โคล่าเย็นสุดพรีเมียม

ว่ากันว่า เวลาที่อากาศหนาว ดื่มเหล้าหน่อยจะช่วยให้เลือดไหลเวียนได้ดีขึ้น

แต่ก็มีคนบอกว่านั่นเป็นแค่ศาสตร์จอมปลอม แอลกอฮอล์แค่กระตุ้นหัวใจ ทำให้ระบบประสาทชาและลดความรู้สึกต่อความหนาวเท่านั้น

จะวิทย์แท้หรือวิทย์ปลอมก็ช่างเถอะ อย่างน้อยในที่หนาวจัด คนก็มักจะดื่มเหล้ามากเป็นเรื่องปกติ

พอเปลี่ยนจากทะเลทรายที่แห้งและร้อนมาเป็นดินแดนหิมะ หลายคนก็คงรับไม่ไหว

แถมอีกหลายคนอาจต้องออกไปทำกิจกรรมนอกที่พักโดยไม่มีเสื้อกันหนาวด้วยซ้ำ

เช่น ขุดหิมะ, ปัดหิมะบนรถ, ตัดไม้หาเชื้อเพลิง ฯลฯ

ช่วงเวลานั้น การได้ดื่มเหล้าสักอึกจะช่วยบรรเทาความทรมานได้ไม่น้อย

อีกอย่างการเอาตัวรอดทั้งวันสร้างความเครียดสะสมอย่างมาก การดื่มเหล้าพอประมาณช่วยคลายเครียดได้ดี

ไม่ว่าจะมองมุมไหน ในโลกหน้าที่กำลังจะถึง เหล้าก็ต้องกลายเป็นสินค้าขายดีแน่

“หึหึหึ” จางถัวไห่หัวเราะในลำคอ พลางลงมือสร้างเครื่องทั้งสามตัวทันที วางไว้ในมุมปลอดภัย จากนั้นก็เริ่มปลูกอ้อยแล้วโรยปุ๋ยเร่งโต

พอใส่ปุ๋ยลงไปอ้อยก็แทงยอดทะลุดินขึ้นมาอย่างเห็นได้ด้วยตาเปล่า แค่แป๊บเดียวก็สูงเกินเมตรแล้ว

เห็นว่าได้ผล จางถัวไห่ก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขาเตรียมแบ่งส่วนหนึ่งไว้ขยายพื้นที่ปลูกแล้วรอให้ผลผลิตออกไว ๆ จะได้เริ่มขายเหล้ารัมเสียที

หลังจัดการเรื่องการแลกเปลี่ยนเสร็จ จางถัวไห่ก็ยังคงขายน้ำแข็งต่อเพื่อกวาดวัตถุดิบระดับ 1

นี่คือโอกาสสุดท้ายในการขายน้ำแข็งแล้ว ถ้าไม่รีบขาย ตอนโลกหน้าคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว

เพื่อสนองความต้องการของผู้เล่นกระเป๋าหนัก จางถัวไห่เลยเพิ่มสินค้าใหม่—โคล่าเย็น

วัตถุดิบก็แน่นอนว่าเพิ่งได้มาใหม่สด ๆ ร้อน ๆ ราคาก็แน่นอนว่าไม่เท่ากับน้ำแข็งธรรมดา

ในโลกยุคหายนะแบบนี้ โคล่าเย็นถือเป็นของฟุ่มเฟือย ราคาก็ต้องสมฐานะ—เริ่มต้นที่วัสดุระดับกลาง 2 หน่วย

จำกัดแค่ 24 ขวด

แถมยังมีแบบขวดใหญ่ 2 ลิตร พร้อมน้ำแข็ง 2 แก้ว ซึ่งจางถัวไห่ตั้งชื่อซะหรูว่า “โคล่าเย็นสุดพรีเมียม” เปิดประมูลเริ่มต้นที่ 5 หน่วยวัสดุกลาง

จางถัวไห่พบว่าตัวเองประเมินความร่ำรวยของผู้เล่นเหล่านี้ต่ำเกินไป

ใครที่ฝ่ามาถึงจุดเติมทรัพยากรได้ ส่วนใหญ่ในมือล้วนมีของติดตัวไม่น้อย

โคล่าเย็น 24 ขวดนั้น พอขึ้นขายก็โดนแย่งซื้อเกลี้ยง ส่วนโคล่าสุดพรีเมียม 1 ขวดนั้น กลับถูกผู้เล่นหนุ่มชื่อหานลู่ประมูลไปได้ด้วยของแลกคือชิ้นส่วนระดับกลาง 20 ชิ้น กับพิมพ์เขียวเครื่องเลื่อยไฟฟ้าอีก 1 แผ่น

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดฉันก็ได้กินโคล่าเย็น ๆ กลางทะเลทรายแล้ว โคตรฟิน!~” พร้อมโพสต์โคล่าใส่น้ำแข็งมา 9 รูป

ภาพ 9 รูปนั้นทำเอาผู้เล่นคนอื่นน้ำลายไหลกันเป็นแถบ

ส่วนจางถัวไห่ก็นั่งจิบ “นมเย็น” อย่างสบายใจพลางดูพิมพ์เขียว

【พิมพ์เขียวเครื่องเลื่อยพลังงานน้ำมันเบนซิน: เลื่อยที่ใช้พลังงานจากน้ำมัน สำหรับตัดไม้ ผ่าไม้ฟืน หรือจะเอาไปเลื่อยอย่างอื่นก็ได้】

【วัสดุที่ใช้: โลหะหลอม 2 หน่วย, ชิ้นส่วนโลหะ 20, พลาสติก 10, ยางชั้นต่ำ 2, ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ชั้นต่ำ 1】

“สร้าง!”

เลื่อยไฟฟ้าสีแดง ความยาวราวหนึ่งเมตร ปรากฏขึ้นในมือของจางถัวไห่

จางถัวไห่กดสวิตช์เปิด

วื๊นนนน——

ใบเลื่อยโซ่ด้านหน้าเริ่มหมุนด้วยความเร็วสูง

จางถัวไห่ลองเอาไปเล็งที่ท่อนไม้หนึ่งชิ้น

เศษไม้กระเด็นกระจาย แค่ชั่วพริบตาท่อนไม้ก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีก

“รู้สึกใช้ดีเลยแฮะ เบากว่าขวานตั้งเยอะ แค่หนักไปหน่อย สัก 7-8 กิโลได้ ไม่งั้นเอาไว้ใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวก็น่าสนใจอยู่”

จางถัวไห่พูดพลางถือเลื่อยน้ำมันอันหนักอึ้งไว้ในมือ

เขารู้สึกว่าเครื่องมือนี้สามารถเอาไปขายในช่วงกลางถึงปลายของโลกหน้าได้แน่นอน

ในโลกถัดไปสิ่งที่ขาดแคลนที่สุดต้องเป็นเชื้อเพลิงให้ความร้อน เขาจะเริ่มจากขายขวานฟันไม้ก่อน ซึ่งเป็นการโกยกำไรรอบแรก แล้วพอทุกคนมีขวานแล้วค่อยปล่อยเลื่อยไฟฟ้าออกมา โกยอีกรอบ สบายใจเฉิบ

ขณะที่จางถัวไห่กำลังครุ่นคิดแผนหาเงินในโลกหน้า เวลาก็เดินมาถึง 6 โมงเย็นพอดี

ระบบเกมก็เด้งประกาศออกมาอย่างพอดิบพอดี

【การแข่งขันรถวิบากสิ้นสุดลง มีผู้เล่นทั้งหมด 96 คนที่เดินทางถึงเส้นชัยตามเวลาที่กำหนด ตอนนี้จะเริ่มนำผู้เล่นที่เหลืออยู่ทั้งหมดมายังจุดสิ้นสุด】

แสงสีขาวขนาดใหญ่แวบผ่าน และรถยนต์หลายคันก็ปรากฏตัวขึ้นที่เส้นชัย

รถหลายคันเต็มไปด้วยโคลน และบางคันก็ถูกหินทับจนสภาพแทบดูไม่ออก

ในช่องสนทนาภูมิภาคก็เต็มไปด้วยข้อความที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด

“ฮ่าๆๆ ฉันรอดแล้วเฟ้ย! รถฉันติดอยู่ในบึงโคลน โคลนท่วมขึ้นมาถึงกระจกหน้ารถ ฉันนึกว่าต้องตายแน่ๆ แล้ว สุดท้ายรอดมาได้ โชคฉันดีจริง ๆ!”

“ฉันถูกฝังอยู่ในถ้ำที่ถล่มลงมา เกือบขาดอากาศตายแล้วนะ ยังดีรอดมาได้ ขอบคุณสวรรค์!”

“พวกนายดีแล้วล่ะ ฉันเพิ่งออกตัวได้ก็ร่วงลงไปในหลุมทันที หัวคว่ำติดอยู่ทั้งบ่าย ฉันจะไปฟ้องใครดีเนี่ย?”

“เห้ย คนข้างบน นายปีนออกจากรถเองไม่ได้เรอะ?”

“ฉันอยากจะออกนะ แต่ตอนนั้นรถฉันติดอยู่ในรอยแยก ทั้งสองข้างเป็นหน้าผา ข้างล่างคือเหวลึก หากขยับตัวนิดเดียวรถก็อาจร่วงได้ พวกรนายรู้ไหมว่าทั้งบ่ายฉันทำยังไง? ฉันกลั้นหายใจทั้งวันเลย!”

ผู้เล่นที่ติดค้างกลางทางต่างก็ระบายความทุกข์กันอย่างหนัก ในขณะที่พวกที่เลือกนอนนิ่งตั้งแต่จุดเริ่มกลับรู้สึกเหนือกว่าและเริ่มพิมพ์แสดงความเห็น

“ฮ่าๆๆ ฉันบอกพวกเจ้าตั้งแต่แรกแล้วให้นอนเฉย ๆ ที่จุดเริ่มต้น พวกนายไม่ฟัง เป็นไงล่ะ? บาดเจ็บล่ะสิ? ทรมานล่ะสิ? ถ้ารู้แบบนี้ก็น่าจะนอนนิ่ง ๆ เหมือนพวกเราดีกว่า เจ็บฟรีแท้ ๆ”

“นั่นน่ะสิ เกมมันใจดีให้โอกาสนอนนิ่ง ๆ แท้ ๆ พวกนายไม่เห็นค่า ก็สมควรแล้วที่ต้องทรมาน!”

“อยู่ในโลกนี้มาเกือบสัปดาห์แล้ว ยังไม่รู้สันดานของระบบเกมนี้อีกเหรอ? แค่อีเวนต์เดียวคนก็ตายเป็นเบือ ตั้งแต่เกมผู้กล้าครั้งแรก มาจนถึงตอนนี้ ตายกันไปเท่าไหร่แล้ว? เกือบ 90% เลยนะ! ตอนแรกมีตั้ง 5,000 คน ตอนนี้ตายไปเกือบหมด พวกนายยังไม่เข็ดอีกเหรอ? เดี๋ยวก็เล่นตัวเองตายซะหรอก”

“ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังดีกว่าพวกนายนะ ฉันติดอยู่กลางทางก็จริง แต่ฉันเจอจุดเติมทรัพยากร ฉันแลก ‘หมาล่า’ ได้ชามนึง อิจฉาล่ะสิ!”

“ฉันได้ ‘บะหมี่เย็น’ หนึ่งชามนะ นายคนที่ได้หมาล่าอะ เรามาแบ่งกันกินคนละครึ่งแล้วแลกกันดีไหม? ฉันชอบเข็มทองนะ ขอเยอะหน่อยล่ะ”

“ฉันแลก ‘พิซซ่า’ มาได้หนึ่งถาด ใครอยากแลกกับอะไรบ้าง?”

ในเวลาไม่นาน ผู้เล่นที่เจอจุดเติมทรัพยากรต่างก็พากันอวดของที่ตนเองแลกมาได้ และเริ่มแลกเปลี่ยนกันในช่องสนทนาภูมิภาค

เมื่อเห็นอาหารเหล่านั้นซึ่งในอดีตอาจจะดูธรรมดา แต่ในโลกนี้กลับกลายเป็นของล้ำค่า ทำให้ผู้เล่นที่เลือกนอนนิ่งหลายคนถึงกับน้ำตาไหลด้วยความเสียใจ

“เอ่อ... ขอกินหมาล่าด้วยได้ไหม? ฉันอกใหญ่ ขายาว อยู่มุมขวาของลานจอดรถนะ... ได้ถึง 7 ครั้งเลยนะ ♥”

“พิซซ่าขอฉันเถอะ ฉันเคยเป็นอันดับหนึ่งของคลับ รับรองลีลาหลากหลาย แถมมีชุดคอสตูมด้วยนะ ส่งรูป ‘ชุดคอสตูม.jpg’”

เมื่อเห็นภาพต่าง ๆ ที่หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ผู้เล่นคนหนึ่งก็ทนไม่ไหว หิ้วหมาล่าเดินออกไปเหมือนจะมุ่งหน้าไปยังมุมลานกว้าง

แต่เขาเพิ่งเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็มีผู้เล่นอีกคนหนึ่งที่มีแผลเป็นจากมีดบนใบหน้าโผล่ออกมาจากรถ พร้อมกับเอามีดจ่อที่คอของเขา “ส่งของมา ไม่งั้นฉันจะเชือดแก!”