ดักกระต่าย
เห็นคำพูดของผู้เล่นในช่องแชท จางถัวไห่รู้สึกว่าพวกนี้เริ่มหลงระเริงเกินไปแล้ว
ถึงขนาดเริ่มเลือกมากกันแล้ว?
บางคนถึงขั้นอยากได้ของฟรีโดยไม่ต้องแลกอะไรเลย?
เขาดูเป็นพวกโง่ให้หลอกง่ายๆ ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ถ้าแน่จริงก็ส่งรูปมาก่อนสิ!
ความเชื่อใจระหว่างเพื่อนมนุษย์หายไปไหนหมด?
จางถัวไห่คิดว่าถ้าไม่สั่งสอนพวกนี้ให้รู้ถึงความโหดร้ายของโลกเสียหน่อย สักวันพวกนี้ก็จะลืมให้ความเคารพต่อเขา
"ร้านเล็กๆ นี้ไม่มีให้ติดไว้ก่อน นอกจากนี้ของมีจำนวนจำกัด! 50 ชุดเท่านั้น หมดแล้วหมดเลย!"
"แจ้งเพื่อทราบ! รถหนึ่งคันสามารถใส่พัดลมได้สองตัว!"
กับพวกผู้เล่นเหล่านี้ จางถัวไห่ใช้ไม้เด็ดอย่างประโยค "ของมีจำนวนจำกัด" อีกครั้ง
ถึงจะเป็นมุกเก่า แต่ใช้ได้ผลดีเสมอ
แม้พวกเขาจะพูดว่า "แพงไป" หรือ "ของไม่ดีพอ" แต่พอเขาประกาศ "จำนวนจำกัด" เท่านั้นแหละ ทุกคนก็รีบมาต่อคิวกันหมด!
ผู้เล่นหัวใสหลายคนถึงกับส่งข้อความส่วนตัว ขอซื้อในราคาที่สูงกว่าปกติ เพื่อให้จางถัวไห่เก็บพัดลมไว้ให้พวกเขาสักตัว
เพราะพัดลมนี้อาจเป็นตัวตัดสินว่าพวกเขาจะรอดจากวันหายนะได้หรือไม่
ใครที่พอมีทรัพยากรเก็บไว้หน่อยต่างก็พยายามคว้าพัดลมให้ได้
ส่วนคนที่จนกว่านั้น? ก็ยังมี "ตาข่ายกันแดด" ให้เลือก!
ถ้ายังไม่มีเงินพอ ก็ซื้อ "ชุดกันแดด" แทน แล้วที่เหลือก็ต้องอาศัยความอึดของร่างกายล้วนๆ
จางถัวไห่จัดสินค้าครบทุกระดับชั้น ตั้งแต่คนรวยยันคนจน
ไม่ว่าคุณจะจนหรือรวยก็มีสินค้าที่เหมาะกับคุณเสมอ!
การขายสุดระเบิดนี้กินเวลานานถึง 20 นาที กว่าจางถัวไห่จะจัดการออเดอร์ทั้งหมดเสร็จ
เขาใช้เวลาว่างตรวจสอบยอดขาย พัดลมขายไปแล้วกว่า 200 ตัว!
ตาข่ายกันแดดขายไปกว่า 800 ผืน ส่วนชุดกันแดดแทบจะขายได้คนละชุด!
ห้ะ? แล้วที่จางถัวไห่บอกว่า "ของมีจำกัด" เมื่อกี้เหรอ?
ถ้าใครเชื่อนะ... บอกเลยว่าไร้เดียงสาสุดๆ
ในสายตานักลงทุน "ของมีจำกัด" ไม่มีอยู่จริง
ถ้าเงินถึง...จะให้ขายอะไรก็ได้หมด!
แค่พัดลมไม่กี่ตัว ขายเพิ่มสักหน่อยจะเป็นไรไป?
แค่พูดว่า "ฉันทำเพื่อช่วยชีวิตผู้คน" ก็จบ
แถมยังได้คะแนนนิยมเพิ่มอีก!
หลังจากการขายรอบนี้ จางถัวไห่กวาดทรัพยากรพื้นฐานมาได้จำนวนมหาศาล เขาเติมเต็มคลังทรัพยากรของเขาไปอีกขั้น
เห็นจางถัวไห่กอบโกยกำไรอย่างมหาศาล ซูฉีก็อดอิจฉาไม่ได้
"พี่ เราลองเกาะกระแสดูบ้างดีไหม? ขายแอร์รถยนต์สักสองสามตัว น่าจะได้กำไรไม่น้อย!"
"ไม่น่าจะเป็นไปได้" ซูมู่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าปฏิเสธทันที
"ทำไมล่ะ?" ซูฉีถามอย่างงุนงง
"หรือว่า... เราต้องถูกควบคุมโดยเขาจนไม่สามารถขายอะไรได้เลย?"
"ไม่ใช่แบบนั้น เราไม่เหมือนจางถัวไห่" ซูมู่พูดพลางส่ายหัว
เห็นน้องสาวยังไม่เข้าใจ ซูมู่จึงอธิบายต่อ
"ข้อแรก แอร์รถยนต์ต้องใช้วัสดุที่หายาก ผู้เล่นส่วนใหญ่ไม่มี ‘กล่องทรัพยากรสีส้ม’ หรอกนะ พัดลมพอจะหาทรัพยากรมาทำได้ แต่แอร์รถยนต์... มีไม่กี่คนเท่านั้นที่สร้างมันได้ตอนนี้"
"ข้อสอง เราไม่มีเครดิตความน่าเชื่อถือเหมือนจางถัวไห่ ถ้าเราติดต่อขายกันเอง พวกเขาอาจคิดว่าเราหลอกลวง"
"และข้อสุดท้าย สำคัญที่สุดคือถ้าเราทำแบบนี้ มันอาจทำให้ความสัมพันธ์ของเรากับจางถัวไห่พังทลาย"
"งั้น... เราควรขายอะไรล่ะ?" ซูฉีถามด้วยความสงสัย
"แน่นอน ก็ต้องนี่ไง!" ซูมู่หยิบ ‘เซเว่นดี’ ออกมาจากกระเป๋า
"อันนี้เนี่ยนะ?!" ซูฉีหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย "จะขายได้จริงเหรอ?"
"แน่นอน มันเป็นของที่ ทุกคนต้องใช้ นะ! ถ้าไม่มีแล้วจะอยู่ยังไง?" ซูมู่พูดพลางโยนซองในมือเล่น
"ตอนแรก ฉันยังกังวลว่าขายแล้วอาจไม่คุ้ม แต่พอเห็นจางถัวไห่ขึ้นราคาสินค้าของเขา เราก็ทำได้เหมือนกัน! ถ้าเราวางกฎระเบียบที่เหมาะสม ตลาดจะอยู่ในมือเรา และราคาสินค้าจะขึ้นอยู่กับเราทั้งหมด!"
แววตาของซูมู่เปล่งประกายเจิดจ้า
"เมื่อก่อน ฉันคิดว่าเขาเป็นแค่คนที่โชคดีเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะวางแผนล่วงหน้าเพื่อควบคุมตลาดแบบนี้! ในเรื่องการจับทิศทางตลาด ฉันยังเทียบเขาไม่ติดเลย"
"โอเวอร์ไปหรือเปล่า? เขาเก่งขนาดนั้นเลย?" ซูฉีประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินซูมู่ชมใครแบบนี้
ต้องรู้ไว้เลยว่า... ซูมู่เป็นคนที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร! ตลอดชีวิตเธอแทบไม่เคยชมใครสักคน
"มันเป็นเรื่องจริง หลังจากนี้เวลาคุยกับเขาต้องรอบคอบให้มาก อย่าพลาดเด็ดขาด" ซูมู่เตือน
"อืม!" ซูฉีพยักหน้าแรงๆ
ถ้าจางถัวไห่ได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้อง เขาต้องตะโกนว่า "ซูมู่เธอชอบมโนไปเอง!" แน่ๆ
จริงๆ แล้วเขาไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้นเลย... เขาแค่อยากขายของแลกทรัพยากรเท่านั้นเอง
ที่มาถึงขั้นนี้ได้... มันเป็นแค่ความบังเอิญล้วนๆ
ตอนนี้จางถัวไห่กำลังจัดระเบียบของที่ได้รับมา
นอกจากผู้เล่นที่ซื้อด้วยทรัพยากรพื้นฐานแล้ว ยังมีบางคนที่ของไม่ครบ พวกเขาจึงใช้ไอเท็มพิเศษมาแลกแทน
และตอนนี้เขาก็ได้ "ของแลกเปลี่ยนสุดพิเศษ" มาหนึ่งชิ้น
"กล่องทรัพยากรสีน้ำเงิน"
จางถัวไห่เจอของแลกเปลี่ยนมาหลายอย่างแล้ว แต่การให้ "กล่องทรัพยากร" มาใช้แทนเงิน... นี่เป็นครั้งแรก!
หลังจากสอบถามไม่นาน จางถัวไห่ก็เข้าใจสถานการณ์
คนที่นำกล่องมาแลกเป็น "เทพซวย" ระดับตำนาน ช่วงสองสามวันมานี้เขาเปิดกล่องไปเป็นสิบๆ ใบ
ไม่รู้ว่าเขาแบก "สายเลือดแห่งโชคร้าย" ติดตัวมาด้วยหรือเปล่า เพราะของที่เขาเปิดออกมาได้... มีแต่ขยะ!
นอกจากทรัพยากรพื้นฐานก็มีแค่ขนมปังกับน้ำเปล่า ผ่านมาแล้วหลายวัน... เขายังไม่เคยได้กินข้าวดีๆ สักมื้อเลย!
ที่พีคสุดคือ... เมื่อไม่นานมานี้เขาเปิดได้ "กอริลลา"!! และเกือบถูกมันทุบตาย!
โชคร้ายขนาดนี้ เขาเลยไม่กล้าเปิดเองอีกแล้ว ตัดสินใจเอากล่องมาใช้จ่ายแทนซะเลย
【ภายในกล่องทรัพยากร มี "พิมพ์เขียวรูปปั้นเลเวล 2"】
หลังจากได้รับคำยืนยันจากระบบ จางถัวไห่ก็เปิดกล่องด้วยความตื่นเต้น
และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือ "พิมพ์เขียวหนังแกะ"
【ตอไม้ดึงดูดใจ : พิมพ์เขียวรูปปั้นเลเวล 2 มีแรงดึงดูดแปลกประหลาด สามารถล่อกระต่ายให้พุ่งมาชนรถได้วันละ 1 ตัว】
【วัสดุที่ใช้ : ไม้ระดับกลาง 2 หน่วย, แก่นพลังงานธรรมดา 1 หน่วย】
จางถัวไห่มองพิมพ์เขียวแล้วพึมพำ "นี่มันเวอร์ชั่นต่างโลกของ ‘รอตะครุบกระต่าย’ ใช่ไหมเนี่ย?"