เนื้อแรดกลายพันธุ์

แช่ะแช่ะแช่ะ!

จางถัวไห่ยื่นหัวออกมาจากหน้าต่างรถ แล้วยิงใส่แรดทันที

แสงไฟจากกระสุนพุ่งเข้าใส่แรดชุดใหญ่

ปัง ปัง ปัง!

แสงสีส้มแดงระเบิดขึ้นเป็นหย่อม ๆ ลูกไฟลุกโชนขึ้น ทำให้หนังสีขาวของแรดกลายเป็นสีดำไหม้ และปรากฏรูขนาดเท่าปากชามหลายรูบนตัวมัน

อย่างไรก็ตาม แรดตัวนี้กลับอึดผิดปกติ แม้แผลจะลึกจนมองเห็นกระดูกขาวโพลน แต่ก็ยังวิ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว 20 ไมล์ต่อชั่วโมง

แปลกเกินไปแล้ว!

จางถัวไห่รู้สึกว่าแรดตัวนี้ผิดปกติ

แรดธรรมดาเจ็บขนาดนี้น่าจะหนีไปนานแล้ว

“เสี่ยวอาย เพิ่มความเร็ว! พุ่งชนมันเลย!” จางถัวไห่ก็ฮึกเหิมขึ้นมา จะชนใส่แรดแบบซึ่งหน้า

ยังไงเขาก็มีใบพรวนหิมะขนาดใหญ่ ต่อให้เป็นช้างก็กล้าลอง

ตึง!

แรดพุ่งหัวชนกับใบพรวนหิมะของจางถัวไห่ จากนั้นก็ถูกแรงกระแทกผลักถอยหลังไปทีละนิด

แม้จะถูกรถออฟโรดดันถอยไปเรื่อย ๆ แรดก็ยังยันพื้นด้วยขาทั้งสี่และพยายามดันกลับมา

“ยังดื้อด้านดีนะ ลองนี่ดู!” จางถัวไห่หยิบแม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนหัวเดี่ยวมาเปลี่ยนใส่

เล็งไปที่หัวของแรดแล้วเหนี่ยวไก

แช่ะแช่ะแช่ะ...

กระสุนชุดใหญ่พุ่งทะลุเข้ากะโหลกของแรด

หัวกะโหลกของแรดแตกละเอียด สมองกระจายเกลื่อนพื้น ร่างใหญ่โยกเยกสองครั้งก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น

“ว่าแล้ว กระสุนหัวเดี่ยวเจาะเกราะได้ดีจริง ๆ” จางถัวไห่ค่อย ๆ บรรจุกระสุนใหม่อย่างใจเย็นก่อนลงไปตรวจสอบ

ตอนนี้แรดตายสนิทแล้ว ศพนอนแน่นิ่ง เลือดบนพื้นกลายเป็นน้ำแข็งเกาะเต็มสะพาน

“อากาศบ้าอะไรวะเนี่ย”

จางถัวไห่สบถคำหนึ่ง ก่อนจะเสียบมีดแล่เนื้อระดับสูงลงไปที่ร่างของแรด

[ได้รับเนื้อแรดกลายพันธุ์ 500 กรัม * 8000 หน่วย]

[ได้รับหนังแรดธรรมดา * 1]

[ได้รับเขาแรด * 2]

[ได้รับจิตวิญญาณธรรมดา * 1]

“แปดพันชั่ง?” จางถัวไห่คิดว่าตัวเองอ่านผิด รีบขยี้ตาทันที

ไม่ผิดแน่ คือแปดพันชั่งจริง ๆ

แปดพันชั่งก็คือประมาณ 4 ตัน ต่อให้กินวันละชั่งก็พอกินได้เจ็ดแปดปี

มีเนื้อขนาดนี้ก็ต้องขายแน่นอน เก็บไว้ก็เปลืองพื้นที่ ไม่มีประโยชน์อะไร

“เนื้อเยอะขนาดนี้จะขายยังไงดีนะ?” จางถัวไห่หยิบเนื้อแรดชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู

[เนื้อแรดกลายพันธุ์: ถูกฉีดสารทดลองเกินขนาด เมื่อรับประทานจะทำให้ระบบประสาทผิดปกติ มีอาการคลุ้มคลั่ง โกรธง่าย ความรุนแรงเพิ่มขึ้น ชาไร้ความเจ็บปวด และเกิดภาพหลอน — ไม่แนะนำให้บริโภค]

“เวรเอ๊ย ใส่อะไรลงไปในเนื้อนี่วะ ผลข้างเคียงเยอะขนาดนี้? หรือไปแช่น้ำคงคามา?”

เมื่อเห็นรายการผลข้างเคียงยาวเป็นหางว่าว จางถัวไห่ก็เลิกคิดจะกินทันที

“แต่...ก็น่าจะเอาไปขายให้พวกนั้นได้แฮะ” จางถัวไห่นึกถึงสองกองคาราวานนั้นขึ้นมา

สองกลุ่มนั่นพยายามบีบให้เขาเข้าร่วมด้วยการหวังจะได้ทรัพยากรจากเขา

ในเมื่ออยากได้ขนาดนั้น งั้นก็ให้พวกมันลองกินดูว่าทนกันได้มั้ย

เมื่อคิดได้แบบนั้น จางถัวไห่ก็เริ่มขนเนื้อแรดขึ้นรถทีละชิ้น

น้ำหนักมากถึงแปดพันชั่ง เขาใช้เวลาเกือบ 3 ชั่วโมงในการขน

เล่นเอาหลังแทบเดาะ

พอขนเสร็จฟ้าก็เกือบสว่างแล้ว

“ทำงานแบกอิฐยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลย” จางถัวไห่เช็ดแว่นตาที่ขึ้นฝ้าจากเหงื่อ

เสี่ยวอายขับรถต่อไปข้างหน้า ส่วนจางถัวไห่ก็โพสต์เนื้อแรดลงในช่องซื้อขายทันที

[ขายเนื้อแรดสดจำนวนมาก ราคายุติธรรม ไม่หลอกเด็กไม่โกงคนแก่ ขายจำกัดเวลาและจำนวน ถ้าซื้อเยอะลดราคา สนใจทักหลังไมค์]

โพสต์เสร็จเขาก็ไม่สนใจต่อ

ต้องยอมรับว่าพวกนอนดึกในช่องภูมิภาคยังมีเยอะ แม้สภาพเอาตัวรอดจะลำบากก็ไม่ทำให้เลิกนอนดึกได้

แน่นอน บางคนก็นอนดึกเพราะอยากลุ้นกล่องทรัพยากรสองเท่า

“โห…อีกแล้วเหรอลูกพี่ ได้ของเพียบเลยนะ คราวนี้ถึงขั้นมีเนื้อแรดด้วย! ฉันดูในสารคดีเห็นว่าแรดตัวนึงหนักตั้งหลายตัน แบบนี้กินได้หลายปีเลยมั้ง?”

“ไม่แน่หรอก ของสดแบบนี้เก็บไว้ไม่นานก็เน่าหมด ฉันว่ายังไงก็ต้องรีบขายราคาถูกละนะ”

“ความคิดเห็นบนบอกว่าเน่าภายในไม่กี่วัน? ขอโทษทีนะ ตอนนี้อากาศติดลบสิบกว่ากว่าองศา แบบนี้จะเน่าได้ไง?”

“อิจฉาลูกพี่จริง ได้ของเยอะขนาดนี้ ไม่เหมือนฉันเลย ได้กล่องสีขาวสามกล่อง ข้างในมีแต่น้ำแร่! คิดว่าฉันขาดน้ำหรือไงวะ? ข้างนอกมีหิมะเต็มไปหมด เอาไม้มาซักหน่อยยังจะดีกว่า!”

“เหมือนกันเลย นายข้างบนดวงซวยเหมือนฉัน โลกที่แล้วเป็นทะเลทราย ไม่มีน้ำเลย มีแต่เบนซิน ต้องแลกน้ำกับคนอื่น พอมาโลกนี้มีแต่น้ำ เบนซินหายไปหมด ไม่รู้จะรอดไหมเนี่ย”

บางคนก็แค่นินทา แต่บางคนตรงเข้ามาหาจางถัวไห่เพื่อจะขอซื้อชิมดู

แต่จางถัวไห่ปฏิเสธคนพวกนั้นหมด โดยอ้างว่าสินค้าหมดหรือมีคนจองไว้แล้ว

เขายังไม่ขาดทรัพยากรและก็ยังไม่ถึงขั้นจะใช้เนื้อพิษหาประโยชน์จากผู้เล่นคนอื่น

แต่ถ้ามีใครมาหาเรื่องก่อนล่ะก็ เขาไม่ลังเลจะขายให้พวกนั้นสักหน่อย ให้รู้ซึ้งถึงผลลัพธ์ของการหาเรื่องเขา

ไม่ใช่แค่ผู้เล่นทั่วไปเท่านั้นที่เห็นประกาศขายของจางถัวไห่ — เหล่าคนจากคาราวานต่าง ๆ ก็เห็นเหมือนกัน

“พี่สาวใหญ่ซาไก จางถัวไห่นั่นโพสต์ขายของอีกแล้วครับ”

ซาไก มินาโกะยังคงสวมกิโมโนปักลายซากุระเช่นเดิม มือหนึ่งถือดาบซามูไร หลับตาพักผ่อนอยู่

“ขายอะไรคราวนี้?” ซาไกถามเสียงเรียบ

“เนื้อแรดจำนวนมากครับ” ทาเคดะตอบ

“เนื้อแรด?” ดวงตาของมินาโกะเบิกกว้างทันที “เขาฆ่าแรดได้ด้วย?”

ซาไก มินาโกะมีงานอดิเรกคือการล่าสัตว์ และเป็นแขกประจำของลานล่าในหลายประเทศแอฟริกา

ในบ้านของเธอมีซากสตัฟฟ์ช้างหนึ่งตัว แรดสองตัวตั้งโชว์อยู่

เธอเคยล่าแรดด้วยมือตัวเองมาก่อน จึงรู้ดีว่าแรดนั้นล่ายากแค่ไหน

ที่เธอล่าแรดได้ก็เพราะมีทีมงานมืออาชีพคอยจัดการเบื้องหลังทุกอย่าง สิ่งที่เธอต้องทำมีแค่เหนี่ยวไกเท่านั้น

แม้จะมีทีมช่วยแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะล่าได้สำเร็จทุกครั้ง

ในขณะที่จางถัวไห่มีแค่ตัวคนเดียว แต่กลับล่าแรดได้ นี่ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

“ซื้อกลับมาหน่อย คุยให้สุภาพหน่อย แล้วพยายามล้วงข้อมูลจากเขาด้วย ดูว่าเขามีทีมอยู่ด้วยไหม ก่อนเราจะรู้แน่ชัดถึงความสามารถที่แท้จริง อย่าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า” ซาไก มินาโกะสั่งการหลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง วิธีของเธอคือเก็บคมดาบ หลบซ่อนอย่างลับ ๆ รอจังหวะที่เหมาะสมก่อนจะลงมือ นี่คือกุญแจแห่งความสำเร็จของเธอ

“ครับ” ทาเคดะ มาซาคาสึตอบรับคำสั่งทันที แล้วก็ส่งข้อความส่วนตัวไปหาจางถัวไห่