ไม้ม็อบเปื้อนอึ ลิโป้คืนชีพ

"อัปเกรดพลังขึ้นเหรอ?"

ในเสียงตกตะลึงของจางถัวไห่ แสงขาวสายหนึ่งก็ปกคลุมเหล่าอัศวินชุดดำด้านหลังเขา

แค่พริบตาเดียวพวกอัศวินชุดดำเหล่านั้นก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ มอเตอร์ไซค์หนักใต้หว่างขาพวกเขากลายเป็นฮาร์เลย์รุ่นใหญ่ ส่วนหัวหน้าของพวกเขายิ่งไปกว่านั้น เปลี่ยนขี่เป็นเอทีวีสี่ล้อแทน

ชุดแต่งกายของพวกเขาก็เปลี่ยนแปลงเช่นกัน เสื้อผ้าสีดำกลายเป็นลายพรางขาวจมกลืนไปกับหิมะที่โปรยปราย

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงชัดที่สุดก็คืออาวุธของพวกเขา ไม้เบสบอลกับท่อเหล็กกลายเป็นปืนกลอูซี่

ส่วนหัวหน้าอัศวินที่เคยถือกระบองโซ่ ตอนนี้ถือปืนเอเอ-12 แทน

"ไอ้ห่านี่!" พอเห็นปืนเอเอ-12 จางถัวไห่ถึงกับหน้าซีด

เขาคุ้นเคยกับปืนกระบอกนี้ดี หนึ่งในลูกซองที่โด่งดังที่สุด ไม่มีแรงสะท้อน ยิงได้ 32 นัดในแม็กกาซีน อัตรายิง 300 นัดต่อนาที ระยะยิง 200 เมตร ใช้ได้ทั้งกระสุนเบอร์ 12 และกระสุนระเบิดพิเศษแฟร็ก-12 พลังของมันสามารถฉีกทุกอย่างตรงหน้าเป็นชิ้น ๆ

เพราะประสิทธิภาพที่โดดเด่น ปืนนี้จึงโผล่ในหนังฮอลลีวูดและเกมหลายเรื่อง เช่น ดิ เอ็กซ์เพ็นเดเบิลส์, เบรกกิ้งแบด, วอชด็อก, คอลออฟดิวตี้, เรนโบว์ซิกเป็นต้น

ถ้าจะหาข้อเสียก็เพราะเป็นลูกซอง จึงมีความแม่นยำน้อย กระสุนก็หนัก แบกยาก ทำให้ไม่เป็นที่นิยมในกองทัพมากนัก

ให้ตัวเองต้องรับมือกับของแบบนี้เนี่ยนะ?

จางถัวไห่รู้สึกปวดหัวจี๊ด

ปังปังปังปัง!

หลังจากเปลี่ยนรูปแบบแล้ว เหล่าอัศวินพวกนั้นก็ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกมันเริ่มถือปืนอูซี่ยิงใส่รถของจางถัวไห่ด้วยมือข้างเดียว

กระสุนหลายนัดถล่มใส่รถของจางถัวไห่จนเกิดเสียงปังปังไม่หยุด

ถึงรถของจางถัวไห่จะเป็นรุ่นกันกระสุน แต่พอโดนยิงรัวขนาดนี้ก็อดหวั่นใจไม่ได้

"ไปตายซะ!" จางถัวไห่ถือปืนโพโพช่ายิงโต้กลับเป็นระยะ

แต่กระสุนยิงใส่ชุดลายพรางขาวของพวกนั้นกลับแค่กระแทกเสียงดังปัง ๆ จางถัวไห่ยังเห็นได้ชัดว่าหัวกระสุนสีเหลืองทองติดคาอยู่บนชุดพราง

"ใส่แผ่นเกราะกันกระสุนด้วยเรอะ? แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะ?" จางถัวไห่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นสภาพนั้น

อาวุธที่เขาพึ่งพาได้ก็มีแต่ปืนเหล่านี้ แต่ตอนนี้กระสุนกลับไร้ผล แล้วจะเอาไงดี?

จางถัวไห่คิดจะควบคุมรถพุ่งชนพวกนักล่าเหล่านี้

ทว่าพวกมันเหมือนฉลาดขึ้น คอยขับวนล้อมจางถัวไห่อยู่ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เลย

"มีอะไรใช้ได้บ้างนะ?" จางถัวไห่หันกลับไปมองกองทรัพยากรในรถเพื่อหาของที่จะตอบโต้

ทันใดนั้นเขาก็เห็นหม้อเหล็กใบใหญ่วางอยู่บนเตา

เพื่อไม่ให้ไฟเตาเสียเปล่า จางถัวไห่เลยเติมน้ำจนเต็มหม้อใหญ่ ตอนนี้น้ำกำลังเดือดพล่าน

"เจอแล้ว!"

จางถัวไห่คว้ากะลาตักน้ำแล้วตักน้ำเดือดเต็มกะลา

แต่ว่าจะเอาน้ำเดือดสาดหน้าไอ้พวกนั้นได้ยังไงล่ะ?

ก็พวกมันสวมหมวกกันน็อกอยู่นี่นา

จางถัวไห่มองไปรอบ ๆ แล้วพบว่า หวังไฉกำลังนั่งปลดทุกข์อยู่บนเครื่องทำปุ๋ย

จางถัวไห่รีบคว้าตัวมันลงมาแล้วโยนกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนพื้น "ถ่ายลงบนกระดาษนี่!"

"แต่ว่า..." หวังไฉทำหน้าตกใจ

"รีบเลย ถ้าไม่เสร็จในครึ่งนาที ฉันจะจับแกทำเป็นซูชิแน่!"

ปุ!

หวังไฉตกใจจนหน้าเขียว แล้วก็มีก้อนอึกองพูนออกมาเต็มกระดาษ

"เรียบร้อย!"

จางถัวไห่ยกโอริกิก้อนนั้นขึ้นด้วยมือเดียว

ไม้ม็อบเปื้อนอึ ลิโป้คืนชีพ!

จางถัวไห่มือหนึ่งถือก้อนอึ มือหนึ่งถือกะลาน้ำเดือด

"เสี่ยวอาย เปิดหน้าต่าง!"

กระจกหน้าต่างลดลงอย่างรวดเร็ว

ขณะนั้นเองนักล่าคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาถึงข้างหน้าต่างและกำลังจะยิงใส่รถ

"จังหวะนี้แหละ!"

จางถัวไห่เหวี่ยงก้อนอึออกไปเต็มแรง

ก้อนอึติดแน่นอยู่บนหมวกกันน็อกพอดิบพอดี

หวังไฉช่วงนี้กินเนื้อเยอะ ท้องร้อนทำให้อึเหนียวมาก มันติดหนึบหมวกจนฝ่ายตรงข้ามเช็ดเท่าไหร่ก็เช็ดไม่ออก

นักล่าคนนั้นจึงตัดสินใจดึงหมวกกันน็อกออกทั้งใบ

เผยใบหน้าขาวซีดไร้เส้นผมออกมา

วูบ!

น้ำเดือดในกะลาถูกสาดออกไปทันที

สาดใส่หน้านักล่าคนนั้นพอดี

น้ำเดือดเข้าตาทำให้นักล่าสูญเสียการมองเห็นทันที

จางถัวไห่รีบดึงหอกล่าสัตว์ออกมาแล้วแทงใส่ล้อรถของนักล่า

แคร่ก! หอกหักจากแรงล้อรถ แต่รถมอเตอร์ไซค์ก็เสียการทรงตัว

นักล่าถูกเหวี่ยงตกลงไปบนพื้น

นักล่าอีกคนที่ตามหลังมาเบรกไม่ทันก็พุ่งชนซ้ำเข้าไปเต็ม ๆ

นักล่าคนนั้นเสียหลักกระเด็นกระแทกพื้นอย่างแรง

แม้จะโค่นได้สองคนรวด แต่จางถัวไห่กลับไม่ดีใจเลย

เพราะเขาพบว่าตั้งแต่ต้นจนจบ นักล่าทั้งสองไม่ร้องแม้แต่เสียงเดียว

ขนาดโดนน้ำเดือดสาดหน้าก็ยังไม่แสดงอาการอะไร นั่นทำให้จางถัวไห่รู้สึกขนลุก

ยิ่งยืนยันว่าไอ้พวกนี้น่าจะเป็นมนุษย์โคลนจริง ๆ

เขาจ้องมองนักล่าที่เหลืออีกสองคนอย่างตึงเครียด

นักล่าสองคนนั้นเห็นสภาพน่าสยดสยองของเพื่อนร่วมกลุ่มก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น พวกมันแอบอยู่หลังรถของตัวเองแล้วยิงใส่ตัวถังรถอย่างต่อเนื่อง ไม่ยอมเข้าใกล้ง่ายๆ

จางถัวไห่ชะลอความเร็วหลายครั้งเพื่อหลอกให้พวกมันไล่ตาม แต่พวกมันก็ชะลอตัวตามไม่ยอมเข้าใกล้

"ไอ้พวกนี้มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ!"

จางถัวไห่สาปแช่งนักล่าเหล่านั้นในใจ

แต่ว่าปล่อยให้ยิงอยู่อย่างนี้ไม่ได้ ถึงรถของจางถัวไห่จะกันกระสุนก็จริง แต่โลหะแข็งขนาดไหนก็มีขีดจำกัด ใครจะไปรู้ว่าพวกมันมีกระสุนเท่าไหร่ ถ้าเกิดยิงพังจริง ๆ ก็ต้องซ่อมอีก

จางถัวไห่หันกลับไปมองนักล่าที่ขับตามมาติด ๆ

"เสี่ยวอาย เธอดริฟต์ได้ไหม?"

"แน่นอน นี่คือทักษะพื้นฐานค่ะ"

"ข้างหน้า ดริฟต์ 180 องศาแล้วเร่งเครื่อง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะชนวพวกมันมันสองตัวไม่ตาย"

"รับทราบค่ะ"

เสี่ยวอายเร่งเครื่องอย่างรวดเร็ว

นักล่าสองคนนั้นเห็นดังนั้นก็นึกว่าจางถัวไห่จะเร่งหนี จึงรีบเร่งตามมาติด ๆ

แต่แล้วรถออฟโรดหกล้อก็หมุนดริฟต์กลับ 180 องศาอย่างเหลือเชื่อ

ตอนนี้ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายเหลือไม่ถึง 30 เมตรแล้ว

"พุ่งเข้าไปเลย!"

จางถัวไห่ตะโกนสุดเสียง

รถออฟโรดหกล้อเร่งเครื่องพุ่งเข้าชนสองนักล่าเต็มที่

นักล่าสองคนนั้นรีบเบี่ยงหลบไปซ้ายขวา

มอเตอร์ไซค์ทางขวาเฉียดรถหกล้อของจางถัวไห่ไปอย่างเฉียดฉิว รอดมาได้หวุดหวิด

แต่รถเอทีวีทางซ้ายกลับโชคร้าย

ถึงรถพวกนี้จะเสถียร ไม่คว่ำง่าย แต่เพราะตัวรถกว้างเลยกลายเป็นจุดอ่อน

ยิ่งบวกกับที่จางถัวไห่ตั้งใจเล็งเป้าไว้ก่อน ใบมีดกวาดหิมะตรงหน้ารถก็ปะทะเข้ากับรถเอทีวีเต็ม ๆ

ปัง!

รถเอทีวีถูกชนกระเด็น นักล่าหัวหน้ากลุ่มปลิวไปไกลกว่า 20 เมตรก่อนร่วงลงพื้นอย่างแรง

ถ้าเป็นคนธรรมดา โดนขนาดนี้คงตายคาที่

แต่นักล่าหัวหน้านั้นแม้จะเจ็บสาหัสขนาดนี้ มันก็ยังพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นมา