่ง "มีปัญหาอะไรอีกไหม?"